Een boeiend leven op het platteland..
Vrijdag 30 April 2004 at 8:22 pm
We hebben honderden bomen, een stuk of vijf nestkastjes en daarnaast ook nog heel wat plekken waar onze gevleugelde vriendjes mogen nestelen. Want ondanks het feit dat al die vogels (duizenden? je zou het soms denken) ons al weer vroeg in onze ochtendrust storen zijn we dol op ze. Maar het knijperschort is toch niet de broedplaats die wij in gedachten hadden.
Donderdag 29 April 2004 at 11:42 pm
Bob had een mooie header voor de cabaretlog voor me gemaakt. En nu heb ik het weer stuk gemaakt. En ik weet niet hoe ik het commentaarding weg kan krijgen. Ik voel me dan zo geweldig onnozel. En helemaal als ik na een half uur lezen van de Pivot Wiki en het forum er alleen maar minder van ga begrijpen. Gelukkig is er de zekerheid dat Bob alles weer goed komt maken. Het kan alleen even duren, want Bob is nu zelfstandig en succesvol ondernemer. En dat vreet tijd 
Donderdag 29 April 2004 at 01:40 am
Ik ga de zaak omgooien. Enerzijds een gewoon weblog en daarnaast een cabaretlog, met daarin de al dan niet stuitende details van mijn loopbaan als cabaretier. Een groot deel van de postjes heb ik al omgezet, nu nog wat links over en weer knutselen en dan kan het beginnen. Ik schakel het reactieding voorlopig uit, in de hoop dat het forum gaat leven. En mocht dat niks worden, ach, dan zien we wel weer verder.
Dinsdag 27 April 2004 at 12:19 am
Zondag heb ik grotendeels gebruikt om uit te rusten: twee nachten laat thuiskomen na een optreden is voor een ouder iemand tamelijk vermoeiend. De maandag besteedde ik aan het maaien van het gras, het bezoeken van de tandarts en het doen van inkopen voor mijn verjaardag. Vandaag word ik 59 jaar. We houden de viering klein, want woensdag moet ik toch echt definitiefachtige besluiten gaan nemen over het programma dat ik in de finale van Cabareteske ga spelen. Op 7 mei ga ik dat in het Creatheater in Amsterdam proberen, in de hoop dat me dat optreden geen aanleiding geeft nog van alles aan te passen.
Vanavond bekeken we Mission Impossible II, een tamelijk onmogelijke film, die door de onderbreking met het Hart van Nederland tot half twaalf duurde. Na al dat ongeloofwaardige geweld moest ik nog even tot mezelf komen. Maar nu ga ik maar eens ontspannen aan de nachtrust beginnen.
Zondag 25 April 2004 at 8:12 pm
Het ballonnenseizoen is weer begonnen. Als zo'n heteluchtballon overkomt, af en toe de gasbrander even ontstekend, rennen de koeien beneden alle kanten op en onze hondjes beginnen keihard te keffen. Deze keer kwam de ballon wel erg laag over, want hij stond op het punt te landen. Hij mikte op het weiland vlak tegenover ons, maar de snelheid bleek te groot, dus hij moest eerst over de weg heen en over een flinke bomenrij, om daar weer een nieuwe plek te kiezen. Dus de al klaar staande ballonnenauto en de rij auto's van de passagiers gingen ook weer verder.
Zondag 25 April 2004 at 11:03 am
Als artiest zie je nog eens wat van Nederland. Zaterdagavond speelde ik met Cristian Pielich in Cultuurcaf? De Ster in Borne. De ontvangst was hartelijk, het zaaltje klein, maar sfeervol en het publiek vriendelijk en open. Jammer genoeg waren er maar twaalf mensen op af gekomen. Toch was het een plezierig optreden en bij het inpakken van mijn geluidsinstallatie hielp een deel van het publiek met sjouwen. Zo gaat dat in Borne. Als ik volgend jaar beroemd ben ga ik weer: dan krijgen we de zaal helemaal vol. Er kunnen maximaal 48 personen in, dus reserveren is gewenst.
Zondag 25 April 2004 at 01:20 am
Vrijdagavond had voetbalvereniging Winkel een feestelijke avond georganiseerd voor zijn sponsors. Zowel het eerste dames- als het eerste herenelftal was aanwezig, het bestuur met hunne dames (misschien zitten er in Winkel wel dames in het bestuur, dat weet ik niet), en natuurlijk de sponsors. Al met al ongeveer honderd dames en heren. Na de openingstoespraak vertelde David Endt hoe hij zorgt dat het eerste elftal van Ajax zich volledig kan wijden aan het voetballen en zo nu en dan promotionele activiteiten. Daarna vertelde Frans Hoeks over zijn zes jaar als trainer bij Barcelona. Dat ging er bij al die voetballiefhebbers in als een preek bij een ouderling. Muisstil en geboeid hing het publiek aan de lippen van de sprekers. Om kwart voor elf werd ik aangekondigd, als het hoogtepunt van de avond. Daar stond ik, tegenover honderd goed zichtbare Winkelaren, die collectief uitstraalden reuze benieuwd te zijn hoe ik dat hoogtepunt dan wel zou invullen. Nu ging het niet helemaal goed met het geluid, dus ik moest mijn stem wat forceren, hetgeen al snel leidde tot een akelig knarsje en een soort van heesheid. Ik heb, op aanwijzingen vanuit de zaal, het volume van de piano neerwaarts bijgesteld en ging dapper voort. De conferences vielen eigenlijk best in de smaak, maar tijdens de versjes verslapte de aandacht van het publiek en werd hier en daar geanimeerd geconverseerd. Niettemin werd ik na afloop nog steeds allervriendelijkst bejegend, welwillend toegeknikt en van bier voorzien. Ook mocht ik nog een handtekening plaatsen op de arm van een charmante jonge vrouw van circa vijftien jaar. Ik zal proberen voor dit soort situaties een flexibel programma samen te stellen, zodat ik beter kan inspelen op reacties van het publiek. Dan maar geen rode draad. Maar voor 900 cabaretliefhebbers optreden in het Oude Luxor is wel veel makkelijker!
Donderdag 22 April 2004 at 7:07 pm
Het is weer de tijd van veelbelovende perebloesem. Of is het perenbloesem?
Donderdag 22 April 2004 at 4:41 pm
De weg naar Heerenveen is gedeeltelijk afgesloten, hetgeen ons noopt te rijden langs binnenweggetjes waar 60 km/uur de maximum snelheid is. Ik dacht dat de motor daardoor wat erg warm werd en zette de kachel aan om wat warmte af te voeren. De lucht uit de ventilatieroosters bleef koud en de temperatuuraanwijzer kroop langzaam naar het rood. Toen zijn we maar aan de kant van de weg gaan staan. De auto dampte genoeglijk en de mevrouw van de Wegenwacht beloofde te zullen proberen binnen een uur een auto naar onze landelijk gelegen plek te sturen. Binnen drie kwartier was de Wegenwacht ter plaatse, om te constateren dat er geen koelwater meer in het systeem zat. De boosdoener leek de thermostaat, die hij provisorisch heeft gerapareerd, met het advies zo snel mogelijk de garage in te schakelen. Thuis aangekomen bleek het koelwater ruimhartig uit de motorkap te druipen, dus ik ben met twee flinke jerrycans water als reserve naar Drachten gereden, heb de auto ingeleverd bij de garage en beschik thans over een Mondeo. Ook wel weer eens leuk. De Escort heeft er inmiddels 230.000 km op zitten. Misschien wordt het toch tijd aan vervanging te denken. Boek mij, boek mij!
Woensdag 21 April 2004 at 4:40 pm
Guido de Visser maakte foto's tijdens de Jongerentheaterdag in het Zuidpleintheater in Rotterdam. De foto's van mijn optreden staan in het fotoalbum, voor wie het leuk vindt ze te zien.
Woensdag 21 April 2004 at 08:55 am
Zoals zo vaak als het opeens mooi weer is ben ik verkouden en mijn stem kwijt. Vrijdag moet ik spelen. Iemand tips voor spoedherstel?
Dinsdag 20 April 2004 at 12:21 am
Gedurende ruim 30 jaar van mijn werkzame leven speelde ik een min of meer leidinggevende rol ten aanzien van ongeveer 780 secretaressen van het vrouwelijk geslacht. Daarbij was dus sprake van een afhankelijkheidsrelatie. Omstreeks 98 procent van deze secretaressen vond ik aardig. Tot bijna 57 procent van deze dames voelde ik mij erotisch aangetrokken. Aan circa 18 procent heb ik dat bij kantoorfeesten en borrels laten merken, zonder het expliciet te formuleren. In geen enkel geval heeft mijn verlangen geleid tot vleselijke gemeenschap. Was ik maar dokter geworden..
Maandag 19 April 2004 at 8:52 pm
Vrijdag moest ik opeens naar Rotterdam. Hannie had de auto nodig, maar kon me wel naar het station in Heerenveen brengen. Om gewicht in de rugzak uit te sparen deed ik mijn optreedschoenen alvast aan. Na mijn aankomst in Rotterdam slenterde ik nog een uurtje door de stad, alvorens mij te melden voor de soundcheck. Pas na mijn optreden merkte ik een zekere knelling in het schoeisel en na mijn aankomst op station Delft kon ik slechts strompelend mijn logeeradres bereiken. Gelukkig was mijn gastheer zo vriendelijk mij de volgende dag naar het station te brengen. Thuisgekomen bracht ik Compeed aan en daarmee stapte ik gistermorgen in mijn ruim zittende laarsjes. Afgezien van mijn dansje liep ik gisteren niet veel, toch was bij thuiskomst de blaar flink opgezwollen. Vanmorgen om half vijf dwong de pijn mij mijn bed uit. Ik ververste de Compeed, las twee kranten, slikte een pijnstiller en ging weer slapen. Toen ik veel later weer opstond deed het lopen pijn, ook zonder druk op de blaar. Ik maakte mij al zorgen over mijn twee optredens deze week. Maar inmiddels wordt de pijn steeds minder, dus in de loop van morgen zal het wel weer over zijn.
O, wat ben ik ongeschikt voor lijden. Moedig doorstaan? Ik ben bang van niet.
En dan denk ik dus aan al die mensen die echt ernstig ziek zijn, misschien wel zonder hoop op herstel. Dit soort stukjes (ook over de zere kies) schrijf ik vooral om aan te geven dat gezonde mensen met een tijdelijk probleem vaak harder zeuren dan mensen die daar echt reden toe hebben. Omdat de lichte zelfspot niet steeds tot iedereen doordringt maak ik het maar even expliciet.
En als ik weer last krijg van een ingegroeide teennagel ga ik gewoon door met zeuren.
Maandag 19 April 2004 at 12:30 am
De finalisten van Cabareteske kregen een workshop aangeboden, die werd geleid door Patrick Stoof. Al om kwart over zeven riep de wekker mij tot de levenden en kort na achten zat ik in de auto richting Eindhoven. Ik was maar een half uurtje te laat en om half twaalf, terwijl ik nog snel mijn appeltaartje naar binnen werkte, begonnen Ad en Edward hun kunsten te vertonen. Af en toe zat ik licht verbijsterd te kijken, zo nu dan moest ik grinniken en de samenzang kon en wilde ik niet vermijden. Laat ik er dit van zeggen: Ad en Edward beleven cabaret anders dan ik. Nadat Patrick met Bart en Floris (want zo heten ze echt) van allerlei had doorgenomen, liet ik horen wat ik dacht op de finale over het voetlicht te brengen. Patrick droeg enkele suggesties aan om de zachtroze draad wat roder te kleuren en de overgangen tussen de liedjes en de mededelingen iets afwisselender te maken. Die suggesties zullen in de komende weken onder mijn vingers uitgroeien tot een boeiende verhaallijn en ??n der overgangen wordt ingevuld met een dansje, waarvan ik de choreografie zelf heb onthouden van een wat langere dans, die ik eens onder leiding van Jurrian van Dongen heb ingestudeerd op een cultureel tentenkamp.
Omdat Femmage een optreden had, viel er wat tijd vrij, die met aangenaam gekout werd ingevuld. En de maaltijd werd door drie van de Femmage dames bijgewoond. Het was een hartelijk weerzien na de halve finale van Cameretten.
De dag brachten we door in de feestzaal van De Merckthoeve in Eindhoven, in het restaurant gebruikten we het diner. In het weekend kun je daar voor 15 euro een driegangenmenu eten. Dat smaakte voortreffelijk en het verbaasde me dan ook niet dat de zaak afgeladen vol was. Een leuke en nuttige dag kortom, en nu maar eens kijken of ik met de aanwijzingen ook echt verbeteringen kan aanbrengen. Want uiteindelijk staat de kleinkunstenaar er natuurlijk toch alleen voor.
Zaterdag 17 April 2004 at 7:21 pm
Lot de Witte had haar enkel verstuikt en kon niet optreden. Donderdagavond om kwart voor elf, ik was net aan het bijkomen van mijn verkiezing tot finalist bij Cabareteske, werd ik gebeld met het verzoek te komen invallen. Dus gisteren reisde ik per trein naar Rotterdam, om daar te spelen in het Bibliotheektheater. Timo Septer begon, daar heb ik niets van gezien, daarna was ik aan de beurt en mijn optreden viel in de smaak. Altijd prettig. En na de pauze zat ik ontspannen te kijken naar de zeer jonge Pieter Derks. En die wil ik graag in jullie aandacht aanbevelen. Leuke liedjes, mooie stem, ontwapenende persoonlijkheid en grappig. Dat vond het publiek ook. Gelukkig was het deze keer eens geen wedstrijd, maar als het publiek een prijs te vergeven had gehad was ie, met mijn volledige instemming, naar Pieter Derks gegaan. Dus onthou die naam en ga kijken als je de kans krijgt. Ik doe dan graag het voorprogramma: oud en jong, leuk op ??n avond.
Donderdag 15 April 2004 at 9:26 pm
Op zondag 16 mei sta ik in de finale van Cabareteske in Eindhoven. De publieksstemming is gewonnen door Femmage (toch bedankt voor jullie steun!) en ik ben gekozen door de jury, evenals Ad en Edward. Je begrijpt dat ik dolgelukkig ben. Zondag een workshop in Eindhoven met de andere finalisten en dan op naar het grote publiek op 16 mei.
Dinsdag 13 April 2004 at 1:33 pm
E?n van de finalisten van Cabareteske wordt aangewezen door een stemming via internet. De andere twee worden gekozen door de jury. Ik zou best eens de finale van een cabaretfestival willen halen. Als je zin hebt mij daarbij te helpen kan dat, door op mij te stemmen via www.skke.nl Alvast bedankt.
Zondag 11 April 2004 at 1:38 pm
In Drachten is een islamistische slagerij gevestigd, waar de lammetjes die bij ons in de buurt opgroeien worden geslacht. Af en toe rij ik daarheen om een lamsschouder te kopen. De slager zelf spreekt niet erg goed Nederlands, zijn beeldschone vrouw daarentegen wel. En klaarblijkelijk wordt zij inmiddels opgeleid tot slageresse, want zij mocht de schouder van het karkas afsnijden. Daarbij kreeg zij zo ongeveer per snede een aanwijzing, maar de voorpoot en de schouder kwamen los van de rest. Vervolgens sneed zij met een lintzaag de schouder in plakken. Een deel van het vlees is inmiddels bevroren en een deel is verwerkt tot de lamscurry die wij vanavond zullen eten. Is lam immers niet het paasvoedsel bij uitstek?
Zondag 11 April 2004 at 10:24 am
De batterij van mijn bejaarde notebook doet het niet meer zo lang, dus in de auto de routeplanner nog eens even raadplegen als er iets mis is gegaan is er niet bij. Of zo maar een stukje schrijven of een spelletje doen. Maar dat is nu allemaal anders. We hebben een stopcontact in de auto waar 220 Volt uit komt. Daar moet je natuurlijk geen stofzuiger op aansluiten, want dan gaat er iets mis, maar een notebook of een draagbare CD-speler gaat prima. De contactdoos zit op een kastje dat wordt aangesloten op de aansteker in de auto en dat kastje heet omvormer. Te koop bij electronicawinkels. Hannie rijdt nu even op en neer naar Gelderland om haar moeder op te halen en hoeft niet meer na elke anderhalve CD nieuwe batterijen in de discman te stoppen.
Zondag 11 April 2004 at 12:20 am
Vele jaren geleden plaatste de tandarts een kroon in mijn gebit. De daarmee samenhangende wortelkanaalbehandeling lukte niet helemaal, zodat in het uiterste puntje wat vuil bleef zitten. De eerste jaren leverde dat geen problemen op, maar de laatste paar jaar heb ik om de zes tot zeven maanden op die plek een ontsteking. Nu is het weer zo ver. Dat doet pijn. En ik ben heel kleinzerig. Toch vind ik het zonde van het geld om de kroon met wortel en al te laten trekken, want dan moet er een dure brug gemaakt worden, terwijl ik vaker geen last heb dan wel. Dus ik slik een aantal dagen een overdosis pijnstillers, slaap slecht en drink dus maar een extra borrel om toch de slaap te vatten. Het wordt al weer wat minder. Maandag is het voorbij. Waar zeur ik eigenlijk over.
Vrijdag 09 April 2004 at 10:50 pm
Er zijn talloze manieren waarop ik zinloos bezig kan zijn. Er is een nieuwe bij gekomen: Breedster. Ik weet niet eens wat de link is, maar je mag alleen maar meedoen als je wordt uitgenodigd. En dan moet je eten, poepen en paren. En dan komen er eitjes en die mag je uitdelen aan nieuwe deelnemers. Ik heb er inmiddels twee te vergeven. Meld je maar. Omdat ik nogal gretig paar en ook wel word besprongen door willige dames komen er vanzelf meer eitjes, dus geneer je niet, je komt vast gauw aan de beurt. Nou ja, beurt, die duurt op het scherm circa 2 seconden, dus zo leuk is het nou ook weer niet. Nieuwsgierig? Was ik ook.
Vrijdag 09 April 2004 at 2:41 pm
Omroep Brabant zond een stukje uit van de voorronde van Cabareteske waaraan ik meedeed. Als je hier klikt kun je het bekijken. (Rechts boven het artikel staat een filmstripje om op te klikken, daarna komt rechts een vakje en als je daarop klikt komt het beeld).
Donderdag 08 April 2004 at 8:27 pm
Een hoofddoekje kan levensgevaarlijk zijn. En dan bedoel ik niet de hoofddoekjes die ik veel jonge vrouwen in Amsterdam zag dragen vorige week: in talloze opgewekte kleuren en strak om het hoofd. Terug in Heerenveen, in de bus op weg naar huis, zag ik een mevrouw met een hoofddoekje zoals mijn moeder dat in de jaren vijftig droeg: een tot een driehoek gevouwen sjaal, onder de kin vastgeknoopt. Zj droeg deze hoofdtooi zo ver naar voren, dat de doek aan beide zijden ruim voorbij haar ogen kwam. Als ze haar hoofd flink naar links had gedraaid, had ze natuurlijk onze bus wel kunnen zien aankomen, maar dat deed ze niet. Ze stak zonder op- of omkijken de weg over. Door krachtig remmen redde de chauffeur haar leven. Ze merkte het niet eens. Verkeerstechnisch gezien is een keppeltje aanzienlijk minder gevaarlijk.
Woensdag 07 April 2004 at 11:25 pm
Ogeveer 22 jaar geleden kochten wij een prachtwoning in de Palestrinastraat in Amsterdam. Gebouwd in 1908. Het pand was laatstelijk in gebruik geweest als verpleeghuis en studentenhuis, maar wij herbrachten het in redelijk originele staat en woonden er twaalf jaar met veel genoegen. Halverwege die periode bouwden wij een nieuwe keuken, waarbij wij de oude tegels die niet meer konden worden ingezet in een doosje deden. Die tegels zijjn een jaar of vier geleden verwerkt in onze nieuwe keuken in onze huidige woning. Dat vonden we leuk. Dat tegelwandje zal in de ogen van de makelaar van de aanstaande kopers van ons huis geen mooi cijfer krijgen. De tegeltjes zijn namelijk verschillend van dikte. De historische meerwaarde van de tegels zal niet leiden tot een hogere verkoopprijs. Maar wij vinden het leuk dat die bijna honderd jaar oude tegels nog bij ons zijn.
Woensdag 07 April 2004 at 9:54 pm
Nu wij op het platteland ook adsl hebben is landelijk wonen eigenlijk alleen maar prettig. Maar wij doen natuurlijk wel van harte mee aan het scheiden van afval. In Oosterwolde kunnen we ons glas in drie kleuren gescheiden inleveren. Het geeft een goed gevoel bij het inwerpen van de lege flessen ook nog eens een bewuste keuze te moeten maken op kleur, je bent dan echt heel serieus bezig met het milieu. Voor het afwerpen van ons blik moeten we iets beter zoeken, maar ook dat lukt binnen de gemeente.
Al enkele jaren hebben wij een grijze bak en een groene bak. En we moeten betalen per lediging. De groene bak hebben we sindsdien niet meer aan de weg gezet. We hebben een eigen composthoop. In onze omgeving is het vrij gebruikelijk de rest van het afval dan maar zelf te verbranden. Dat mag niet en het wordt per hefschroefvliegtuig gecontroleerd. Dus wij zetten (ook uit een soort van overtuiging) eens per vier tot zes weken de grijze container buiten ter lediging door de ophaaldienst.
Hoewel we hier al meer dan tien jaar wonen (aanvankelijk alleen in het weekend) zijn we pas een maar maanden bezig met een negende vorm van afvalscheiding. (De andere vormen zijn: wit glas, bruin glas, groen glas, blik, batterijen, klein chemisch afval, afval geschikt voor de composthooop en afval voor de grijze container). Onze negende vorm vraagt overigens wel extra oplettendheid. Een blikje in de grijze bak, een bananenschil op de composthoop, een bruine fles in de witte glasbak, ach, jammer, maar erg is het niet. Maar een kroonkurk in een geit kan maar zo tot problemen leiden. Want sinds enige tijd gaan al onze keukenafvalprodukten die geschikt zijn te dienen tot voedsel voor de geiten van de buren daar per plastic zak naar toe. We gaan er van uit dat buurvrouw de plastic zak verbrandt.
Woensdag 07 April 2004 at 12:58 am
Het schoonmaken van de boekenkast in de achterkamer is niet een op zichzelf staand project. We hebben namelijk nog twee boekenkasten. In de achterkamer staan de romans, in de voorkamer diversen, naslagwerken, nog te lezen boeken, stripboeken en muziekboeken en in het gastenhuisje staan de detectives en de boeken waarvan we nog niet zeker weten dat we ze eigenlijk wel kwijt willen. De boeken waarvan we dat wel zeker weten kun je vinden in mijn stalletje (het heet Nicolai) in www.boekwinkeltjes.nl. De fotoboeken stonden tot dusverre in de achterkamer, maar zijn nu verhuisd naar de voorkamer.
Zeer taakgerichte mensen kunnen fotoboeken verplaatsen naar een nieuwe locatie zonder de boeken in te zien. Ik niet. Dus heb ik vandaag al heel wat uren besteed aan het verleden. En morgen weer. Dat is niet alleen maar leuk. De confrontatie met het verleden is altijd confronterend, het woord zegt het al. En het roept altijd emoties op. Soms blijde herkenning of vrolijke herinnering. Maar ook vaak weemoed om de vergankelijkheid van het bestaan of verdriet om de doden. En ook af en toe wat wroeging. Omdat ik herinnerd word aan verkeerde keuzes of gedrag dat ik achteraf betreur. Ik ben het waarachtige schuldgevoel inmiddels voorbij, omdat ik weet dat ik mijn fouten niet maakte uit slechtigheid, maar uit onmacht, maar fouten blijven het.
Dinsdag 06 April 2004 at 01:07 am
Al een jaar of 45 merk ik op dat vele vrouwen niet goed tot stilstand kunnen komen met het door hen bestuurde rijwiel. Dat er niet veel meer ongelukken gebeuren met van de fiets afstappende dames is mij een raadsel. Om te beginnen zal ik beschrijven hoe ik afstap, namelijk op de manier waarvan ik denk dat die veilig is. Ik ga nu voor het gemak uit van de fiets met knijpremmen. Uitsluitend op verzoek zal ik ook de variant met de terugtraprem behandelen.
Als ik merk dat het moment van afstappen nabij is, begin ik in de remmen te knijpen om de vaart alvast te verminderen. Als het eindpunt bijna bereikt is doseer ik het remmen zodanig dat de snelheid precies nul is als het voorwiel de denkbeeldige eindstreep heeft bereikt. Kort daarvoor zorg ik ervoor dat de rechtertrapper zich in de laagste stand bevindt, met mijn voet daarop. Tegelijkertijd neem ik mijn linkervoet van de trapper en laat het zwaartepunt van de combinatie licht naar links hellen, om op het moment van stilstand gecontroleerd naar links om te vallen. De echte val voorkom ik door de linkervoet op de grond te plaatsen. Afhankelijk van de vraag of het eindpunt dan daadwerkelijk bereikt is stap ik af of ga ik na een korte pauze, bijvoorbeeld voor een stoplicht, verder.
Door mij bedoelde dames doen het aldus: een meter of acht voor de finish beginnen zij te remmen. Als de snelheid is teruggebracht tot looppastempo zorgen zij ervoor dat de linkertrapper, met daarop de voet, zich in de laagste stand bevindt. Vervolgens laten zij de remmen los, halen het rechterbeen van de trapper en stappen af naar links, laten de rechtervoet achter de de linkervoet op de grond komen (die op dat moment met een snelheid van 7 km per uur onder hen voortsuist) trekken de linkervoet van het pedaal naar de grond, rennen een stukje naast de fiets, houden de massa van het rijwiel tegen met handkracht en komen tot stilstand met het voorwiel op 8 cm afstand van de langsrazende stroom auto's. Meestal.
Maandag 05 April 2004 at 5:33 pm
Leon stuurde me dit artikeltje uit de krant van Kampen. Wat is het toch heerlijk zo beroemd te zijn. (Even klikken voor het hele stuk).
Zondag 04 April 2004 at 9:25 pm
Sinister wil mijn stokje wel hebben. De afgelopen dagen was ik even heel erg met mezelf bezig, maar hier komen de vragen:
1. Wat is er in vredesnaam leuk aan het beantwoorden van vragen in het openbaar?
2. Is vakantie voor jou een welkome afwisseling in het dagelijks bestaan of een onaangename onderbreking van je plezierige leven?
3. Welk dier zou je willen hebben (als huisdier dus) en waarom?
Zondag 04 April 2004 at 2:27 pm
Twee dagen achter elkaar diep in de nacht thuiskomen is tamelijk vermoeiend. Maar inmiddels ben ik uitgeslapen en is het weer tijd voor de gewone verplichtingen. Roem duurt maar kort, zeker thuis. Vanmiddag beginnen we met het plank voor plank leegmaken van de boekenkast in de achterkamer, de boeken uitkloppen, de plank schoonmaken, de boeken terugplaatsen en hier en daar de in het afgelopen jaar verworven nieuwe boeken, op alfabetische volgorde van de achternaam der auteur, invoegen. Bij een enkel boek zullen we ons afvragen of ik het te koop zal aanbieden via boekwinkeltjes, maar omdat in deze kast de romans staan zullen dat er niet veel zijn. Als we over enige tijd aan de kast met detectiveromans toe zijn ga ik wel flink opruiming houden. Alleen al de beperkte ruimte dwingt ons plaats te maken voor de nieuwe boeken. Kom op, aan de slag!
Zaterdag 03 April 2004 at 9:12 pm
Zo is het dan: ik ben winnaar van de Ukien Night of Cabaret 2004. Ewout en Etienne hebben het zo bedoeld en ik bezit de beker waar het op staat. Jongens, dat voelt goed. Winnaar zijn is prettig. Winnen is leuker dan verliezen. Dat had ik eerder moeten weten, dan had ik wel vaker gewonnen. Maar nu ik ??n keer weet hoe lekker winnen is, ben ik niet meer van plan nog te verliezen.
Zaterdag 03 April 2004 at 03:20 am
De afgelopen avond werd voor de tweede keer Ukien Night of Cabaret gehouden. Zes deelnemers streden om een beker en een geldbedrag en het publiek bepaalde de uitslag. Ewout en Etienne wonnen, maar waren zo tevreden over mijn optreden dat ze mij de beker schonken. Cabaret Zinloos, met wie ik in de race zit (met tal van anderen overigens) voor een finaleplaats bij Cabareteske, verwierf de derde plaats. O ja, ik was dus tweede. Wat ik voor een optreden in een jongerencentrum overigens nog zo gek niet vind . Dat Ewout en Etienne mij de beker overhandigden stelde ik zeer op prijs. Maar het stelt me ook voor een probleem. Want ik wil natuurlijk met die beker pronken, ermee te koop lopen. Maar ik kan mij niet naar waarheid profileren als de winnaar van de beker van de Ukien Night of Cabaret 2004. Ik heb de beker niet gewonnen, maar gekregen. De schenker van de beker blijft toch de winnaar. Het woord bekerhouder doet me vooral denken aan die Tiger Plastic plateautjes die je aan de tegels van de badkamer plakt, om er een beker op te plaatsen. Maar bovendien klopt houder niet. Een houder is in juridische zin iemand die het gebruiksrecht van een goed heeft zonder eigenaar te zijn. Maar de beker is daadwerkelijk van mij. Ik heb hem eerlijk gekregen, ten overstaan van talloze getuigen. Ik zou de beker als ik dat wilde (quod non) kunnen verkopen, ik ben volledig beschikkingsbevoegd. Bezitter van de beker etc. kan ik wel zeggen. En ook: na mijn optreden tijdens het Ukien etc. ging ik met de beker naar huis. Wie helpt me aan een passende formulering, die mooi klinkt en toch waar is?
Vrijdag 02 April 2004 at 02:08 am
Samen met Sabine Balk mocht ik de studenten in Enschede trakteren op een avondje cabaret. Onder de noemer Kleintje Cabaret speelde deze feestelijke gebeurtenis zich af in het Theatercaf?, waar de organisatie een podium had gebouwd, licht had ingehangen, een geluidsinstallatie geplaatst en een piano op het podium gezeuld. Om dat na afloop allemaal weer af te breken en op te ruimen. Sabine en ik hadden elk een autorit van twee uur achter de rug (en inmiddels alweer) en we waren dan ook maar al te blij dat we ruimhartig te eten en te drinken kregen en dat de soundchecks vlot verliepen dankzij de bekwame technicus Anne. De mensen van de bar waren hartelijk en gul en ik kreeg zelfs de beschikking over een strijkplank met strijkbout, toen bleek dat mijn hemd onderin de kledingzak terecht was gekomen. Ook onze optredens verliepen naar tevredenheid. Jammer dat Sabine en ik zo onbekend zijn. Anders waren er vast nog meer dan vijftien mensen komen kijken. Die vijftien hebben volgens mij extra hun best gedaan op het lachen en klappen om ons toch nog een voldaan gevoel te geven. Bedankt!
Donderdag 01 April 2004 at 12:20 pm
Eigenlijk was ik van plan een gastenboek te installeren, maar het is een forum geworden. Wil je het even testen? Volgens mij hoef je niet te registreren en kun je onderwerpen aanmaken en berichten plaatsen. Dat zou ik graag getest willen zien. Je bericht hoeft niet noodzakelijk een verpletterende inhoud te hebben. Alvast bedankt.
This is the 'Bare Bones' template for PivotX. It's not much to look at, but it's a good start to write your own templates. It contains most of the usual tags you'd like to have in a template, with a minimum of CSS/HTML.
You can change this text by editing the file '_sub_about.html' in your pivotx/templates/bare_bones/ folder. You can do this by directly editing the file, or you can go to 'Manage Media' » 'Templates' in the PivotX interface.
To change the links in this list, edit the file '_sub_link_list.html' in your PivotX's templates folder. You can do this by directly editing the file, or you can go to 'Manage Media' » 'Templates' in the PivotX interface.
