Maandag 30 Juni 2003 at 5:45 pm
Als we zoveel logé's hebben als het afgelopen weekend, dan wordt de caravan ingezet als logeerbed. En nu hij er toch staat ga ik er vannacht in slapen, dan heb ik alweer een klein beetje vakantie. Er wordt regelmatig met minachting gesproken over caravans, die dan betiteld worden als sleurhut, trekhut of ook wel truttenhut. Ze doen maar. Ik ben dol op ons kleine huisje op wielen. Hij is zo smal (1.80 m) dat er geen extra spiegels aan de auto hoeven, zo laag dat hij achter de garage onder een afdakje kan staan en zo licht dat onze auto hem zonder enig probleem kan trekken en wij hem op de camping samen nog even op de definitieve plek kunnen duwen. Keukentje, koelkastje, kacheltje en een bed van 1.70 m breed. En dus overdag twee bankjes van 1.70 breed.
Vorig jaar zijn we een paar weken in Spanje geweest. Dit jaar gaan we in september wat kortere tochtjes maken. Op 9 oktober doe ik mee aan de voorrondes van Cameretten en ik hoop natuurlijk dat er daarna geen tijd meer is voor vakantie. Dromen kost niks en dat ga ik vannacht in de caravan doen. Ik hoop dat het regent.
Zaterdag 28 Juni 2003 at 9:34 pm
Al lang ben ik van plan een schuurtje te bouwen voor het tuingereedschap. Tegelijk met het materiaal voor de schommel bestelde ik hout en ijzerwaren voor dat schuurtje. Dat was een goeie zet, want inmiddels hebben Mijndert en Ron het frame en het dak gemaakt. En dat wel zo professioneel dat wij dat nooit voor elkaar hadden gekregen. Gelukkig hebben ze genoten van de spareribs en de saté. Nu nog een Irish Coffee en alles is weer goed.
Zaterdag 28 Juni 2003 at 6:51 pm
De schommel is klaar. De installatie is gebouwd op mijn gewicht, want schommelen is goed voor mijn rug. Voor ieders rug trouwens. Dus elke dag een paar keer een paar minuten schommelen! Isabelle verrichtte de opening, terwijl Mijndert en Ron nog even controleren of alles wel goed zit.
Vrijdag 27 Juni 2003 at 6:02 pm
Mijndert en Ron zijn er. Evenals hunne dames en Ron bracht ook nog drie kinderen mee. De middag hebben wij goeddeels in de schaduw doorgebracht, omdat de zon wel erg zijn best deed. Maar zojuist is het project schommel begonnen. Ik heb de grondboor voor het eerste gat een kwartslag ingedraaid en laat de rest in het volste vertrouwen over aan mijn sterke vrienden.
Dinsdag 24 Juni 2003 at 6:04 pm
Na het grasmaaien en wandelen met de hondjes mocht ik van mezelf een korte vakantie nemen. Ik koos Grou als bestemming. Dat is maar een half uurtje rijden en toch is het een vermaard en druk bezocht watersportcentrum. Kennelijk is het echte vakantieseizoen nog niet aangebroken, want er waren maar weinig Duitsers.
Zelfs de zeilschool was nog niet begonnen. Of het woei te hard, maar dan had ik eigenlijk de loslopende teleurgestelde leerlingen in het dorp moeten zien en horen.
De plaatselijke viswinkel rekent 4 euro voor een bakje kibbeling met saus. Zijn dat nou toeristenprijzen of ben ik de draad helemaal kwijt? Ik zal eens wat prijsonderzoek doen in gewone plaatsen. Wat kost bij jouw visboer een bakje kibbeling (kleine maat) met saus (ook al niks teveel)?
Maandag 23 Juni 2003 at 6:27 pm
Zaterdag 21 Juni 2003 at 11:41 pm
Eigenlijk ben ik vrij asociaal. Mijn dierbaren zullen dat graag erkennen. Als ik in een gezelschap kom met mensen die ik niet of nauwelijks ken, zoals dat op verjaardagsbijeenkomsten wel het geval is, voel ik mij ongemakkelijk. Verlegenheid speelt een rol, maar ik heb vooral geen zin om te praten met mensen die ik daarna toch nooit meer zal zien. Of misschien over een jaar op die verjaardag weer, maar ik beoefen mijn asocialisme op professioneel niveau, dus dan ben ik ze toch weer vergeten.
Ik praat uitsluitend met familieleden en vrienden. Op zeker moment is men uitgepraat. En dan wil ik eigenlijk wel weer naar huis. Maar ik wil niet altijd als eerste weggaan, omdat ik dat onaardig vind tegenover gastvrouw en/of gastheer. Dus blijf ik nog even. Nu is mijn gezicht in ruststand niet al te vrolijk. Ik zou bijvoorbeeld een uitvaart kunnen leiden, zonder daar een speciale blik voor op te zetten. Maar als ik daar zo zit en eigenlijk wel naar huis zou willen, komt er een stil verdriet in mij. Verdriet, omdat ik de mensen om mij heen best het plezier zou willen doen het leuk te hebben, maar dat lukt niet meer. En hoe ik er ook tegen vecht, op dergelijke momenten zie ik er uit als iemand die net heeft gehoord dat er iets heel ergs is met zijn auto. Als mijn dierbaren dan gaan vragen of er iets is weet ik dat het toch maar beter is dat ik vertrek. Het afscheid is vaak nog enthousiaster dan de begroeting. Ik heb er alle begrip voor.
Donderdag 19 Juni 2003 at 4:01 pm
Lichamelijke oefening was het vak waar ik op school het meest onder geleden heb. Ik vond het zelfs erger dan scheikunde. In de touwen kwam ik niet omhoog, al op de derde trede van het wandrek kreeg ik hoogtevrees en bij de balsporten werd ik altijd als laatste gekozen en vervolgens door beide teams genegeerd. Ik had ook nog eens de pech dat ik enkele gymleraren op mijn pad vond, die meenden dat ik niet wilde en mij daarom probeerden aan te zetten tot activiteiten die ik domweg niet kon en/of durfde.
Gek genoeg speelde ik wel heel behoorlijk tennis. Ik werd zelfs in 1962 namens de vereniging afgevaardigd naar de Friese jeugdkampioenschappen. Jammer genoeg was mijn eerste wedstrijd tegen Jan Stel, die dat jaar Fries jeugdkampioen werd. Hij versloeg mij vrijwel moeiteloos met twee maal 6 - 0.
Na een overwegend sportloos leven speel ik sinds vorig jaar golf. Voor de broodnodige beweging, want anders zit ik echt alleen maar achter computer, piano of eettafel. Niet-golfers spreken daar wel met een zekere minachting over, maar als ik 18 holes gespeeld heb ben ik blij dat ik even mag zitten. Je loopt ongeveer zes kilometer en moet dan ook nog eens een keer of 100 tegen of naast het balletje slaan. OK, goede golfers hebben aan 80 of minder slagen genoeg, maar dat niveau zal ik nooit bereiken. Toch heb ik de hoop nog niet opgegeven dat ik dit jaar de zo vurig beheerde handicap van 36 zal verwerven. Dus dadelijk maar weer naar Heerenveen om, ondanks het dreigende weer, mee te doen aan de zomeravondcompetitie. De enige manier om te leren golfen is namelijk regelmatig spelen.
Dinsdag 17 Juni 2003 at 8:48 pm
Dit bouwsel zou je kunnen beschouwen als een omgekeerde volière. Het heeft namelijk tot doel de vogels buiten te houden, opdat we de bessen van de struiken er onder dit jaar eens zelf kunnen eten. Voor een deel van de rode bessen waren we al te laat, omdat onze gevederde vrienden hun rijpheid eerder hadden ontdekt dan wij.
Om de netten ook volgend jaar weer te kunnen gebruiiken hebben we ze vastgezet met lijmklemmen, een kunstje dat ik heb afgekeken van marktkooplui, die op die manier de zeilen aan hun kramen bevestigen.
Een paar keer per dag zullen we controleren of er volgels in de netten verstrikt zijn geraakt, om vervolgens te pogen ze te redden. We zijn namelijk dol op vogels. Maar ook op bessen.
Zondag 15 Juni 2003 at 9:45 pm
Vandaag had ik op de verjaarspartij van een bekende Nederlandse enkele liedjes zullen zingen, in de hoop mooie contacten op te doen voor mijn cabareteske toekomst. Een vergoeding was aan het optreden niet verbonden. Conform de afspraak was ik tijdig aanwezig, om mijn versterker neer te zetten en de microfoon aan te sluiten. Ik was daarmee nog maar net begonnen toen de jarige mij dringend uitnodigde de spullen nog even op de gang te plaatsen, omdat mijn optreden pas later plaats zou vinden. Omdat ik de kwaadste niet ben gaf ik gevolg aan dit verzoek. Vervolgens ben ik maar wat op straat heen en weer gaan lopen in afwachting van nadere instructies. De toestromende bezoekers bleken vrijwel allemaal Engelstalig te zijn, met uitzondering van een Spaanse en twee Nederlanders. Dat is voor iemand die voornemens is enkele Nederlandstalige versjes ten gehore te brengen niet erg bemoedigend.
Inmiddels arriveerde de band. Het gezelschap begon op te bouwen in de tuin, wat gezien het mooie weer te billijken was. Ook het publiek zat of liep in de tuin en de gastvrouw hield zich bezig met haar gasten. Om de paar Nederlanders naar binnen te lokken om ze rond de piano te dwingen naar mijn liedjes te luisteren leek me geen geweldige optie. En overleg met de organisatrice leek onbereikbaar door haar intensieve betrokkenheid bij de andere aanwezigen. Na een uur en drie kwartier wachten heb ik mijn apparatuur maar weer ingeladen en ben ik met neef P. een glas bier gaan drinken op een terras aan de Amstel. Inmiddels ben ik weer terug in Friesland. Ik denk dat ik geen optredens in woningen meer aanneem, behalve natuurlijk tegen een riante beloning.
Zaterdag 14 Juni 2003 at 10:44 pm
Op het platteland heb je nog echt vaste tijden voor het eten. Voor boeren met vee is dat goed te begrijpen, omdat de dieren een ijzeren regelmaat vragen als het op melken en eten aankomt. Maar de vaste etenstijden zijn ook bij andere huishoudens in zwang gebleven. Om twaalf uur wordt de middagmaaltijd opgediend. Als het kan is dat het warme eten. Niet altijd zijn man en kinderen in de gelegenheid tussen de middag thuis te eten, dus dan is de lunch een broodmaaltijd, maar zodra manlief gepensioneerd is, wordt het oude ritme weer opgepakt. En om zes uur precies staat de avondmaaltijd op tafel.
Als je met een collectebus langs de deuren moet kun je beter niet komen wanneer men eet. Dat wordt niet op prijs gesteld. Ook kort voor het eten is minder geschikt in verband met de te treffen voorbereidingen. En vlak na het eten wil men nog wel eens even de ogen sluiten. Theetijd is het beste. Drie uur dus. Hoewel ook dat geen garantie is voor een gulle gift.
Donderdag 12 Juni 2003 at 1:46 pm
De drummer van het bandje had alleen maar een hi-hat, een snare en een ride bekken meegenomen. En ook een baspedaal, maar de bass-drum had hij thuisgelaten. Hij had wel eens horen zeggen: die kick klonk als een kartonnen doos. Uit gemakzucht had hij daarom een kartonnen doos meegebracht, die hij met meters tape aan de podiumvloer vastplakte. En inderdaad slaagde de technicus er in om uit de doos een geluid te halen alsof je een bassdrum hoorde, die klonk als een kartonnen doos.
De drummer in kwestie doodde de wachttijd met het roken van joints en ook toen hun optreden begonnen was ging hij daar mee door. Of het daardoor kwam weet ik niet, maar hij was niet wat je noemt de stuwende motor achter de zingende gitaristen.
Halverwege het eerste nummer begon de doos al een beetje te schuiven. Hier en daar nog een flink stuk tape bood nog even soelaas. Halverwege het tweede nummer begon de doos op de plaats waar hij ritmisch werd getroffen door de klopper er enigszins murw gebeukt uit te zien. De klopper werd verplaatst, maar het mocht allemaal niet meer baten. De kick ontbrak en het leek de drummer inmiddels geen zier meer te kunnen schelen. Als hij gehandhaafd wordt (de overige drie bandleden speelden en zongen prima) moet hij de volgende keer vast zijn hele set meenemen. En mag hij misschien pas roken na het optreden.
Donderdag 12 Juni 2003 at 11:32 am
Sommige mensen zijn nog gevoeliger voor grove taal dan ik.
http://www.mugweb.nl/archief/portretjul2002.html
Woensdag 11 Juni 2003 at 1:42 pm
De hele winter door voeren wij de vogels, zodat we al vanaf maart vroeg gewekt worden door het gekwinkeleer en geflierefluit van honderden merels, kwikstaartjes, roodborstjes, groenlingen en tal van andere soorten, die me zo niet te binnen schieten. We hebben een stuk of vijf nestkastjes, waar soms om gevochten wordt en verder bieden de bomen talrijke nestelmogelijkheden. Die vogelrijkdom in ons stukje wereld is feestelijk en gezellig.
Maar alles heeft ook een schaduwkant: die rotvogels zijn dol op bessen. Rode bessen, zwarte bessen en kruisbessen. Dit jaar zijn wij vastbesloten de bessen zelf op te eten. Daartoe gaan wij vanmiddag een aantal palen en latten kopen. Daarvan maken we een soort tent over de bessenstruiken en daaroverheen spannen we de netten.
Op die manier is de kans wat kleiner dat de vogels in het net verstrikt raken (wat makkelijk kan gebeuren als het net los over de struiken ligt). Bovendien wordt het zicht op de struiken enigszins weggenomen. Ik kan me nu al verheugen of de zelfgemaakte kruisbessenjam.
Dinsdag 10 Juni 2003 at 11:37 am
Als ik moe ben is er niets heerlijker dan met een Sissi DVD wegkruipen voor de buis en dan maar genieten van die schitterende landschappen, waartegen het romantisch drama zich steeds weer opnieuw afspeelt. De laatste tijd begon ik het gemis van een voetenbankje te ervaren, reden om gisteren eens naar de meubelboulevard te rijden om een passend voetenbankje aan te schaffen. Het was erg druk op de meubelboulevard. Het leek er op dat er geen leuke kinderen bestaan, maar het kan natuurlijk ook dat alleen minder leuke ouders naar de meubelboulevard gaan en die hebben dan vanzelf minder leuke kinderen. Ook een mogelijkheid is dat kinderen op een meubelboulevard vanzelf minder leuk worden. Binnen twee uur vond ik een voetenbankje naar mijn zin. Een stevig kussen, om de vermoeide benen op te leggen, bekleed met leer van de Braziliaanse Guaroa aap. Heel exclusief, want inmiddels is de import van die leersoort verboden. Nou, dan heb je wel wat in huis. Ik kan haast niet wachten tot ik weer moe ben.
Maandag 09 Juni 2003 at 12:36 pm
Wie kaatst moet de bal verwachten. Natuurlijk wist ik dat ik op reacties kon rekenen toen ik in de bres sprong voor Marijke. Maar ik ben wel erg geschrokken van de grove en agressieve manier waarop sommigen hun hart hebben gelucht. Geen spoor van ironie, geen zweem van relativerend vermogen, alleen maar hakken met de botte bijl. Al deze deelnemers aan het internetspel verschuilen zich achter pseudoniemen (dat is een ouderwets woord voor nickname). Vanuit die anonimiteit permitteren zij zich dit gedrag en taalgebruik. Je moet er maar plezier in hebben. In ieder geval heb ik sinds gisteren als beleid dat ik alle reacties die me niet bevallen onmiddellijk wis. Ik dwing niemand kennis te nemen van mijn schrijfsels en als je er niks aan vindt blijf dan gerust weg. En als je het wilt lezen om je ergernis op peil te houden, lijd dan in stilte of deel je ongenoegen met je anonieme soortgenoten, maar val mij er verder niet mee lastig.
Zondag 08 Juni 2003 at 12:25 am
De schapen van de buren zijn vandaag van hun jasje ontdaan. Mocht ook wel eens met deze temperaturen. Het was de hele dag een geblaat van jewelste, want schapen zijn niet echt dol op geschoren worden. Maar toen de operatie was afgerond bleef het rumoerig. Enkele lammetjes waren hun moeder kwijtgeraakt en zaten wanhopig te blaten bij de grote berg wol, die nog moest worden weggehaald. In die bult roken ze van alles, waaronder de vertrouwde lucht van ma. En de moeders zelf waren niet slim genoeg om hun kind of kinderen even op te halen. Maar tegen tienen waren de stelletjes weer bij elkaar en daalde een weldadige rust over de nog nazinderende landerijen.
Vrijdag 06 Juni 2003 at 11:09 am
Als één der best geklede mannen van kantoor kan ik mij permitteren het onderwerp kleding eens vertrouwelijk met u te bespreken. De keuze van kleding kan van grote invloed zijn op uw carrièreverloop.
Eerst de dames. De tijd van twin-set, parelketting en penny-shoes ligt nog steeds niet achter u. Maar rok en bloes is ook goed en met een jurk kunt u eveneens onbezorgd voor de dag komen. De lange rok met diverse splitten is aanvaardbaar, mits de banen stof niet pas ter hoogte van de ceintuur weer contact met elkaar krijgen. Op warme dagen kan het gebeuren dat sommige dames zich door kantoor bewegen in niet passende kleding. Vooral leggings lijken wel altijd een maat te klein te worden gekocht en hetzelfde geldt voor wielerbroeken, die naar mijn overtuiging slechts gedurende het fietsen dienen te worden gedragen. De hoeveelheid onbedekte huid die een dame in de kantooromgeving aan de medemens ter inzage biedt is al snel te overvloedig. Kleedjes die geen welving onvermeld laten verdienen ook kritische beschouwing. De grens van de goede smaak is elastisch, maar staat soms wel erg strak gespannen.
Dan de mannen. Een geruit jasje kan desnoods in het weekend, maar eigenlijk alleen als men deel uitmaakt van een orkest. Een broek dient van omslagen te zijn voorzien en witte sokken draagt men slechts bij sportbeoefening. Schoenen zijn van zwart leer en voorzien van veters. Overhemden waarvan de boord een andere kleur heeft dan de rest zijn mij een gruwel. Een blazer is donkerblauw, een broek grijs en een pak ook. Als frivoliteit mag een onopvallend streepje door de stof zijn geweven, maar dat mag alleen van dichtbij zichtbaar zijn en dan ook nog alleen bij zeer gunstige lichtomstandigheden. Het enige kledingstuk dat mag opvallen is de das en zelfs daarmee is het alweer uitkijken geblazen, want iedereen schijnt inmiddels zijn spiritualiteit door het dragen van een overvrolijke das te willen bewijzen.
Als uw carrière achter u ligt, kunt u natuurlijk uw slobberige combinaties in de verkeerde kleuren en dessins blijven dragen. En als u echt een persoonlijke smaak hebt op kledinggebied, gaat u toch uw eigen gang. Waar dan ook.
Deze column verscheen in augustus 1993 in de kantoorkrant van Nauta Dutilh
Donderdag 05 Juni 2003 at 12:45 pm
Update: Omdat mijn weblog ook door mijn tante gelezen wordt heb ik dit bericht en de minder hartelijke reacties er op weggehaald. Ik neem aan dat de belanghebbenden elkaars reacties inmiddels voldoende hebben kunnen lezen.
Woensdag 04 Juni 2003 at 10:32 pm
Toen pannenkoeken nog pannekoeken waren had je de pannekoek met stroop, de pannekoek met basterdsuiker, de pannekoek met jam, de spekpannekoek, de pannekoek met kaas en de pannekoek met appel. Zo'n beetje. Vandaag was ik met een groep in een pannenkoekenboot. En wij mochten kiezen uit pannenkoeken met ham/spek, ui, prei, peterselie, tomatensaus, boontjes, gebakken eieren, braadworst, shoarma, peterselie en paprika. Gelukkig niet allemaal tegelijk op één pannenkoek. Dus eigenlijk een soort misse pizza, maar dat met zo'n laf gebakken veel te grote lap bloempap er onder. Ik heb de helft opgekregen en het ijsje toe was heerlijk.
Dinsdag 03 Juni 2003 at 10:49 pm
Als we naar ons logeerverblijf in Vaux-la-Petite gaan steken we na Metz altijd af via Pont-a-Mousson. Dan laten we Nancy links liggen en omdat Nancy mooi is zijn we er dit keer een dagje naar toe gegaan. Het was bloedheet, zodat we eerst een kerk bezochten en genoten van de heerlijke koelte en de mooie glas in rood ramen. Toen we 's middags terug kwamen bij de parkeergarage tegenover die kerk was juist een uitvaartdienst afgelopen. Dat verklaarde het oefenen van de organist die ochtend. Deze organist speelt zo goed dat hij zelfs blijft oefenen terwijl hij het al kan.
Het mooiste plein van Nancy is Place Stanislas. De naamgever van het plein liet het zelf bouwen en geneerde zich absoluut niet voor de vergulde zelfverheerlijking die er uit blijkt.
Maandag 02 Juni 2003 at 2:03 pm
Het is warm in Friesland. Volgens mij is het nog nooit zo warm geweest. Vanmorgen liepen we al om half negen op de golfbaan, om voor de hitte nog even negen holes te kunnen spelen. Nu ik de regels zo goed ken wil ik het spelletje zelf eindelijk ook wel eens leren. En regelmatig oefenen is daarvoor de enige mogelijkheid. Dus ging de wekker om zeven uur. Net als in miljoenen gezinnen met schoolgaande en/of werkende gezinsleden. Niet over zeuren, zei ik tegen me zelf. Dat is bijna gelukt.
De thermometer wijst veertig graden aan. Hij hangt in de volle zon, maar zo hoog heb ik hem nog niet eerder zien staan. Het is warm in Friesland.
Zondag 01 Juni 2003 at 11:09 pm
De douchecabine in ons Franse logeerhuis meet 70 x 70 cm, een maat die in Nederland niet eens verkocht wordt. De ingang bestaat uit een driedelige schuifdeur. De maximale opening bedraagt circa 45 cm. Om te kunnen douchen moet ik eerst mijn machtige buik voor driekwart naar binnen steken, om vervolgens gelijktijdig in te ademen en in een draaiende beweging door de kier te glippen. Behoorlijk inzepen gaat niet, wegens gebrek aan armslag en het omdraaien, om ook de rugpartij te laten besproeien, is een gymnastische oefeing op zichzelf. Bij het uitstappen ontmoet ik hetzelfde probleem als bij het instappen, maar ik probeer zo goed mogelijk gebruik te maken van het betere glijvermogen van de alsdan natte buik.
Wij hebben hier thuis buiten een wasbak voor de hondjes, voorzien van een kraan met warm en koud water. Aan de kraan is een lange doucheslang verbonden, zodat we bij gunstige weersomstandigheden buiten kunnen douchen. Dat heb ik vanavond na het grasmaaien (waar het overdag veel te warm voor was) naar hartelust gedaan. Ik kon mij in alle richtingen vrijelijk bewegen, mocht spatten zoveel als ik maar wilde en hoefde de natte boel niet eens op te ruimen ook.
Zondag 01 Juni 2003 at 11:16 am
Terwijl wij in Frankrijk genoten van prachtig weer was het hier ook schitterend. Fijn voor jullie en wij hadden er geen last van. Jammer dat het morgen weer over is, want dat betekent dat ik echt vandaag het gras moet maaien.
We verbleven in dit huis:
Het is een oude boerderij, waarvan de sloop al was begonnen. De eigenaar kocht het van de sloper en heeft het (in hoofdzaak eigenhandig) opgeknapt tot een vierpersoons (zes kan ook) vakantieverblijf. Elke avond tot laat buiten zitten bij het vuur. Staren in een vuur bevordert een mooi gedachtenleven. Jammer genoeg was het te donker om aantekeningen te maken, zodat de mooiste gedachten vervlogen zijn.Ook de wijn speelde daarbij een rol.
Maar nu is het weer te mooi om binnen te zitten, dus ik ga buiten aan de slag.
