Donderdag 31 Juli 2003 at 1:50 pm
Mijn vriend N. is een keurig iemand met een nette betrekking en een passie voor fotografie en auto's. Ten aanzien van het laatste heeft hij zich tot dusverre in weten te houden, maar nu heeft hij dan toch toegegeven aan het vurige verlangen een twoseater te bezitten. Ja, zei hij, ik kan wel steeds zeggen later, maar dan wordt het misschien een rollator. O, wat is hij er blij mee. Het is dan ook een alleraardigst auto'tje. De instap is wat laag, maar wie eenmaal in de lederen feauteuil zit, waant zich zeker acht jaar jonger.
Woensdag 30 Juli 2003 at 1:02 pm
Mijn Pake was een wat stuurse man. Ik kan me niet herinneren hem ooit te hebben zien lachen. Hij was ouderling in de plaatselijke kerk en keek in die positie zo streng en rechtvaardig als hij maar kon. Van onder zijn borstelige wenkbrauwen blikte hij de potenti?le zondaars aan, om hen namens de Here alvast te vermanen voor zelfs maar de gedachte aan een vergrijp jegens de tien geboden. Hij was oorsrponkelijk boerenarbeider, maar sleet zijn laatste werkzame jaren als brugwachter. Toen ik bijna zestien was overleed hij. Dat kwam goed van pas, want ik zou zijn oude Solex krijgen als ik zestien was. Na zijn dood bezocht ik beppe regelmatig. Niet om haar te troosten, maar om in de gang op de Solex te kunnen zitten. Toen ik de tweewieler eenmaal in mijn bezit had moest beppe het weer vooral met mijn ouders stellen op zondagmiddag.
Ik had gehoopt dat de Solex mij op school enig aanzien zou geven, vooral bij de meisjes. Dat viel me niet mee. Er zat geen zadel achterop, maar bovendien had de Solex had niet de glamoureuze uitstraling van de Puch. Ik trouwens ook niet.
Dinsdag 29 Juli 2003 at 10:17 pm
Verbal Jam (link links) suggereerde de naam leuterlog toe te kennen aan logs waarin helemaal niets gebeurt. Nu beweer ik dat in alle logs iets gebeurt, ook al zijn het soms ogenschijnlijk kleinigheden. Het is niet iedereen gegeven groots en meeslepend te leven, zeker niet elke dag. Daar word je bovendien geweldig moe van. Niettemin nam ik spontaan de naam Leuterlog op in mijn logtitel. Maar nu ik de Van Dale er op heb nageslagen heb ik daar alweer spijt van. Leuteren betekent namelijk kletsen, zeuren, zaniken. Kletsen, in de zin van een gezellig kletspraatje, kan ik nog aanvaarden, maar zeuren en zaniken doe ik niet. Ik ga het dus weer veranderen. Maar ik ga ik eerst nog even zoeken naar een mogelijk ander woord. Klaarblijkelijk bestaat ook bij mij een zekere behoefte aan categoriseren. Lifelog klopt niet, want ik vertel lang niet alles over mijn leven en hier en daar fantaseer ik er ook wel eens wat bij of (vaker) laat ik wat stuitende details weg uit een overigens waar verhaal. Linklog is het zeker niet, hoewel ik zo nu en dan wel een linkje plaats als ik iets leuks tegenkom. Ik denk na en sta open voor suggesties.
Dinsdag 29 Juli 2003 at 12:12 pm
In mijn streven de Falafel Koning van Hoornsterzwaag te worden, waagde ik een nieuwe poging. De gevormde balletjes maakten een degelijke indruk en ik plaatste ze enkele uren in de koelkast. Het eerste balletje leek wel bruiningsverschijnselen te vertonen in de hete olie, dus ik voegde een tweede en een derde toe. Daarna de resterende 20. Misschien had ik dat niet moeten doen. Er ontstond een schuimende massa van kokende olie en aanbrandende kikkererwtenpasta. We hebben ons gevoed met de bijgerechten.
Zondag 27 Juli 2003 at 6:04 pm
Op het podium willen staan en een weblog onderhouden zijn toch vormen van narcisme, zo al niet exhibitionisme met de kleertjes aan, maar verder bloot. De meeste webloggers leggen de grens in de buurt van de slaapkamerdeur en de familie. Dat heb ik ook maar het liefste. Wie zichzelf wil blootstellen moet het vooral zelf weten, maar het meeslepen van nietsvermoedende anderen wekt vooral plaatsvervangende g?ne op, bij mij dan.
Toen ik nog werkte was ik regelmatig in de gelegenheid afscheidstoespraken te houden. Toch besteedde ik liever tijd aan het vinden van iemand die dat graag deed. Omdat ik op een advocatenkantoor werkte lukte dat altijd. Spreken in het openbaar heb ik slechts bij uitzondering gedaan en dan ook nog met tegenzin. Bij schrijven in het openbaar daarentegen, zag ik er niet tegenop zelfs in het kantoorkrantje te gewagen van mijn zieleroerselen, hetgeen mijn carri?re bepaald geen goed gedaan heeft.
En nu doe ik niets liever dan op het podium staan, om mijn liedjes te zingen en mijn verzinsels te vertellen. Dat overigens wel bij de gratie van het succes, want als je op het podium je kunsten staat te vertonen en het klinkt alsof de zaal opeens met narcosegas is behandeld, gaat de aardigheid er ook snel van af. Het is dus niet alleen narcisme, je wilt ook bewonderd worden door anderen. Zoals de exhibitionist zijn gerief pas goed bereikt als degene aan wie hij het lid toont daarvan daadwerkelijk schrikt. Wat? Nee, dat weet ik dan weer niet uit eigen ondervinding. Maar ik lees wel eens wat.
Het webloggen is voor mij vooral begonnen omdat ik mij op internet als cabaretier wilde presenteren. Ik wist niet goed hoe, las Merel Roze, zag dat zij rond de 1.500 lezers per dag had en dacht: misschien is dat een manier. Inmiddels heb ik meestal wel een 50 hits per dag, dus het gaat de goede kant op, maar het is nog niet echt een solide basis voor mijn landelijke bekendheid. Inmiddels is het schrijven van stukjes een op zichzelf staande behoefte geworden. Evenals het lezen van heel veel andere logs. Het is amuseren en geamuseerd worden. Dus ik ga nog even door.
Vrijdag 25 Juli 2003 at 11:50 pm
Dinsdag reisden we af naar Texel. Woensdag speelden we golf op een lange en moeilijke baan en donderdag speelde ik mijn cabaretvoorstelling voor een vriendelijk en enthousiast publiek in Theaterrestaurant Klif 12. Of het publiek meer genoot dan ik zullen we nooit weten, maar ik vond het in ieder geval heerlijk om op weer eens op een gewoon podium te staan. Hannie nam het op op Minidisc en dat is wel erg leerzaam. Ik was niet zenuwachtig, maar kennelijk wel zo opgewonden dat ik alles zeker tien procent te snel deed. Gek genoeg heeft niemand daar een opmerking over gemaakt. In ieder geval weet ik nu dat ik daar erg op moet letten. Maar verder was het fantastisch.
Op woensdagavond woonden we het cabaret-diner op Klif 12 bij. Als je op Texel komt moet je dat zeker eens doen. Lekker eten en tussendoor doen de mensen van de keuken en de bediening liedjes en stukjes. Met als hoogtepunt Cor (de eigenaar) zelf, die in prachtige gewaden grote zangeressen nadoet en playbackt. Maar wel zo goed dat je het echt gelooft.
En op 28, 29 en 30 mei 2004 mag ik meedoen met Broadway Den Hoorn. Op talrijke plekken in het dorp zijn dan huiskamers ontruimd, om plaats te bieden aan artiesten en publiek. Vier keer een half uur spelen per avond. Daarna zal het biertje vast wel smaken!
Maandag 21 Juli 2003 at 10:01 pm
Dr. Aap maakt zich kwaad over de Nederlandse caravanners in Frankrijk en noemt ze kneuzen. Iemand anders noemt ze zwakzinnigen. Een onaardige benadering en veel te generaliserend. Natuurlijk zijn er caravanners die een kistje aardappelen en ingeblikt vlees meenemen naar Frankrijk of Itali?, terwijl je daar toch overal heerlijke verse spullen kunt kopen. Natuurlijk zijn er caravanners die veel te lang op de linker rijbaan blijven hangen om met te lage snelheid te passeren. En die honderden kilometers files op weg naar Zuid-Frankrijk worden vast en zeker langer door de auto-caravancombinaties.
Vroeger kampeerde ik in een tent. Heerlijk, die vrijheid en mijn jeugdig lichaam was tegen de bijbehorende ongemakken ruimschoots opgewassen. Maar dat werd wat minder. Een hotel heb ik nooit geprobeerd (althans niet als vakantieverblijf), omdat ik niet graag in een hotel ben. Dus kwamen de huisjes en appartementen aan bod. In de periode dat we zowel in Amsterdam als in Friesland woonden brachten we alle vakanties in Friesland door. En nu we alleen nog maar in Friesland wonen willen we er af en toe eens op uit. Maar voor dat gekruip in een tent zijn we echt te oud geworden. En ik wil lekker slapen in een goed bed. Een kleine caravan is dan ideaal. Koelkastje, keukentje, prettige vouwstoelen, kneuterig dat het een aard heeft. Maar we genieten vanaf het moment dat we wegrijden. Een paar uur rijden per dag en dan weer een leuke plek zoeken. Maar goed, wij hebben dan ook alle tijd. Dat voorrecht hebben de caravanners die in deze drukke periode de wegen belasten niet. Ik moet ook wel eens grinniken om die fourwheeldrives met daarachter 6 meter caravan, waarin iedere gezinslid een eigen slaapkamer heeft. Maar om die lui nou zwakzinnig te noemen gaat me echt te ver.
Maandag 21 Juli 2003 at 9:18 pm
Hoewel ik tientallen jaren in en om Amsterdam heb gewoond, heb ik pas dit jaar door tussenkomst van neef Peter kennis gemaakt met Falaffel. En sindsdien haal ik in geval van nood de snelle hap niet bij Febo of MacDonalds, maar eet ik Falaffel met sla en heerlijke pittige sauzen. Vandaag maakte ik voor het eerst zelf Falaffel. Ik had een recept van Internet gehaald, maar beschikte slechts over kikkererwten van Bonduelle uit blik. Vermoedelijk heb ik daardoor te veel vocht toegevoegd. Ik besloot dat op te lossen met wat extra paneermeel. Maar dat heeft natuurlijk zijn grenzen. Vervolgens stortte ik een half onsje sesamzaad in de brij-achtige massa. In de koelkast zou het wel opstijven, hoopte ik. Niet dus. Toch lieten zich wel balletjes vormen, maar in de hete olie vielen die geheel uiteen.
Uiteindelijk heb ik de hulp van Hannie ingeroepen. Ik bakte vervolgens de brij in de koekenpan aan ??n kant en zette de koekenpan vervolgens onder de grill. Lekker was het wel. Ik ga Falaffel-specialist worden. Nog twee keer oefenen en ik heb het onder de knie.
Zondag 20 Juli 2003 at 12:46 pm
Vroeger vond ik het maken van een gaatje in de oorlelletjes voor het aanbrengen van een oorknopje al een vorm van zelfverminking. Maar het is al net als met de normen en waarden, ook dit schuift op. Zo ben ik al geheel gewend aan de navelpiercing en van een speldje door de wenkbrauw kijk ik nauwelijks op. Op dit moment ligt mijn grens net voor de tongpiercing. De foto die achter de link verborgen zit is zo gruwelijk, dat ik na het zien ervan nog een paar minuten niet goed kon lopen. Dus als je niet geschokt wilt worden moet je beslist niet
hier klikken. Overigens met dank aan
Pim.
Zaterdag 19 Juli 2003 at 5:10 pm
Vandaag stond in NRC een artikel over persvrijheid in Afghanistan. Daarbij stond deze foto.
Als deze mevrouw fotografe is, ben ik metselaar. Ze kijkt met haar linkeroog naar de camera. Om dan nog recht door de zoeker te kijken moet je wel erg scheel zijn. De wijsvinger van de rechterhand behoort boven de ontspanknop te zweven, zodat op het juiste moment kan worden afgedrukt. En de linkerhand dient de lens te ondersteunen, zodat tegelijkertijd gedraaid kan worden om de juiste beelduitsnede te verkrijgen (vroeger om scherp te stellen, maar dat kan deze camera zelf wel). Kortom: fake.
Zaterdag 19 Juli 2003 at 2:28 pm
In een nieuwsgroep gaf iemand hoog op van de Kosmos Campingwijzer, verkrijgbaar bij het Kruidvat voor slechts 5 euro. Wie doet me wat, dacht ik en ik stapte binnen bij het Kruidvat, om te ervaren dat voor de volledige Europa-dekking twee CD's nodig waren. Nou ja, wat is nou 10 euro op een mensenleven, dacht ik en ik sloeg toe. Inmiddels blijkt het programma prima te werken op mijn PC, maar niet of nauwelijks op het bejaarde notebookje dat ik pleeg mee te nemen in de caravan. Derhalve: voor 2,95 euro (inclusief verzendkosten) bij mij verkrijgbaar twee CD's met alle (?) campings van Europa er op. Reacties per e-mail s.v.p. O ja, nog iets: ik vind de ANWB CD beter. Maar die kost dan ook veel meer.
Vrijdag 18 Juli 2003 at 5:27 pm
In januari van dit jaar stopte mijn deelname aan het Amsterdams Kleinkunst Festival nogal abrupt op Texel (zie hier). Maar kort daarna kreeg ik de uitnodiging op te treden in de zaal waarin ik mijn Waterloo vond (Klif 12), want Cor en de zijnen vonden het wel leuk. Dat gaf de burger moed. Dat optreden is op donderdag 24 juli. Er zijn nog kaarten te koop, maar omdat de laatste boot om half tien vertrekt, moet je wel onderdak hebben op Texel. Ik heb er zin in. Eindelijk weer eens spelen in een echt theater, waar het publiek in het donker zit en de kleinkunstenaar met zorg wordt belicht en versterkt.
Donderdag 17 Juli 2003 at 11:12 pm
Een jaar of 45 geleden kregen wij als toetje regelmatig karnemelksepap met stroop. Dat werd geserveerd in hetzelfde bord waaruit wij de maaltijd hadden verorberd. Het was dus zaak de aardappel- en jusresten met zorg te verwijderen, anders werd het een smeerboel. Op hoogtijdagen werden wij wel eens getracteerd op Saroma. Als dit poeder met melk werd opgeklopt ontstond er een puddingachtige substantie die wij heerlijk vonden. Aardbeiensmaak was bij onze moeder favoriet, dus die smaak kwam het meest aan bod. Dat ze gelijk had! Ik geef nog steeds de voorkeur aan een aardbeien-milkshake. Dat moet daar wel vandaan komen.
Wij eten nu eigenlijk alleen maar toetjes als we gasten hebben. En dan is het ook meteen chocolademousse, citroenbavarois, Omelette Sib?rienne, flensjes met Amaretto, bitterkoekjespudding of ijs met iets er op. De Irish Coffee doet het in bepaald gezelschap ook altijd goed. Maar gewoon yoghurt, of vla komt hier eigenlijk alleen in huis als er kinderen logeren die dat verlangen.
Vandaag viel mijn oog toevallig op Saroma. Het bestaat nog en ik kocht een pakje met frambozensmaak. Het was niet meer zo lekker als vroeger. We zijn verwend.
Donderdag 17 Juli 2003 at 12:45 am
Ja mensen, omdat ik een al wat oudere gebruiker ben, mag ik Pivot 1.0 beta Jazz mee helpen testen. Inmiddels heb ik ervaren dat nogal wat loggers (laf of lijf maakt niet uit, m/v ook niet) behoorlijke whiz-kids zijn.In ieder geval in mijn ogen. Omdat ik wel heel nieuwsgierig ben ga ik van alles proberen en dan Bob weer een mailtje sturen waar ik tegenaan gelopen ben. Zo werk ik op mijn bescheiden wijze mee aan de vervolmaking van dit programma.
Overigens kan ik nu (na een half uur prutsen) al vaststellen dat deze versie een stuk vriendelijker is voor de gewone gebruiker.
Onder ieder stukje staat een plus en een min. Door op de plus te klikken kun je aangeven dat je het stukje leuk vindt. Waar die min voor is weet ik niet.
Nu wordt het tijd voor een gezonde nachtrust. Warm was het vandaag he?
Dinsdag 15 Juli 2003 at 11:27 pm
Theo van de Oever vergeleek het festival met een braderie. Het had inderdaad een groot middenstandsgehalte. Mensen vinden het doodnormaal dat ze moeten betalen voor bier, suikerspinnen, T-shirts, verbrande kipvleugeltjes, broodjes met iets er op, merkwaardige hangertjes en armbanden en ga zelf maar verder. Dat je voor het plassen 30 eurocent moet neertellen verbaast niemand. En dat die halvegare artiesten voor niks verkrijgbaar zijn betekent alleen maar dat ze ook wel niks waard zullen zijn. Dat moet maar eens veranderen. Ik treed in ieder geval nooit meer gratis op, behalve in De Engelenbak. En verder moeten de mensen dokken. Reiskosten, eten en drinken en zakgeld dat het een aard heeft. En als dat te duur wordt dan hebben ze vast nog wel een merkwaardige oom die op verjaardagen altijd zulke leuke moppen kan vertellen. Kortom, door Nijmegen ben ik definitief gelouterd en professioneel cabaretier geworden. Dat zal misschien tot minder optredens leiden, maar dan kost het me in ieder geval geen geld. En ik vind spelen alleen maar leuk voor een aandachtig publiek.
Gelukkig was ook de bekende cabaret-fotografe Diana Broeders aanwezig. Zij had haar nieuwe professionele digitale camera meegebracht. De link naar haar website staat links. Onder de naam Diaan neemt zij ook actief deel aan het Zwarte Kat Forum. Binnekort zal ik alle foto's die zij van mij maakte op mijn cabaretsite publiceren.
Maandag 14 Juli 2003 at 9:13 pm
Valkhofaffaire: een openluchtfestival, waarbij iedereen gratis binnen mag lopen en van optreden naar optreden kan slenteren. Onderweg is er van alles te eten en te drinken (wel tegen betaling uiteraard). Bij een muziekgroepje kun je even staan kijken en luisteren, om dan weer door te lopen naar het volgende muziekgroepje. Bij cabaret heb je meestal niet veel aan de halve conference of een derde van een liedje. Cabaret is daarom wat minder geschikt voor een openluchtfestival.
Wij speelden in de restauranttent, die over de hele lengte was opgengemaakt, zodat het publiek ook vanaf het terras van onze kunst zouden kunnen genieten. Jammer genoeg was aan de overkant, op een afstand van ongeveer 75 meter een podium, waar iemand liederen van Brel zou gaan vertolken.
Een half uur na de afgesproken tijd kwam Martijn. Martijn was hoofd vrijwillige techniek. Hij vulde de vrijwilligheid in met een hoog vrijblijvendheidsgehalte. Hij zag er uit alsof hij per tijdmachine uit 1968 was ngekomen: lang haar, mager, vriendelijk en chaotisch. Zijn mensen zouden even wat spullen aansluiten, maar verder zouden we het zonder technicus moeten doen, want alle technici waren elders bezig. Ik besloot derhalve mijn zendertje maar in de koffer te laten en me te redden met de beschikbare microfoons. Martijn vertrok, met de belofte later terug te komen. We hebben hem niet meer gezien. Arnoud Kaldeway had een eigen technicus en een van de vriendelijke vrijwillgers zat bij de rest van onze optredens achter de knoppen.
Arnoud begon en ik had gehoopt dat hij nog wel wat publiek zou trekken. Dat bleef echter beperkt tot een mens of 40. Bij de Brelvertolker aan de overkant konden ze de stoelen niet aangesleept krijgen. Nou zong die jongen ook bepaald goed en de pianist was zelfs meer dan voortreffelijk, dus ik kon er wel enig begrip voor opbrengen. Arnoud had zijn voorstelling aangepast aan de omstandigheden en slaagde er redelijk in Brel te overstemmen. Daarna was ik aan de beurt. De technici aan de overzijde hadden inmiddels de volumeknop ontdekt en schoven die om de beurt wat verder open. Ik hoorde de piano ternauwernood, zodat ik er niet zeker van was dat ik in de toonsoort zong waarin ik speelde. Niettemin reageerde het publiek welwillend en werd er op gepaste momenten gelachen.
Edgar Biervliet trof het nogal, want de Brelvertolker was gestopt en het podium aan de overzijde werd ingericht voor een bandje. Daarna traden op ons podium drie welgevormde dames in Oosterse gewaden op als buikdanseressen. Een lust voor het oog en qua aanblik een schril contrast met de 56-jarige cabaretier Theo van den Oever, die als laatste mocht optreden. Tot zijn intens doorleefd ongenoegen ging juist op dat moment het bandje spelen. De technici hadden er echt zin in en Theo werd bijna van het podium geblazen. Bovendien lukte het niet zijn gitaar versterkt te krijgen. Maar ook hij sloeg zich er als een held doorheen en ons kleine, maar trouwe publiek steunde ons allemaal in deze barre omstandigheden.
Daan van Roltrap naar de Maan zorgde goed voor ons, de meisjes achter de bar waren allerhartelijkst en het publiek was tevreden. Al met al was het best een leuke middag, maar ik heb toch maar besloten niet meer voor bijna niets op te treden op door vrijwilligers gerunde openluchtfestivals.
Vrijdag 11 Juli 2003 at 1:11 pm
Toen ik 15 was ging ik bij De Harmonie. Ik kreeg een cornet in bruikleen en mocht voor een dubbeltje per week op les bij Jolle Jager. De cornet behoefde een intensieve schoonmaakbeurt, maar bleek daarna redelijk bruikbaar. De lessen wierpen hun vrucht af en al na enkele maanden stond ik met de cornet op het podium vrolijke muziek te spelen in The Peat City Combo. Jammer genoeg was Jolle Jager in de zaal en dit bleek toch niet de bedoeling. Marsen moest ik oefenen en geen jazzmuziek. Kort daarna schonken mijn ouders mij een heuse trompet en kreeg ik les van Jitze Nicolai. Na ongeveer een jaar trad ik als tweede trompettist toe tot het Drachtster Kamerorkest. Eerste trompettist was Jolle Jager. Hij sprak niet met me, tenzij het echt niet anders kon.
Jaren later werkte ik bij Philips en ik deed mee aan een scheertest. Des ochtends moest je je dan scheren, waarna metingen werden verricht. Door Jolle Jager. De deelnemers kregen na afloop van de testperiode een koffiezetapparaat. Ik was wel eens te laat. Meer dan eens zelfs. Toen ik het koffiezetapparaat kwam afhalen weigerde Jolle de uitreiking ervan, omdat ik te vaak niet was geweest. Eindelijk wraak.
Donderdag 10 Juli 2003 at 6:33 pm
Bietsers vind je overal. Tijdens de wintersportvakantie strijk je met de skiklas ergens neer om de après-ski eens intens te beleven. Ben je met een mens of twaalf, dan worden twaalf verteringen voor de meesten wat te veel. Degenen die naar hun pension gaan zonder een rondje te hebben gegeven, komen dan de volgende dag wel aan de beurt. Of de dag daarna. Maar er zijn bijna altijd mensen die kans zien steeds weg te moeten als hun portemonnaie bedreigd wordt. Bij een grote groep kan dat een paar dagen goed gaan, maar het gaat een keer opvallen. Met een beetje geluk voor betrokkene is de week dan net om.
Bij golf speel je meestal in groepjes van drie. Na afloop in het clubhuis geef je alledrie een rondje. Dat hoeft overigens niet altijd bier te zijn, Rivella is ook goed. Als dan de derde voortijdig afhaakt, valt dat op. Gebeurt dat vaker dan krijgt iemand een reputatie. En dan is de kunst net zo lang te wachten met het halen van het eerste rondje tot de bietser wel moet. Omdat ik altijd zeer dorstig ben na 18 holes is dat niet altijd makkelijk. Maar voor rechtvaardigheid moet je wel eens een offer brengen.
Maandag 07 Juli 2003 at 10:52 pm
De rits van mijn Tenson jackje had het na vijftien jaar begeven. Het was ook wat shabby geworden en eigenlijk ook een maat te klein. Er was dus in mijn leven ruimte voor een nieuw jackje: licht, dun, waterdicht, ademend, groot genoeg en niet te duur. Dat bleek nog niet mee te vallen.
De winkel met de grote maten in Drachten gaat sluiten en had alleen maar hele treurige windjacks, die Youp van 't Hek vast niet zou goedkeuren. En omdat ik collega Van 't Hek regelmatig tegenkom op de golfbaan (hij houdt dit graag stil, dus vertel het niet verder) wil ik mij uitsluitend vertonen in kleding, die ook in zijn ogen passend is. Vandaag reden wij naar Wolvega, omdat daar een winkel is die ook de ruimer bemeten man graag van dienst is. Ik vond er niets van mijn gading, maar de eigenaar adviseerde een winkel in een watersportplaats. En dus togen wij naar Lemmer.
In het centrum lagen enkele weerzinwekkend vormgegeven plastic motorjachten. Jammer genoeg had ik mijn camera niet meegenomen, maar ik zie vast wel weer eens zo'n boot. Nou ja, boot ... Een drijvend stoomstrijkijzer. Ongetwijfeld van alle gemakken voorzien, maar wat mij betreft hadden ze met deze modellen nog wel een jaar of 150 mogen wachten.
Een motorboot van een meter of vijftien legde aan voor een terras, waar mensen nu juist waren neergestreken omdat ze als toegift bij de veel te dure consumpties een mooi uitzicht over het water hadden. De koene serveerster sommeerde de Duitse bemanning door te varen. Licht mokkend voer het gezelschap verder. Ze gingen op dit terras vast niet iets drinken.
Inmiddels hadden wij drie winkels bezocht, zonder dat ik vond wat ik zocht. Omdat ik vrij ernstig moest plassen stelde ik een terrasbezoek voor. Mijn gade zag kans mij mee te tronen naar nog één winkel. Ik gaf toe en 20 meter verder was een openbaar toilet. Vervolgens had die ene winkel het ideale jack voor een fatsoenlijke prijs. Nou mensen, toen kon er wel een harinkje af!
Vrijdag 04 Juli 2003 at 11:26 pm
Ik eet geen kippenvlees dat afkomstig is uit fokkerijen waar de kuikentjes in zes weken worden opgefokt tot gedrochten, die niet meer op hun poten kunnen staan, omdat die niet voldoende zijn meegegroeid. Het vlees zit zo vol water, dat het een wonder is dat de beesten niet klotsen. Een kilometer van ons huis brandde gisteren een schuur met 25.000 van die zielepoten af na een blikseminslag. Je zou kunnen zeggen dat deze dieren een langer lijden bespaard is gebleven, maar ik vrees dat hun laatste ogenblikken nu ook behoorlijk ellendig waren. En daar komt nog bij, dat we de eigenaren redelijk goed kennen van buurtbijeenkomsten. Je kunt weliswaar je bedenkingen hebben bij het op deze wijze houden van dieren, maar voor hun is het toch een ingrijpende en onaangename gebeurtenis, die ik ze bepaald niet gun. Het is niet altijd simpel een standvastige opvatting te hebben.
Donderdag 03 Juli 2003 at 2:40 pm
Deze - nog steeds beginnende - cabaretier heeft weer een optreden in het verschiet. Dat betekent elke dag het hele programma een keer helemaal achter elkaar oefenen, zodat het op met moment van de uitvoering gebeiteld zit.
Het is op zondag 13 juli, van 14.30 tot 17.00 uur, in de restauranttent van de Valkhofaffaire. Theo van den Oever en ik nemen het op tegen de aanzienlijk jongere Arnoud Kaldeway en Edgar Biervliet. Mijn optreden is gepland om 15.00 uur. Zie ook
Zwarte Kat.
Woensdag 02 Juli 2003 at 11:34 pm
Golf is een zeer individuele sport. Het gaat tussen jou en dat kleine rotballetje. Dat balletje moet met zo min mogelijk slagen in de hole belanden. Je speelt met één of meer mede-spelers, of je speelt tegen een tegenstander. Dus hoe individueel het spelletje op zichzelf ook is, je hebt altijd met anderen te maken. En met die anderen wandel je zo'n viereneenhalf uur door de deels gemaaide wei. Onderweg heb je allemaal momenten van blijdschap en momenten van diepe teleurstelling. De manier waarop eenieder met elkaars hoogte- en dieptepunten omgaat, bepaalt voor een belangrijk deel of je een prettige golfdag hebt of niet.
Stel: je slaat een prachtige afslag en een goed gelukte tweede bal en je ligt al met twee slagen op de green (dat is dat biljartlakenachtig gemaaide stukje met de hole waarin een vlaggestok staat). Nog één put (dat is een slag waarbij de bal op de green rolt) en je hebt een par. Van het halen van een par wordt een golfer heel gelukkig. De golfer denkt meestal aan de armoede, de honger en de oorlogen in de rest van de wereld, maar dan even niet. Maar als je die put mist, ver voorbij de hole slaat en daarna nog twee puts nodig hebt om uit te holen, dan heb je een double bogey. Daarvan wordt een golfer heel ongelukkig, zeker als de par zo dichtbij leek. Je hebt dan een minuut van inkeer nodig om je te herpakken. Als op dat moment een mede-speler zegt: "Dat is behoorlijk stom zeg, had je bijna een par en maak je toch nog een double-bogey", zou fysiek geweld bijna tolerabel zijn.
Zulke mensen bestaan. Ze praten ook altijd door als jij geacht wordt je te concentreren op je slag. Meestal weten ze ook nog eens precies hoe de regels zijn, als je in een ongunstige situatie terecht bent gekomen. En die regels zijn er dan naar hun oordeel niet bepaald op gericht je uit die benarde positie te redden. "Dat kost je een strafslag, jammer hoor". Dit soort mensen heeft ook vaak een doordringende, maar slome stem. Dat zij meestal gescheiden zijn spreekt haast voor zich. Worden zij zelf getroffen door tegenslag dan ligt het altijd aan de baan, het weer, de stokken of andere externe tegenslagen. Zij kunnen daar langdurig over blijven zeuren. Toch komen zij altijd weer heelhuids terug in het clubhuis, want niet alleen de slagen worden geteld, ook de deelnemers.
Mocht u zich herkennen in dit golftype en wel eens met mij gespeeld hebben: ik vertel het niet verder. Maar hou er alsjeblieft mee op. Je verpest het spelletje voor jezelf en voor iedereen die door het lot gedwongen is met je mee te lopen. Want uit vrije wil gaat niemand met je de baan in. O, heb je dat nog steeds niet gemerkt? Nou, dat is ook één van de symptomen van dit golftype.
Dinsdag 01 Juli 2003 at 10:41 pm
Mijn geloof in toeval is onwrikbaar. Daarmee bedoel ik dat ik niet geloof in bovennatuurlijke krachten of een opperwezen dat het al bestiert. En als een computerprogramma je een getal laat bedenken en daarna het bijbehorende plaatje toont moet daar iets achter zitten. Maar wat dat is heb ik nog niet doorgrond. Wie het weet mag het zeggen.
http://mr-31238.mr.valuehost.co.uk/assets/Flash/psychic.swfMet dank aan de bekende pschycholoog drs. K. de B. te H.
Dinsdag 01 Juli 2003 at 9:04 pm
Ik eet liever geen vlees dan goedkoop vlees. Want als vlees goedkoop is kun je er rustig van uitgaan dat het dier waarvan dat vlees deel uitmaakte geen prettig leven heeft gehad. Dat vind ik een onaangename gedachte en ik wil niet meewerken aan het instandhouden van de bio-industrie. Dan maar wat minder vlees eten en wat meer betalen voor het welzijn van het dier.
De veetransporten over grote afstanden zijn ook volstrekt belachelijk. Dieren worden tachtig uur opgepropt in veewagens vervoerd om ze elders goedkoper te kunnen slachten. Dat kun je toch alleen maar bedenken als je door geld zo cynisch geworden bent dat niets er meer toe doet. Het zijn praktijken waar ik me geweldig kwaad over kan maken. Dat helpt niet veel, dus doe ik maar een oproep aan mijn lezertjes om het protest van de dierenbescherming tegen deze praktijken te steunen. Misschien helpt dat iets meer.
