Toeval

Menno Nicolai (1945) had tot zijn 55-ste een nette betrekking. Toen werd opeens alles anders. Na een korte onderbreking van zijn leven herpakte hij zich en hij begon liedjes te schrijven. Eigenlijk voor anderen, maar na de eerste afwijzing gooide hij zijn Friese hoofd in de wind en nam hij een jaartje zangles, om zijn liedjes zelf te gaan vertolken. Omdat hij de stiltes tussen de liedjes steeds pijnlijker begon te vinden, is hij er tussen door gaan praten. Die verhaaltjes werden steeds langer en groeiden uit tot conferences. Daarop besloot hij cabaretier te zijn.

In 2003 won hij zowel het Amsterdams Kleinkunst Festival als Cameretten niet, hoewel het publiek enthousiast was over zijn optreden.

Zijn theaterprogramma heet Toeval en gaat over toeval en kiezen in het leven. Menno Nicolai vertolkt zijn gedachten deels in liedjes, waarbij hij zichzelf begeleidt op piano. Sommige liedjes zijn serieus en gaan over verloren liefdes. Andere liedjes zijn vrolijker en gaan over verloren liefdes. Ook zijn er liedjes die niet over verloren liefdes gaan.

De conferences zijn verhaaltjes, ontleend aan het boeiende bestaan van de verteller. Juist de verdrietigste episodes uit zijn leven werken het meest op de lachlust van het publiek.

"Menno vertelt erg charmant over een man die meestal te laat omschakelt in het leven. Hij doet het met een aangename stem en zeer veel relativeringsvermogen."

(Uit het juryrapport van het Amsterdams Kleinkunst Festival Texel 2003).

"Menno Nicolai laat in zijn programma ´Toeval´ een gedegen presentatie zien die aansluit bij een lange Nederlandse entertainmentraditie. Met trefzekere eenvoud van middelen schildert hij op een innemende manier een geestig en ironisch maar eerlijk zelfportret, mede door gebruik van soms zelf sarcastische grappen en verwijzingen naar de actualiteit." (Uit het juryrapport van Cameretten 2003).