« Waarom buiten douchen… | Home | Postcodeloterij »

Onweer

Terwijl de verzekeringsmaatschappijen de bui al zagen hangen werden we ook in Friesland geteisterd door een stevig en vooral langdurig onweer. Onze 14-jarige Cairnterrier Beertje heeft het in december al niet makkelijk met de knallen van de carbid-bussen in de buurt, maar daar zijn we inmiddels op voorbereid, zodat we zijn incasseringsvermogen wat kunnen verhogen met hondenvalium.

Toen ik om een uur of half vijf mijn bed uit moest voor de vroege ochtendplas, trof ik Beertje nerveus trippelend aan. Hij sidderde af en toe over zijn hele lijf en zocht mijn nabijheid, wat hij anders alleen doet bij de dierenarts of als ik iets lekkers aan het eten ben. Ik nam het diertje op schoot, sprak hem geruststellend toe en probeerde op geen enkele manier te reageren op de flitsen en donderslagen. Nou, dat deed mijn harige vriendje wel! Na een half uur nam ik hem mee naar de slaapkamer, waar Hannie inmiddels rechtop in bed zat, want de donderslagen waren van een fiks kaliber.

Beertje mocht bij ons op bed, maar hij bleef rillen, hijgen en nerveus heen en weer lopen. Omdat Hannie die ochtend een golfwedstrijd moest spelen heb ik Beer weer meegenomen naar de kamer, waar ik in mijn ontspanningsstoel ben gaan dutten, terwijl Beertje drentelde en uitbundig leed. Toen een paar uur later alles weer rustig was, leek het beestje zich op geen enkele manier te herinneren dat hij zo bang was geweest. Pas bij de koffie en het daarmee gepaard gaande koekje meldde hij zich weer. Rothond.

drie reacties

Het siert je dat je hem rothond noemt en geen flapdrol.

Dorus van Wegen (E-mail) (URL) - 29-05-’09 11:07

Maar dan wel een schat van een rothond.

Jan B - 29-05-’09 12:26

Nee, niks rothond.

Honden denken niet aan het verleden, maar enkel naar het nu!

Renesmurf (E-mail) (URL) - 31-05-’09 01:55