Woensdag 30 April 2003 at 8:17 pm
Natuurlijk heb ik geen lintje gekregen. Alles wat ik gedaan heb in mijn leven deed ik voor mijn eigen plezier, voor geld of onder dwang. Wie voor een lintje in aanmerking wil komen zal zich op bijzondere wijze moeten inzetten voor iets waar de samenleving baat bij heeft. En dat ook nog gedurende langere tijd. Het wordt allemaal uitgelegd op
deze site.
Het deed me veel plezier dat Herman Finkers ook een lintje kreeg, temeer omdat hij daar zelf kennelijk wel blij mee was. Nou maar hopen dat hij er nog lang van zal mogen genieten. Hij zag er goed uit, vond je ook niet?
Woensdag 30 April 2003 at 12:19 am
Een accordeon geeft vrijheid. Je kunt overal spelen, zonder electriciteit. Ja, een gitaar ook, maar de accordeon leent zich bij uitstek voor het spelen van vrolijke dansmuziek.
En toen was ik de speelman en de keuken even een danspaleisje.
Maandag 28 April 2003 at 4:56 pm
Er zijn dingen die je best zou willen hebben, maar die niet te koop zijn. Soms weet je dat je iets begeert en als je verlangens dan niet worden bevredigd ben je teleurgesteld. Gebeurt dat vaak dan raak je gefrustreerd. En als dat lang doorgaat kun je zelfs getraumatiseerd raken en gek worden.
Ook kan het gebeuren dat je een geschenk krijgt, waarvan je het bestaan niet kende en dat je thans toch met veel genoegen bezit. Dat overkwam mij. Mijn zwager nam voor mij mee een boekje met versjes van Jan Boerstoel. Ik bewonder Jan Boerstoel, dus ik was blij met het boekje. Het was uitgegeven ter gelegenheid van het éénjarig bestaan van Literair Café De Engelbewaarder. En daar hebben Hannie en ik elkaar ruim 24 jaar geleden ontmoet. Daardoor ben ik extra blij met het boekje. En het is al lang niet meer te koop.
Vrijdag 25 April 2003 at 11:15 pm
Twee jaar van mijn leven heb ik in een flat gewoond, in Diemen-Noord aan het Amsterdam-Rijnkanaal. We hadden een huis in Friesland gekocht voor het weekend, dus op het Amsterdamse wonen moest flink worden bezuinigd. De flat was ruim en mooi en had een ruim balkon, maar gelukkig wel binnen de gevel, zodat instortingsgevaar niet aanwezig was (zo kom ik op dit onderwerp). Het was echter niet erg prettig buiten te zitten, want het woei er altijd harder dan waar ook in de omgeving, hetgeen het lezen van de krant onmogelijk maakte. En wat moet je anders op een balkon.
Als ik uit kantoor kwam moest ik eerst met een apparaatje de slagboom naar het parkeerterrein openen. Vervolgens moest ik de voordeur naar de brievenbussenhal met een sleutel openen. Dan de brievenbus openen met een andere sleutel. Vervolgens met de eerste sleutel de deur naar de lifthal openmaken. Dan de lift naar de derde verdieping. Aldaar een tussendeur openen (geen sleutel meer nodig) en tenslotte de eigen voordeur openmaken (drie sloten met twee sleutels).
Daarom hebben we na twee jaar die flat verruild voor een veel kleiner appartement in Buitenveldert, maar wel op de begane grond. Ik wil naar buiten kunnen lopen, ik hoor ontzaglijk op de grond, ik ben aards in hart en nieren.
Vrijdag 25 April 2003 at 12:24 am
Op 27 april ben ik jarig. Ik word 58 jaar en heb dus al heel veel. Toch krijg ik nog geschenken, waarvan ik de meeste zal lezen. Ook is het heel waarschijnlijk dat ik negen nieuwe -zij het gebruikte- golfstokken krijg. Die hebben we namelijk vorige week al gekocht tijdens de Paaverkoop op de golfclub.
Verder wil ik jullie niet lastig vallen met mijn verjaardag, maar ik heb wel een verlangen dat uitsluitend virtueel kan worden ingevuld, namelijk een linkje bij webloggers van het eerste uur, die al lang gestopt zijn met het plaatsen van nieuwe links. Of ben ik nu te hebberig?
Donderdag 24 April 2003 at 9:51 pm
Gisteren is in Oosterwolde een vestiging van Lidl geöpend. Goed en goedkoop is hun slogan. Dus ben ik vandaag maar eens gaan kijken. En ik was niet de enige. De gangpaden zijn precies twee karren breed, dus éénrichtingsverkeer is niet nodig. Maar er zijn altijd mensen die, als ze iets uit het rek pakken, graag naast hun winkelwagen staan en niet er achter. En dan ontstaat er dus een opstopping. Want het was heel erg druk.
Ik zal het volgende week nog eens proberen, in de hoop dat het nieuwtje er dan wat af is. Maar als het daar altijd zo waanzinnig druk is ga ik toch maar weer naar de C-1000. En nog liever naar Albert Heijn in Drachten of Heerenveen. Maar dat is te ver om er speciaal naar toe te rijden, want anders worden de boodschappen echt te duur.
Dinsdag 22 April 2003 at 9:36 pm
Teneinde optredens te verwerven, ben ik op zoek naar adressen van kleine theaters (circa 100 zitplaatsen), waar af en toe ook cabaretvoorstellingen worden gegeven. Het is belangrijk dat er een enthousiaste programma-commissie is, die kans ziet zo'n zaaltje vol nieuwsgierige mensen te krijgen, ook als de aangekondigde cabaretier onbekend is. De accomodatie is dan van minder belang.
Inmiddels ben ik zelf begonnen met het opzetten van een adressenbestand. De namen van de theaters en de plaatsen ontleen ik aan diverse speellijsten, de adressen haal ik uit
www.goudengids.nl,
www.detelefoongids.nl en
www.tin.nl (Theater Instituut Nederland). Een heel gedoe. Maar vooral: van enkele kleinere theaters die ik toevallig ken, is geen adres te vinden.
Vandaar mijn oproep: weet je bij jou in de buurt een klein theater, een cultureel centrum of een buurthuis waar ik mogelijk zou kunnen optreden, mail me dan de gegevens die je hebt.
Als ik aan de hand van opgestuurde gegevens een adreslijst kan maken, zal ik die in Excel formaat ter beschikking stellen aan wie dat wil. Eventueel via Zwarte Kat, maar dat moet Richard alsdan besluiten.
Mocht iemand weten van het bestaan van dergelijke adreslijsten dan hoor ik het ook graag, want het samenstellen van lijsten is niet mijn lievelingsbezigheid.
Maandag 21 April 2003 at 3:04 pm
Ons perenboompje staat voor het eerst in bloei. Als we geluk hebben levert dat peertjes op. Stoofpeertjes om precies te zijn. Lekker lang gekookt, met een scheutje wijn, tot ze helemaal donkerrood zijn. Het water loopt me in de mond ...
Zondag 20 April 2003 at 3:51 pm
Wij betrekken onze eieren al jaren van de buurvrouw, die er een koppeltje kippen op na houdt. Die kippen scharrelen op het erf en gaan 's avonds het hok in, waar ze de volgende dag pas uit mogen als ze hun dagelijks voer hebben omgezet in een ei. Wij weten zeker dat we kunnen proeven dat deze eieren lekkerder zijn dan eieren uit de winkel. En al onze gasten zeggen ook dat ze het proeven! Dus!
We letten de laatste dagen wel erg op of we onze buurvrouw meer horen hoesten dan gewoonlijk. Gisteren schrok ik even heel erg van een harde hoest, maar het was gelukkig een schaap.
Vrijdag 18 April 2003 at 10:48 pm
De bovenste link in de daartoe zo toepasselijk genaamde linker kolom verwijst naar mij als cabaretier. Op dat stukje web heb ik maar geen speellijst vermeld, want de thans bekende optredens zijn gering in tal.
Maar jullie willen het vast wel weten:
Op 3 mei treed ik op in jongerencentrum 't Ukien in Kampen. Ik strijd daar met Roel C. Verburg, Stichting Mee-eeter, Christian Pielich, Present, Bouke Bruinsma en Klaas Kracht om de enveloppe met inhoud. De inhoud wordt bepaald door het aantal toeschouwers en zij bepalen ook wie de enveloppe krijgt. Pikant detail: ik moet mijn eigen piano meeslepen, want omdat ik de enige ben die een piano gebruikt vonden "ze" het zonde er een te huren. Gelukkig past de Yamaha P-80 achterin de Escort Wagon en weegt ie met kist slechts 20 kg.
Op donderdag 24 juli speel ik in theater-restaurant
Klif 12 op Texel. Daar won ik in januari tot mijn vreugde de publieksprijs van het AKF en ging ik tot mijn verdriet niet door naar de volgende ronde. Maar ik ben wel uitgenodigd om nog een half uurtje op te treden op een donderdagavond. De rest van de avond wordt gevuld door het eigen cabaret-gezelschap van Klif 12 en daarna krijgt een lokale band het podium. Ik verheug me er erg op.
Vrijdag 18 April 2003 at 7:33 pm
Vandaag hebben we onze vriend F. begraven. Er werd gesproken door één van zijn oudste vrienden, de drie kinderen en zijn vrouw. Zij vertelde onder meer enkele grappen van de hand van F. en een paar zeer herkenbare anecdotes, zodat er zo nu en dan, zij het met vochtige ogen, hard gelachen werd. Daarna liepen we over de zonovergoten paden van Zorgvlied naar de groeve voor het laatste afscheid.
En zoals dat zo vaak gaat: na de begrafenis werd het echt gezellig. De spanning was weg, oude bekenden ontmoetten elkaar, haalden nog wat herinneringen op aan F., maar hadden het ook al snel over elkaar en hoe het er nou mee ging. Het was een mooie, onvergetelijke middag.
Woensdag 16 April 2003 at 8:57 pm
Door een lange reeks van waarnemingen in kleedkamers en sauna's heb ik de overtuiging dat mijn lid gemiddeld van afmeting is. Nooit heb ik een kloeker formaat begeerd. Nochtans word mij enkele malen per dag vanuit Amerika een "penis enlargement" aangeboden, waarbij verlenging met wel drie inches tot de mogelijkheden behoort. Dat is dus 7,5 centimeter meer! Je moet er toch niet aan denken.
Dinsdag 15 April 2003 at 6:04 pm
Het komt af en toe voor dat ik in Amsterdam moet zijn en de laatste trein naar Friesland niet kan halen. Dan ga ik wel met de auto en zie af van alcoholgebruik. Maar het is ook leuk om met mijn neef midden in de nacht in een Amsterdamse kroeg te zitten. En dan is overnachten toch wel het beste. Ik heb één keer een hotelkamer genomen. Dicht bij het Leidseplein, destijds nog geen honderd gulden, maar wel op de vierde verdieping. Nee, geen lift. De wc op de gang was zo klein dat de deur niet dicht kon als ik binnen was. Gelukkig was de kamer voorzien van een vaste wastafel.
Sindsdien is mijn neef zo vriendelijk me in zo'n situatie zijn kamer ter beschikking te stellen. De eerste keer was hij er ook en lag ik op een luchtbed heerlijk te slapen, terwijl hij wanhopig probeerde mijn gesnurk te negeren. De volgende keren ging hij bij zijn vriendin slapen en had ik de kamer alleen. Veel prettiger dan voornoemd hotel, maar hij deelt de flat met enkele vreemden, wat zo zijn minder aangename kanten heeft. Ook dit appartement ligt op de vierde verdieping en is niet uitgerust met een lift.
Per 1 juni gaat mijn neef verhuizen naar een kleine, maar eigen woning op de eerste verdieping. Hij is heel erg blij. Ik ook en niet alleen voor hem!
Maandag 14 April 2003 at 9:29 pm
Een paar weken geleden had ik het over het plukken van de hond en de woordgrapjes van een vriend. Zaterdag bezochten we hem in het ziekenhuis. Hoewel hij het erg benauwd had maakten we grapjes, hij door het zuurstofmasker heen. En we lachten. We spraken af dat hij de volgende keer bij ons zou komen, met een batterij zuurstofflessen. Zondagnacht is hij overleden.
Zondag 13 April 2003 at 2:53 pm
Belasting betalen heb ik nooit een probleem gevonden. Maar ik heb wel altijd geprobeerd mijn belastingbiljet zo in te vullen, dat ik niet meer betaalde dan de wetgever bedoelde. De laatste jaren heb ik, ondanks de Elsevier Belastingdiskette, een steeds grotere hekel gekregen aan de jaarlijks terugkerende invuloefening. En eerlijk gezegd begrijp ik dat gedoe met die boxen ook niet helemaal. Dat komt niet zozeer omdat ik er te stom voor ben (denk ik
), maar omdat ik me er niet meer toe kan zetten het goed te bestuderen.
Dat brengt het risico met zich, dat ik de formulieren niet goed invul en daardoor meer belasting betaal dan nodig is. En dat is nou ook weer niet mijn bedoeling. Daarom heb ik zojuist per e-mail een eerste contact gelegd met een in deze omgeving gevestigde belastingconsulent. Ik voel me erg opgelucht en ga nu, samen met Hannie, in het voorjaarszonnetje, de vorige week gerooide bomen met behulp van de kettingzaag reduceren tot hapklare brokken voor de houtkachel.
Donderdag 10 April 2003 at 9:14 pm
Op de school voor prostituées en escortgirls leren de dames de cliënt voor € 200,- per uur langere tijd non-seksueel te amuseren, zodat in ieder geval het honorarium een hoogtepunt bereikt.
De prostituant die in dergelijke geschoolde handen valt wordt pas goed genaaid.
Woensdag 09 April 2003 at 10:39 am
Een berichtje uit de Heerenveensche Courant.
Dinsdag 08 April 2003 at 1:50 pm
Eva Schuurmans voert in haar programma de Crema Clown ten tonele, de clown die crematies wat komt opvrolijken. Een leuk stukje en ik dacht dat het geheel aan haar fantasie was ontsproten.
Update: Eva las hierin het verwijt dat zij het idee gepikt had. Zelfs al zou zij wel van de rouwclown hebben gehoord, dan vind ik Crema Clown nog leuk gevonden en vermakelijk uitgewerkt. Maar daar gaat het mij helemaal niet om: ik ben verbijsterd dat iets waarvan ik verwacht dat het alleen maar in het hoofd van een satiricus kan opkomen in werkelijkheid bestaat. Als ook anderen hebben gedacht dat ik Eva beschuldig van een soort plagiaat: neen, driewerf neen. Ik zal in het vervolg zorgvuldiger formuleren als ik denk dat er twijfel kan ontstaan. Vannacht zat ik in de auto en hoorde ik een interview met een rouwclown. Eerst dacht ik nog dat Radio Bergeik eerder was begonnen, maar het was bloedstollend serieus. Kijk maar op deze link:
http://www.lieve-engeltjes.nl/info/page_24.php Vervolgens hoorde ik dat Youp van 't Hek in oktober vorig jaar in zijn column in NRC de rouwclown al op de hak had genomen. Jammer, kennelijk gemist.
Misschien kan Nederland onder auspici?n van De Internationale Rode Neus humanitaire rouwclowns naar Irak sturen. Ik denk niet dat de Irakese nabestaanden erg ingenomen zullen zijn met deze vorm van rouwbegeleiding, maar de rest van de wereld kan tenminste weer eens lachen om gidsland Nederland.
Zondag 06 April 2003 at 6:05 pm
Ik heb de brug toch nog maar even veranderd, want ik kon er met de muziek niet veel mee beginnen en de rijmvorm beviel me ook net. Het kan best zijn dat ik er nog eens wat aan verander, maar daar zal ik jullie verder niet mee lastigvallen.
Klik voor de nieuwe tekst
hier.
Zaterdag 05 April 2003 at 4:30 pm
Als achtjarig jongetje zat ik in mijn zolderhokje met een plastic microfoon te spelen dat ik radiokontakt had met de hele wereld. Ik speelde veel alleen, want de jongens deden spelletjes waarbij men zich licht zou kunnen bezeren en ik had toen al een hekel aan pijn, zelfs in een kleine dosis.
Toen ik vijftien was had ik een bandrecorder verworven, door op zaterdag in de platenwinkel te werken. De grootste lol was stiekem opnames te maken van de koffievisite en daarna iedereen te confronteren met de onzin die bij dergelijke gelegenheid wordt uitgekraamd. Ik speelde verlaggevertje en nam natuurlijk ook wekelijks Tijd voor Teenagers op, teneinde op zaterdag alle hits te kennen.
Als 57-jarig jongetje speel ik nu dat ik cabaretier ben en dat ik mijn liedjes opneem om ze op een CD te branden. Een mens moet wat te dromen hebben.
Zaterdag 05 April 2003 at 12:03 am
De voorstelling van de Ashton Brothers duurt anderhalf uur en er is geen pauze. Letterlijk adembenemend, de energie waarmee deze jongens over het podium stuiven. Het is acrobatiek en vari?t?, daarbij is het vaak om te lachen en ze maken nog eens mooi muziek ook. Pim Muda speelt "lekker" piano, Pepijn Gunneweg speelt prima bas en kan dat zelfs balancerend op de zijkant van een ladder. Joost Spijkers en Friso van Vemde spelen accordeon, mondharmonica, gitaar en mandoline. Ik weet alleen niet wie wat deed omdat ik ze niet ken en niet herken van de foto's op de brochure. We hebben genoten van wat ik maar gemakshalve een wervelende show noem. Zeker de moeite waard. Op hun
site is de speellijst te vinden.
Vrijdag 04 April 2003 at 5:20 pm
Met dank voor de reacties (zie Afgewezen) heb ik een nieuwe versie gemaakt. Nu een beetje haastig afgerond, omdat we vanavond in Heerenveen naar de Ashton Brothers gaan, maar ik wil dit stadium toch met jullie delen. Het afwijkende couplet tegen het einde is de brug, dit voor wie dat wil weten, daar wordt dus de muziek ook anders. Het verhaaltje is heel anders geworden door de inbreng van Pimmez. En Neske, ik hoop dat je me de nog restende dwangriijmen wilt schenken, ik vind ze zelf wel leuk namelijk. Vor de tekst: klik
hier.
Donderdag 03 April 2003 at 11:48 pm
Onze buren hebben twee Friese paarden, bijna stamboek. Deze dames mogen elk jaar onder de hengst en krijgen dan na een maand of elf een veulen. Vorig jaar waren het twee hengstjes. Dan weten we al dat die het jaar daarop verkocht zullen worden. Dat gebeurt voordat de nieuwe veulens geboren worden, want anders gaat het vorig jong weer meelebberen uit de moeder. Toen we hier pas woonden werd het éénjarige meisjesveulen na de geboorte van haar broer van de moeder gescheiden, om te voorkomen dat zij de levenssappen aan moederlief onttrok, terwijl broerie het daar nog van moest hebben.
Soms werden de kinderen een paar dagen voor hun verkoop bij de moeders weggehaald. Er werd dan veel en klaaglijk over en weer gehinnikt. Dat sneed ons door de tere burgermanszieltjes, maar inmiddels hebben wij het landleven beter leren kennen: het hoort er bij. Vandaag reed echter de veewagen voor en vond de scheiding rauwelijks plaats. De jonge hengsten boden weerstand naar vermogen, maar geraakten natuurlijk toch in de auto van de handelaar. En de moeders leken wat gewend te raken aan het jaarlijkse afscheid.
Dinsdag 01 April 2003 at 11:13 pm
Vandaag hoorde ik dat mijn lied over uitgaan in Amsterdam in het kader van het AKF niet is gekozen om te worden getoonzet door een bekende componist, om vervolgens te worden gezongen door een bekende zanger. Tsja, dan zal ik het allebei maar weer zelf doen. Als muziek dacht ik aan een Jordanese polka, waarbij het accordeon zeer in aanmerking komt als begeleidingsinstrument.
Als je dat aardig vindt, kun je door
hier te klikken de tekst lezen. En je weet: commentaar is altijd welkom, zelfs kritiek. Liever nu zelfs, want dan kan ik er nog wat mee, anders sta ik straks in november in de theaters met een verkeerde tekst.
Dinsdag 01 April 2003 at 12:52 pm
Gisteravond mocht ik een avond van de Rotary omlijsten met discreet pianospel. Na een sober Chineesachtig buffet konden de aanwezigen hun meegebrachte stukjes antiek laten taxeren. Twee procent van de taxatiewaarde diende men af te dragen. De opbrengst kwam ten goede aan de wereldwijde actie van de Rotary ter bestrijding van de polio. Als pianist kom je nog eens in kringen die anders voor jou gesloten zouden blijven. Ik had een hoog tuttigheidsgehalte verwacht, maar dat viel reuze mee. De mensen waren allemaal vriendelijk en gingen plezierig en ontspannen met elkaar om. De taxateur maakte echt een show van zijn werk en was niks te beroerd om betrekkelijk waardeloze stukjes met het oog op het goede doel toch 200 euro waard te schatten. Dat tot grote vreugde van de omstanders.
Het spijt me, ik had graag een paar omhooggevallen onaangename types voor je willen beschrijven. Die zullen ze ook hier bij de Rotary wel hebben, maar die waren deze keer kennelijk verhinderd.
