Vrijdag 31 Oktober 2003 at 1:24 pm
Gisteravond bezochten we de premi?re van het nieuwe programma van Droog Brood: Sc?nes voor de mensen. Even voor de goede orde: Peter van de Witte is mijn neef en Bas Hoeflaak ken ik al een jaar of acht van nabij. Ik zeg het maar even. Toch denk ik dat ik redelijk objectief ben.
Ik vond het een prachtige voorstelling! Gedurende de volle vijf kwartier heb ik tenminste een glimlach op de lippen gehad, vele malen heb ik gegrinnikt en zelfs heb ik een enkele keer hardop moeten lachen. En dat terwijl ik helemaal geen lachebekje ben. In de zaal was voortdurend een bodem van zacht gegrinnik te horen, met af een toe een bulderende lach. Hoewel het publiek best zo nu en dan een extra applausje had willen uitreiken werd dat maar een paar keer toegestaan door de heren, die snel de volgende sc?ne begonnen. En we wilden natuurlijk geen woord missen. De sc?nes hangen ogenschijnlijk als los zand aan elkaar, maar worden verbonden door de steeds op enig niveau aanwezige ontroering. Ik ga daar geen voorbeelden van noemen, want je moet beslist gaan kijken. Zingen kunnen ze, piano spelen en soepel bewegen. Prachtige pakken, een tamelijk eenvoudig decor en een geraffineerde belichting.
De komende weken zal er hier en daar nog wel iets worden aangepast en Bas en Peter waren ook wat nerveuzer op deze offic?le avond dan onder wat minder spannende omstandigheden, maar dat gaat wel over. Zelf ga ik pleiten voor terugkeer in het programma van het tweestemmige liedje waarmee ze hun optreden tijdens de Uitmarkt afsloten. En nu maar hopen dat de pers het ook een beetje aardig vond, want dat heeft toch invloed.
Woensdag 29 Oktober 2003 at 12:14 pm
Mijn geestelijk leven, alsmede mijn doen en laten wordt dezer dagen wel erg gevuld door Cameretten. Het lijkt alsof ik de teksten nu wel ken en op dit moment ben ik ook niet bang de tekst kwijt te raken. En het is juist die angst die maakt dat het ook echt gebeurt. Bovendien heb ik nu ervaren dat de zaal een enkele vergissing welwillend accepteert. Daar is vast wel een grens aan, maar mocht ik die bereiken dan is er iets grondig mis.
Morgen welkome afleiding met de premi?re van Droog Brood in Bellevue. En vrijdag mag ik zelf weer het podium op bij Goedkoop Cabaret in het Crea-theater in Amsterdam.
Dinsdag 28 Oktober 2003 at 09:32 am
Voor ??n van de liedjes dat er maar niet in wilde had ik een spiekbriefje gemaakt. Dat liedje ging dan ook vlekkeloos. Ook had ik een spiekbriefje voor de volgorde op de vleugel geplakt. Maar plotseling was ik (midden in een praatje) mijn tekst kwijt. Dat was me nog nooit eerder gebeurd. Toch waarschijnlijk de spanning. Ik kon de zaal helemaal zien, terwijl ik eigenlijk liever verblind wordt door de spots. Want de aanblik van al die mensen (418) leidt af en imponeert. Toen de pauze te lang werd om geloofwaardig te zijn als theatrale spanningsopbouw vertelde ik maar gewoon dat ik mijn tekst even kwijt was. En toen die spanning er af was pikte ik het weer op. Later ging in een liedje ook nog iets fout, waardoor ik het couplet opnieuw moest beginnen. Jammer. Maar het publiek bleef vriendelijk en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze het al met al best leuk vonden. Toch zijn er nog wel wat puntjes te zetten op talrijke i's.
Maandag 27 Oktober 2003 at 01:19 am
Webkim (link linksonder) trof op de computer van een kennis links naar porno aan. Zij wond zich enigszins op bij de gedachte aan mannen die op een stoel van LeenBakker genot beleefden bij de aanblik van porno. In een reaktie introduceerde ik het woord Pornonanie. Ik vond het zelf nogal leuk verzonnen. Maar niemand reageert. Daarom herhaal ik het hier nog maar eens. Of is er gewoon niks aan? Zeg het maar, ik ben me aan het harden in het incasseren van kritiek met het oog op de jury-uitspraak op 21 november.
Zondag 26 Oktober 2003 at 11:26 pm
Morgen speel ik de eerste try-out in het kader van Cameretten. In Eindhoven. In een zaal van de Universiteit, voor 400 mensen, volledig uitverkocht. Nou ja, de entree is gratis, maar de zaal is in ieder geval vol. Het wordt morgen de eerste keer dat ik alles uit mijn hoofd ga doen, zonder map met alle teksten op de piano. Ik heb hard geoefend en ik verwacht dat het gaat lukken, maar gek genoeg geeft het me wel een rustig gevoel dat al die mensen in ieder geval niet betaald hebben. Het is net alsof het dan iets minder erg is als er iets fout gaat. Hoewel het waarschijnlijk onzin is laat ik het toch maar zo, want hoe minder druk ik voel hoe groter de kans is dat het goed gaat.
Vandaag heb ik mijn optreedhemd gestreken (meestal doet Hannie dat voor me, maar ik had een flinke bui). En verder vooral geoefend. Gewandeld met de hondjes in het bos en mijn liedjes hardop gezongen. Gekookt, dat door de overvloedige maaltijd van gisteren vooral uit opwarmen bestond. En nagedacht over de aardigheid van het artiestenbestaan. Want het is heel leuk om op te treden. Anders deed ik het natuurlijk ook niet, want tot dusverre moet er geld bij. Nou ja, mijn zus verzamelt poppen. Is ook niet voor niks. En ik ben wegens angst gestopt met wintersporten en dat scheelt ook een mooi bedrag per jaar. Kortom: leve de kleinkunst.
Vrijdag 24 Oktober 2003 at 10:50 pm
In
deze buurt heb ik van mijn 10de tot mijn 15de jaar gewoond en daar wordt dan in zo'n artikel niet eens naar verwezen. Onbegrijpelijk.
Vrijdag 24 Oktober 2003 at 5:13 pm
Het was de bedoeling dat ik in mijn kleine, in de garage gebouwde studio (2 x 4 meter) opnames ging maken op de computer. Ik heb dat nooit goed voorelkaar gekregen. Cubase is eigenlijk wat te moeilijk voor me, zeker in combinatie met een Yamaha DS 2416 (voor wie dat wat zegt), vooral omdat er soms weken tussen zaten dat ik er iets mee deed en dan moest ik steeds weer de handleiding induiken om de simpelste dingen voor elkaar te krijgen. Maar nu heb ik het voor elkaar. Ik neem op in de kamer, met de echte piano of accordeon en met ruimte om me te bewegen. Het resultaat zet ik op een CD en die neem ik mee naar de studio om met behulp van de computer de laatste hand aan de afwerking te leggen. En als ik iets met bas en drums zou willen (via synthesizers wel te verstaan) kan dat ook allemaal nog, alleen moet ik dan de volgorde van opnemen iets veranderen. Het heeft wat gekost, maar het leven is er een stuk eeenvoudiger door geworden.
Voorts heb ik vandaag de markies losgemaakt en in de winterberging geplaatst. Het is wel over qua zomer.
Donderdag 23 Oktober 2003 at 5:26 pm
Toen ik op de christelijke lagere school zat, moest ik iedere zondag een psalm of een gezang uit het hoofd leren, teneinde dat maandag op school te kunnen opzeggen. Eigenlijk zou ik dus vele tientallen psalmen en gezangen uit het hoofd moeten kennen. Toch is dat niet het geval. Zou alles wat ik destijds uit mijn hoofd heb geleerd nog wel zijn opgeslagen in hersencellen of heb ik die al lang verwoest door overmatig alcoholgebruik? Of zou ik onder hypnose plotseling in gezang 214 kunnen uitbarsten? Ik weet het niet. Wel ben ik sinds het weekend mijn programma aan het inprenten. Dat gaat eigenlijk wel goed. In de auto zing ik uit volle borst mijn eigen liedjes. Tijdens de boswandeling met de hondjes zeg ik de tussenliggende teksten op. De vraag is natuurlijk of ik het maandag, ten overstaan van 400 mensen in Eindhoven ook kan. Ik zal het jullie dinsdag laten weten.
Woensdag 22 Oktober 2003 at 9:00 pm
De finale van Cameretten is volledig uitverkocht. Maar voor de voorrondes op 19, 20 en 21 November zijn via de deelnemers nog kaarten te bestellen. Je moet ze (uiteraard?) wel zelf betalen. Als je ??n of meer van die avonden wilt bijwonen, stuur mij dan een mailtje (zie links onder Vaste Links) met naam en adres, datum voorstelling en aantal gewenste kaarten. Op de site van Cameretten is te vinden wie op welke avond speelt. Voor mij is dat 21 November en op die avond treden ook Sabine Balk en Jochen Otten in het krijt. Het leuke van die avond is (voor het publiek wel te verstaan) dat dan ook de finalisten bekend worden gemaakt. Mijn ervaring bij het AKF op Texel heeft me geleerd dat er op zo'n moment nog wel eens een traantje wil vloeien, zowel van vreugde als van teleurstelling. Ja mensen, meedoen aan zo'n festival is net het echte leven: ops en neers.
Dinsdag 21 Oktober 2003 at 4:48 pm
Met nauwelijks ingehouden trots presenteer ik je de foto van de deelnemers aan Cameretten 2003. Ik sta er ook op (achteraan tweede van rechts).
OK, Richard, hier zijn de namen. Achterste rij, v.l.n.r.: Carolien, Eva en Marlous (Femmage), Ilse Warringa, Anne-Aafke Sol, Menno Nicolai en Ronald Goedemondt. Voorste rij, v.l.n.r.: Jochen Otten, Sabine Balk, Ariane (Femmage) en Dimitri Desmyter. Helemaal vooraan: Kristel Zweers.
Dinsdag 21 Oktober 2003 at 3:27 pm
Een oprit met daarlangs eiken van 80 jaar is op zich een rijk bezit. Behalve in de herfst, want er komen toch veel blaadjes af! En dat gaat weken door en die blaadjes moeten worden opgeveegd en uit de dakgoten worden gehaald. Dat behoort tot mijn takenpakket. Zelf ben ik van mening dat ik in deze tijd al mijn energie moet besteden aan het uit mijn hoofd leren van mijn teksten. Afgewisseld door korte rustmomenten, die al naar gelang mijn behoefte worden doorgebracht op de bank, of tv kijkend of etend. Hannie stelt zich op het standpunt dat ik heel goed mijn teksten kan repeteren terwijl mijn armen blad vegen.
En dat is inderdaad gelukt.
Maandag 20 Oktober 2003 at 12:20 am
Mee mogen doen aan Cameretten betekent ook mee mogen doen aan een workshop weekend. Natuurlijk leek me dat geweldig, maar ik was wel erg benieuwd of ik me zou kunnen openstellen voor aanwijzingen en suggesties. Om die dan ook nog uit te kunnen voeren. Dat viel me mee: deze oude hond is nog wel wat bij te dresseren. De mij toegewezen regisseur (die ik had gekozen als me dat vergund was geweest) was helemaal niet bang voor me en pakte me stevig aan. Ik vind het leuk als je leest wat hij daar zelf over schreef. Kijk maar op de site van
Dick van den Heuvel. Als ik morgen uitgerust ben ga ik zelf wat meer vertellen over mijn ervaringen en vorderingen. Verwacht de komende weken niet veel anders van me dan medelingen over hoe het gaat met schrijven, repeteren en try-outen. Tot dusverre had ik altijd mijn tekstboek op de piano staan. Van mijn strenge meester moet ik het allemaal uit mijn hoofd doen. Volgende week maandag in Eindhoven voor het eerst. Vaag herinner ik mij dat ik vroeger een goed geheugen had. Eens kijken of ik dat nog ergens kan terugvinden.
Zaterdag 18 Oktober 2003 at 08:02 am
Uitzicht vanuit het hotel.
Vrijdag 17 Oktober 2003 at 12:12 pm
In de supermarkt reed vanmorgen een mevrouw met haar karretje keihard tegen mij aan. Nou ja, keihard, flink hard, of tenminste behoorlijk stevig. In ieder geval zo krachtig dat ze het zelf ook gemerkt moet hebben. Maar zonder een woord van excuus stevende ze af op de bananen. In zo'n situatie raak ik hevig verontwaardigd. Enigszins bovenmatig zelfs. Uit verbouwereerdheid had ik het eerste moment om eens verbaal uit te halen gemist, dus nu moest ik achter haar aan om mijn gram te halen. Toen ik op de juiste afstand was gekomen zag ik haar praten met een man die kennelijk geestelijk niet geheel in orde was. En toen ik haar hoorde praten kreeg ik door dat zij ook niet over volledig ontwikkelde verstandelijke vermogens beschikte. Ach, het was ook eigenlijk maar een duwtje met die kar.
Donderdag 16 Oktober 2003 at 8:39 pm
Morgenmiddag reis ik af naar Rotterdam om het weekend door te brengen met de andere acht deelnemers aan Cameretten (nou ja, het zijn er wat meer, want Femmage bestaat uit vier vrouwen) en de organisatoren en de regisseurs die ons verder gaan helpen. Ik ben dus hard bezig met het samenstellen van het halve uur dat ik wil gaan spelen. Wat nieuwe teksten, veranderde volgorde, dus weer een nieuwe draad, kortom heel wat gepruts. En morgenavond moeten we allemaal aan elkaar zeven minuten uit ons programma laten zien. Daarna volgt caf?bezoek, maar dat kan ook weer niet te gek worden, want om acht uur 's ochtends staan de bruine boterhammen op ons te wachten en om negen uur begint het dagprogramma. Niks uitslapen! Ik ben dus gisteren maar om elf uur naar bed gegaan en zal dat vanavond herhalen, teneinde de al wat oudere gestalte zo kwiek mogelijk te kunnen inbrengen. Gelukkig duurt de treinreis heel erg lang, zodat ik nog wel een dutje kan doen. Ik ga lekker eersteklas reizen, want ik heb toch een kortingskaart.
Woensdag 15 Oktober 2003 at 6:21 pm
Goed, ik heb nu een paar dagen wat rechter op gelopen dan ik meestal doe. En ik ben natuurlijk druk bezig met het bedenken van welke liedjes en conferences ik in
de halve finale ga doen. Maar verder heeft dit aanstormende talent vanmiddag de woning gestofzuigd en zodadelijk ga ik de keuken in om aardappelen, spruitjes en slavinken te bereiden.
Dinsdag 14 Oktober 2003 at 12:59 pm
In alle onbescheidenheid wil ik het oordeel van de selectiecommissie met jullie delen:
In Theater Pepijn heb je ons een programma laten zien dat gelardeerd was met subtiele taalgrapjes. Je zegt veel maar je impliceert nog veel meer. Je bent een fijne verteller en weet het ijs goed te breken door met een lied vol zelfspot te openen. Je beweegredenen om artiest te willen worden zijn interessant en rechtvaardigen ook de titel van je programma.
Het lied over Van Drimmelen is erg leuk. Het verhaal over het vader (en vader) worden bevat humor en het slotlied over Susan is een leuke afsluiter. Je taalgebruik is beleefd en netjes, de uitspraak is keurig en rustig. De metrisch correcte en puik rijmende teksten zijn een verademing, maar er mogen scherpere clous en kleine extra grapjes in de teksten. Dat laatste weet je ook in de toelichtingen te verwerken, dus dan moet het in de liedjes ook zeker kunnen. Je straalt rust uit en weet snel de sympathie van het publiek te winnen met mooie verhalende liedjes waarin je jezelf steeds meer te schande zet. We zijn benieuwd naar wat je nog meer te bieden hebt in het Luxor!
Dinsdag 14 Oktober 2003 at 12:40 am
Natuurlijk ben ik me er zeer van bewust dat met acht anderen mee mogen doen niet betekent dat ik beter, leuker, origineler of wat dan ook ben dan al diegenen die niet zijn uitverkoren. De wegen van de selectiecommissie zijn ondoorgrondelijk, maar zij bepalen de keuze nu eenmaal. Ik kende maar een paar van alle kandidaten en in enkele gevallen ben ik verbaasd dat zij niet zijn gekozen. Het is zoals het is en ondanks deze overpeinzingen wentel ik mij wellustig in mijn vreugde.
Omdat ik het komend weekend in Rotterdam ga doorbrengen heb ik mijn accordeonkoffer geruild tegen een rugzak, zodat het vervoeren ervan wat simpeler is. Ik reis namelijk per trein. Dezer dagen zal ik de schoenmaker uitnodigen de draagriemen te verlengen, want ik krijg het ding nauwelijks op mijn rug gesjord.
Ook schafte ik een gebruikt keyboard aan om in mijn avondvullende programma te gebruiken in plaats van Metropole-orkest en achtergrondkoor. Jammer genoeg zit ??n toets muurvast, zodat ik de machine weer moet terugbrengen voor reparatie.
Maar mijn humeur is onverwoestbaar. Ook al omdat de startproblemen die de auto de laatste dagen vertoonde met een nieuwe accu waren verholpen. Dat is na vier jaar helemaal niet gek. Het zou overigens wel fijn zijn als de auto nu weer eens een paar maanden alleen maar benzine nodig zou hebben. O nee, de achterbanden moeten voor de winter worden vervangen.
Zondag 12 Oktober 2003 at 7:10 pm
Pas om zeven uur kwam het telefoontje dat ik mee mag doen met Cameretten. Ik was al een uur bezig mijn teleurstelling te verdrinken, maar nog wel steeds met een sprankje hoop. Op vrijdag 21 november speel ik in het Oude Luxor in Rotterdam voor een zaal met -als ik het goed heb- 900 mensen. Dat lijkt me wel een interessante sensatie. Volgend weekend workshop, dan een paar try-outs. Nee, ik ga me niet voorstellen dat ik de finale haal. Er zijn grenzen aan wat een mens mag dromen. Maar dat ik mee mag doen met de voorrondes vind ik buitengewoon plezierig. Om het maar voorzichtig uit te drukken. Nu ga ik de courgettesoep afmaken.
Zondag 12 Oktober 2003 at 12:06 am
We zijn weer thuis. Dus we kunnen met de startproblemen van de auto gewoon naar de eigen garage, waar ze Fries en Nederlands spreken. Dat doe ik ook, dus communicatief gesproken gaat dat allemaal goed komen. De lekke vijver is weer in zijn oude glorie hersteld. De druiven zijn door de vogels opgegeten. Er is een rijke oogst aan tomaatjes en basilicum (pesto!). Courgettes genoeg voor twee dagen courgettesoep. Rode pepers voor een jampot sambal en het gras staat zo hoog dat ik het in twee keer zal moeten maaien. De sla is doorgeschoten maar de boerenkool belooft veel voor de winter.
En morgen gaat de selectiecommissie van Cameretten de negen deelnemers kiezen. Ik heb aan de hand van de publieksreacties een voorselectie gemaakt. Van de 80 deelnemers hebben 25 een gunstige vermelding van het publiek verworven. Tot die, toch al behoorlijk selecte groep, mag ik ook mijzelf rekenen. Maar het publiek beslist niet, dus misschien zijn er nog wel flink meer deelnemers die in aanmerking komen. Ik geef het speculeren dus maar op en als ik morgenavond om zes uur nog steeds niet gebeld ben lijkt het me verstandig deze droom te staken. Twee keer gras maaien leidt in ieder geval af.
Vrijdag 10 Oktober 2003 at 6:35 pm
Nuenen.
Donderdag 09 Oktober 2003 at 9:43 pm
Vlak bij Vittel.
Woensdag 08 Oktober 2003 at 9:19 pm
Bollene, 75 km boven Nimes.
Dinsdag 07 Oktober 2003 at 11:29 am
Toen we gisteren terug kwamen van een rondje golf zag ik dat de linkerachterband behoorlijk plat was. Lek dus. Eerst maar eens opgepompt om te kijken hoe snel de druk daalde. Heel langzaam gelukkig. We konden dus naar de bandenspecialist in het dorp rijden, waar de monteur meteen aan de slag ging. Een heel dun splintertje metaal was de boosdoener. Na een half uur en 10 euro was het probleem verholpen.
Vandaag doet Hannie in haar eentje Barcelona nog een keer, terwijl ik op de hondjes pas, de laatste vakantiewas doe en jullie nog even op de hoogte breng van de laatste ontwikkelingen. Morgen gaan we met stappen van 500 km per dag op huis aan. Dat wil zeggen dat als alles goed gaat we zaterdag thuis komen. Een prettig vooruitzicht, maar dat dacht je zeker al.
Zondag 05 Oktober 2003 at 4:09 pm
Vandaag met bus enm trein naar Barcelona. Geen parkeerproblemen en niet het constante gevecht om ondanks alle aanslagen van volstrekt krankzinnige Spanjaarden heelhuids door het verkeer te komen.
Barcelona is een mooie stad en niet in een middagje te doen. Toch moet Barcelona het voorlopig met dit middagje doen, want morgen gaan we zwemmen in zee en een spelletje golf spelen op een kleine golfbaan vlak bij de camping. En dinsdag beginnen we aan de terugreis. Vier weken wonen in een kleine caravan is voor ons allemaal, de hondjes incluis, meer dan voldoende.
Zaterdag 04 Oktober 2003 at 11:04 am
Is het nou niet knus?
Vrijdag 03 Oktober 2003 at 9:41 pm
Geen gezeur. Alles Ok.
Donderdag 02 Oktober 2003 at 6:14 pm
Mooie camping. Prachtig weer. Vakantie is heerlijk.
Woensdag 01 Oktober 2003 at 9:01 pm
De tik in de auto was alleen maar de vastzittende dagteller. En het enige verklikkerlampje dat niet werkt is die van het diml?icht. Wat niet zo erg is. En de koelventilator doet het weer, we hebben een nieuw contactslot met twee nieuwe sleutels, die ook op de deuren passen. En dat alles voor slechts Euro 167. En voor de huurauto hoefde ik alleen maar de brandstof te betalen. Kortom: ga nooit op reis zonder een Internationale Reis- en Kredietbrief Plus.
Morgen gaan we naar Vilanova, veertig kilometer onder Barcelona. Vandaaruit gaan we per trein de stad bezoeken. Met het oog op de hondjes misschien zelfs om en om, maar dat zien we nog wel.
Nu we weer gewoon onze eigen spullen hebben heb ik er ook wel weer zin in. Het is hier een graad op 27 en het heeft de hele dag niet geregenmd, dus eigenlijk lacht de vakantie me wel weer toe.
Woensdag 01 Oktober 2003 at 7:06 pm
Auto opgehaald. Lampjes op dashboard doen het niet meer. En er tikt iets.
Morgen maar Vilanova. Volgende week maar huis.
