Zaterdag 29 November 2003 at 10:11 pm
Vanmiddag was er op de golfclub een Sint Nicolaaspartijtje voor kinderen van de leden. Ik behoor tot de 100 slechtste golfers van de vereniging, maar ook tot de beste vijf pianisten. Op grond van mijn laatste kwaliteit was ik geselecteerd voor het begeleiden van de Sinterklaasversjes. De organisatiecommissie had beloofd de in het clubhuis aanwezige piano voor deze gelegenheid te laten stemmen. De stemmer kon niet anders dan de dood van het instrument constateren. Baaneigenaar, uitbater van het clubhuis en het verenigingsbestuur ontkenden om het hardst eigenaar te zijn van de piano, waarop de stemmer een huurpiano aanvoerde en de oude meenam.
Zoals dat gaat met Sinterklaasfeestjes was het voor enkele kinderen heel erg leuk. Ook zijn er kinderen die pas weer min of meer normaal kunnen functioneren na 6 december. Deze kinderen zijn meestal ook niet blij met de Kerstman, hoewel die in de regel minder angst inboezemt, al was het maar omdat hij niet wordt omringd door veel te zwarte nepnegers.
Ja mensen, als kleinkunstenaar maak je nog eens wat mee.
Vrijdag 28 November 2003 at 11:20 pm
De nieuwe scanner is een combinatie van scanner en printer geworden, hetgeen in mijn kleine studio'tje nogal wat ruimte scheelt. Thans beschikbaar een HP 815 C. Als je de nog nieuwe kleurencartridge betaalt krijg je de printer er voor 10 euro bij. De cartidge is nummer 23, wat de going prijs is weet ik niet. Laat maar horen.
Update: Met dank aan Hans. Voor 43 euro kun je jezelf blij maken (en mij ook wel eerlijk gezegd).
Donderdag 27 November 2003 at 11:38 pm
Bij de drie voorrondes kon het publiek via kleine memoblaadjes boodschapjes aan de artiesten sturen. Ik ga nu al die briefjes overtikken, zodat jullie ze ook kunnen lezen, als je daar zin in hebt. Het zijn ze allemaal, behalve de succeswensen voor de voorstelling. De meeste zijn vriendelijk (die bij de andere deelnemers trouwens ook hoor). Dit weblog heeft natuurlijk ook geen eeuwigheidswaarde, maar bereikt toch meer mensen dan een stapel papiertjes in een laadje. Hier komen de teksten.
Wat een moed. Grappig, serieus, onderkoeld. Succes. Ga door! // Goed verhaal en materiaal. Let op timing met reaktie van publiek. Neem de tijd. Let op stemgebruik en verstaanbaarheid. // Geweldige voorstelling. Succes. // Mooi gedaan Menno! -x- Josefine. // Hartstikke goed. Ga zo door alsjeblieft! X3 // De beste! // Je bent nooit te oud om te starten en nooit te jong om te genieten. MK. // Het jonge aanstormende talent. Mooie liedjes. Goed pianospel. Herkenbare, toch originele humor. Ga zo door! // Ik ben het niet met de jury eens. Rob. // "Jong" talent kan "oud" zijn. Leoniek. // Je bent vet cool en cool vet. // Het was fantastisch. H. // De jury kiest voor jong. Stom. Marleen. // Leve de ouwe lullen. // Erg vervelend om de hele tijd tegen een vleugel aan te kijken. De vraag rijst dan of je wel zelf speelt. // Niet te oud om goed te leren. Toppie. // Bravo. Hier dromen vele anderen van. Leon. // Als dit de verkiezingen zijn, gaat mijn stem naar de tweede en zijn levensverhaal. Fantastisch! // Geen jong talent maar wel veel talent. // Mooie mix van zelfrelativering en uitgaan van eigen kracht. Prima improvisatie. // Zo gezellig. Op en top winnaar. // Ga zo door. Veel beter dan de anderen. // De Irene's vonden Menno erg Ok?. Irene en Irene. // De kop is eraf, doorstarten maar! Veel succes, zeker tot ziens. Carla. // Je had 35 jaar eerder moeten beginnen! Geweldig. Groetjes, Marije. // Je bent een kanjer. Arlette. // Een daverend succes. Nelleke. // Hartstikke super. Ik vond het ook wel wat! // Met Menno Meer Moois! // Menno is een kanjer. // We blijven je achtervolgen. Heel veel succes. Harry en Bertje. //
Bedankt allemaal en met de kritische nootjes ga ik aan de slag.
Donderdag 27 November 2003 at 10:41 pm
Wat is normaal? Dat er niet veel spannends gebeurt. Nou, dan is alles hier weer normaal. Om Keimpe terwille te zijn een foto van het gazon.
Ik gebruikte de grasmaaier als bladzuiger en dat leverde 15 volle kruiwagens blad op. Dat is toch niet normaal?
Maar ik maakte wel gebruik van de Kwik Fit actie om twee nieuwe banden te scoren. Toch gauw 60 euro korting gescoord. Normaal toch?
En ik ging op pad voor een nieuwe scanner, maar bij Office Centre hadden ze een scanner/printer in de aanbieding. Die heb ik nu. Want in mijn studio'tje is het wel heel prettig om twee apparaten op ??n plek te kunnen plaatsen. Zeker als ze ook maar ??nUSB-poort innemen. Dus als je belangstelling hebt voor een HP 815 C printer met een nog nieuwe kleurencartridge in een doosje, dan neem maar kontakt op. Hoeft niet veel te kosten. Normaal toch?
Dinsdag 25 November 2003 at 11:42 pm
Het is me gelukt! Ik ben met jullie verbonden met de maximale plattelandssnelheid van 64.00 kb/s. En het gaat inderdaad merkbaar sneller. Hannie en ik kunnen elkaar nu gratis opbellen vanuit de voorkamer naar de achterkamer. Het praktisch nut daarvan is beperkt, want roepen gaat ook als de afzuigkap in de tussenliggende keuken niet aan staat. Maar in mijn studio'tje in de garage heb ik ook een toestel en dat is wel echt handig. Het internetten lukt inmiddels en onze e-mail adressen zijn veranderd. Hannie is nu te bereiken via:
hannienijhuis@planet.nl en mijn nieuwe adres is
mennonicolai@planet.nl . Het werkt nog niet echt prima, dus ik ga morgen eens een potje telefoneren met de helpdesk.
Dinsdag 25 November 2003 at 12:36 am
Er zijn nogal wat mensen die ik moet bedanken voor hun bijdrage aan mijn triomftocht in cabaretland, die zijn hoogtepunt tot dusverre bereikte in een succesvol optreden voor 900 mensen in het Oude Luxor in Rotterdam.
Om te beginnen Hannie. Ze was helemaal niet zo blij toen ik haar vorig jaar achteloos meedeelde dat ik cabaretier ging worden. Er begon net weer wat rust in ons leven te komen na het nogal abrupte einde van mijn werkzame leven. Maar toen zij merkte dat het me ernst was is ze me gaan steunen. En hoe! Ze luistert welwillend doch kritisch naar mijn teksten. Haar oordeel over mijn composities zijn voor mij heel belangrijk (ze is muziekdocente en musicienne geweest). Ze heeft een zeer goed gevoel voor timing en spanningsopbouw. Ik ga daarmee ook in de toekomst nog geweldig mijn voordeel doen. De afgelopen maanden stonden voor een groot deel in het teken van Cameretten. Ze heeft dat allemaal monter doorstaan en intensief meebeleefd. Ik moest nog wel gras maaien, maar verder heeft ze me rijkelijk ontzien. Wat kan een man zich nog meer wensen?
Mijn neef Peter van de Witte was ook een grote stimulans. Hij heeft me zijn genadeloze kritiek bepaald niet gespaard en zal dat ook nimmer doen, maar juist daarvoor ben ik hem dankbaar.
Richard van Bilsen en Patrick Deters hebben mij een kans gegeven op te treden op de Zwartekatdag. Leon Harms van 't Ukien in Kampen liet mij toe tot zijn eerste cabaretavond. Cor van Heerwaarden heeft mij deze zomer gevraagd op te treden in Klif 12, waar ik in januari in het kader van het AKF mijn Waterloo vond. Roltrap naar de Maan en Goedkoop Cabaret hebben me laten spelen. Tsa, dat was het qua optredens wel zo'n beetje dit jaar. Bedankt!
En dan Cameretten. Fantastisch om mee te mogen doen. Dick van den Heuvel heeft me in het workshopweekend meer geleerd dan hij zelf weet. Roel Twijnstra heeft me in Eindhoven een vergelijkbare duw gegeven. Roel heeft me zowel tijdens het weekend, als tijdens de voorrondes veel support gegeven. Mijn mededingers/sters bedank ik voor hun hartelijkheid en vriendschap. Het was een geweldig leuke, spannende en emotionele periode. Mirella en Manon verdienen mijn dank voor de manier waarop zij ons met hun zorgzaamheid hebben omringd. De technici van het Oude Luxor wil ik ook in dit stukje nog een keer noemen. Ze waren allemaal alleen maar bezig te proberen om het ons theatraal gesproken naar de zin te maken.
Tenslotte bedank ik al die mensen die speciaal voor mij naar het theater zijn gekomen. Na de jury-uitspraak zijn wij, de deelnemers, elkaar nog lang blijven feliciteren en troosten (al naar gelang de behoefte). Pas heel laat ben ik met mijn familie naar een belendend caf? gegaan. Ik had jullie graag allemaal persoonlijk willen bedanken, maar het liep even anders.
Zondag 23 November 2003 at 11:26 pm
Toen ik in Delft op de trein stond te wachten deelde een vriendelijke dame mij mede, dat zij had genoten van mijn optreden en dat ik naar haar oordeel in de finale had gehoord. Zij had vorig jaar in de jury gezeten. Ik was dus een jaar te laat. Jammer. De ontmoeting met de mede-verliezers leidde nog wel tot natte ogen en brokjes in de keel, maar wij hebben de finalisten dapper succes gewenst. Dimitri moest beginnen en had het niet makkelijk met de zaal. Het duurde vrij lang voordat er regelmatig en stevig gelachen werd, maar het slotapplaus was gelukkig hartelijk. Ilse overtrof zichzelf. Ze speelde beter dan alle andere keren dan ik haar zag. Dat gedoe met die ballonnen met melk hoeft voor mij niet en het poepverhaal wil me ook maar niet bekoren, maar de manier waarop ze al die personages neerzet vind ik wel erg knap. Ze is bovendien mooi en heeft een prachtige stem. Ja en Ronald: tijdens het workshopweekend heb ik hem beloofd dat ie zou winnen. In Uitgelicht werd hem gevraagd waarom hij eigenlijk had meegedaan, terwijl hij toch al behoorlijk meedraait in het circuit. Of in de vraag de suggestie van oneerlijke concurrentie zat opgesloten weet ik niet, maar hij stak in ieder geval met kop en schouders boven ons allemaal uit. En dat vond ook echt iedereen. Een zeer terechte winnaar, die bij de groten gaat horen.
Inmiddels was mij van diverse zijden verzekerd dat ik de persoonlijkheidsprijs zou krijgen. Dus toen die zou worden bekendgemaakt had ik toch wel weer een ferme steen in de maag. Ik gun hem Jochen natuurlijk ook wel, maar had hem toch liever zelf gehad. Ja mensen, dit was het laatste grote cabaretfestival waaraan ik meedeed. Ik ga me niet meer onderwerpen aan het subjectieve en ongrijpbare oordeel van een jury. Het korte juryrapport ziet er heel niet slecht uit, het publiek liet toch vrij duidelijk zijn waardering merken, maar de juryvoorzitter, Maxim Hartman, vertelde mij tijdens het feest na afloop dat hij mij saai en slaapverwekkend vond. Of ik moet het door de harde muziek wel heel erg verkeerd hebben verstaan. Om de kater van deze afloop te verdrijven heb ik de rest van de avond besteed aan het scheppen van een andere kater. Om half vijf lag ik in bed en ook later op de dag heb ik mij nog enkele malen moeten terugtrekken. Ik ga zo slapen en hoop morgen weer in mijn gewone ritme te zitten.
Zaterdag 22 November 2003 at 4:47 pm
Vanmiddag deed ik boodschappen bij Albert Heijn in Delft. Ter hoogte van het zuivelvak werd ik aangesproken door een circa veertigjarige man, die mij complimenteerde met de voorstelling en verklaarde dat ik wat hem betreft in de finale had moeten zitten.
Daarna ben ik het centrum van Delft nog even ingelopen. Ik denk dat ik bij die wandeling ongeveer 6.000 mensen ben tegengekomen. Niemand herkende me. Zie je wel dat toeval bestaat?
Zaterdag 22 November 2003 at 12:31 pm
De droom is voorbij. Het optreden voor ruim 900 mensen verliep prima. Het publiek was vanaf het begin enthousiast en er werd veel gelachen en geklapt. Ik raakte niet van slag toen de microfoon uitviel, het werd er eigenlijk alleenmaar gezelliger van. De technici waren zeer te spreken over de manier waarop ik die storing had opgevangen. En het slotapplaus was beslist op het nveau van Ronald Goedemondt. Dus de hoop op een finaleplaats nam weer wat meer vorm aan. Maar de jury heeft anders beschikt. Ik zat wel even sip te kijken en had eigenlijk best even wat willen schreien, maar dat verlangen heb ik toch maar onderdrukt. En zoals dat gaat bij dit soort festivals: ik hoor nu alleen maar mensen die het met de jury oneens zijn. Maar de jury moet kiezen en heeft dat gedaan. Zo is het leven. Ik had een fantastisch optreden, blijf hopen dat er misschien toch een impresariaat rondscharrelde dat iets met me zou willen en ga vanavond lekker kijken naar de finale.
Vrijdag 21 November 2003 at 2:46 pm
Vanuit een Internetcafe vlak bij het Oude Luxor even een bericht. De afgelopen avonden zag ik zes van mijn medestrijders optreden. Allemaal goed tot zeer goed. Vanavond de laatste drie en dan mag de jury het zeggen. Ik heb de hoop op een finaleplaats nog niet volledig opgegeven, omdat de jury wat ik doe misschien best leuk en apart vindt, maar zal mezelf bepaald niet als "loser" beschouwen als drie anderen die felbegeerde plek verwerven.
De bijstand van de technici in Luxor is echt fantastisch. Eerst is het licht behandeld en daarna het geluid. We hoeven maar te kikken en het wordt geregeld. En dat alles vriendelijk, van harte, enthousiast en vakbekwaam. Komt het over dat ik erg te spreken ben over de technici van het Luxor?
Op het moment ben ik behoorlijk rustig en ontspannen en verheug ik me vooral op mijn halve uur. Tegen achten zullen de zenuwen wel weer terugkomen, maar dan stort ik er nog een Nervovit in, zodat het net voor ik op moet over is. Denk aan me!
Vrijdag 21 November 2003 at 11:58 am
Het uur der waarheid is nabij.
Dinsdag 18 November 2003 at 9:56 pm
De laatste loodjes wegen het zwaarst. Gelukkig had ik op me genomen vandaag te stofzuigen en de vloeren te doen met Hara. Niet dat ik dat leuk vind, maar het geeft toch zinvolle afleiding in deze spannenende dagen. Want om nou de hele dag liedjes te zingen en teksten te oefenen is ook weer wat overdreven.
Morgen vertrekken we naar Delft, waar we de komende dagen blijven logeren. Op zaterdag staat op de site van Cameretten wel wie de finale hebben gehaald. Als ik daar niet bij ben, en die kans is twee/derde, denk dan even aan me. Ik zal dan namelijk verdrietig en teleurgesteld zijn. Tot begin volgende week kan ik niet loggen.
Dinsdag 18 November 2003 at 12:01 am
Het is misschien niet zo verstandig om vier dagen voor een nogal belangrijk optreden opnames van jezelf te maken en te bekijken. Ik begrijp nu wel heel goed wat Dick (en enkele anderen) bedoelen met mijn wat timide houding. Het lijkt me niet erg waarschijnlijk dat ik daar in de komende dagen vanzelf overheen groei. Mijn natuurlijke neiging is toch wel een regelmatige controle van de schoenen. Daardoor zou het publiek op de achterste rijen zich wel eens tekort gedaan kunnen voelen. En die hebben net zo goed betaald, dus dat mag niet gebeuren. Naast het zingen, pianospelen en teksten inprenten zal ik mij de komende dagen bezig houden met het richten van de blik naar boven.
Deze avond heb ik geprobeerd mijn schijndode scanner te reanimeren, maar dat is niet gelukt. Gevreesd moet worden dat deze HP 4200C aan vervanging toe is. Het stuk uit de Leeuwarder Courant kan derhalve nog niet getoond worden. Heeft iemand een suggestie voor een betrouwbare, maar niet te dure scanner?
Maandag 17 November 2003 at 12:05 am
Mijn zus had haar verjaardagsfeestje dit jaar georganiseerd in een ruimte die aanzienlijk kleiner was dan haar eigen woonkamer. Gezien de omstandigheden begrijpelijk en ze hoefde in ieder geval niet af te wassen. Zo heeft alles zijn prijs. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik een half uur zou optreden, maar de enige plek waar ik kon zitten was om de hoek bij de toiletten. Kontakt met het publiek was vanuit die positie niet mogelijk. Ik heb mij dus maar beperkt tot het vertolken van twee liedjes. Mij werd naderhand verzekerd dat men het heel leuk vond, maar daar had ik niets van gemerkt. Maar verder was het een heel genoeglijke middag met verrukkelijke taartjes uit eigen keuken. De Buytenplaets in Noordwolde (want daar was het) biedt ook de mogelijkheid om met een groep zelf een high tea te maken, gedeeltelijk op te peuzelen en de rest mee te nemen. Een idee om in gedachten te houden.
Neef Peter had een aardigheidje voor mij meegebracht. En wel een doos met 20 CD's over 100 jaar Nederlands Cabaret en Chansons. Kijk, dat is nog eens een aardigheidje. Als ik niet in de finale kom, heb ik alle tijd om eens te beluisteren hoe dat is gekomen. Maar deze week ga ik er nog even van uit dat ik de finale haal en vervolgens win. Morgen ga ik mijn conferences doen voor de genadeloze videocamera. Daarna ga ik de opnames bekijken. Ik ben nogal kritisch. Volgens mij heeft nog nooit iemand zich vlak voor de halve finale teruggetrokken.
Zaterdag 15 November 2003 at 11:55 pm
Gisteren stond het interview met mij in de Leeuwarder Courant. Een derde pagina notabene. Een allervriendelijkst stuk, dat bovendien een getrouwe weergave was van het prettige gesprek dat ik met de journaliste had gehad. De foto was in kleur en ik stond er groot en duidelijk op. Toen ik vanmiddag boodschappen deed in Oosterwolde had ik derhalve wel enige herkenning verwacht. Maar misschien werden de mensen wat afgeleid door de intocht van Sint Nicolaas. Hoe dan ook, ik werd slechts herkend door de winkeliers waar ik al jaren regelmatig inkopen doe.
Mijn zussen hebben gereageerd, alsmede een golfvriendin en daarmee leek mijn tijdelijke provinciale beroemdheid alweer achter de rug te zijn. Maar nee hoor, onmiddellijk na het einde van de zo droevig verlopen voetbalwedstrijd ging de telefoon. Ik was net begonnen met de voorbereidingen voor de maaltijd, dus Hannie nam aan. Het was een mevrouw uit Oldeberkoop, die het artikel had gelezen en dat zo leuk had gevonden dat ze zich geroepen voelde mij op te bellen. Hetgeen ze dus ook deed. Ik schatte haar leeftijd op 67. Ze verwoordde haar bewondering uitbundig. Ik liet mij dat welgevallen, onderwijl denkend over een list het gesprek te be?indigen zonder haar te kwetsen. Want om nou de eerste de beste bellende fan al meteen voor het hoofd te stoten, lijkt me ook de goden verzoeken.
Vervolgens maakte ze melding van haar bestuurslidmaatschap van de plaatselijke afdeling van Bond van Plattelandsvrouwen. Ze organiseerden regelmatig avondjes en of ik ook wel eens op dergelijke bijeenkomsten optrad. Dat kon ik naar waarheid ontkennen. Ik voegde er aan toe dat mijn programma zich vooral leent voor het theater. Daarbij liet ik onvermeld dat een publiek bestaande uit alleen plattelandsvrouwen op dit punt in mijn carriere nog niet aan de orde is. Waarmee ik overigens niets ten nadele van plattelandsvrouwen zeg, want ik woon al weer vele jaren en zeer tot mijn genoegen op het platteland. Maar ik wil liever een gemengd publiek, ook qua leeftijd. Nou ja, ik leg het even uit, omdat ik niet ten onrechte voor eigenwijs wil worden uitgemaakt. Verder was het heel rustig qua telefoon.
Morgen verjaart mijn zus. De viering is des middags en ik mag nog een keer try-outen als alle gasten er zijn. Vind ik leuk. Allemaal mensen die ik al heel lang ken en die me na afloop gewoon komen vertellen waar ze niks aan vonden, zodat ik me extra gespannen kan voorbereiden op het optreden in Luxor.
Vrijdag 14 November 2003 at 6:22 pm
Iedereen mag van mij beginnen met loggen wanneer hij/zij wil. En iedereen mag van mij op dat stukje harde schijf opschrijven of linkdumpen wat hij/zij wil. En iedereen mag van mij stoppen met loggen wanneer hij/zij wil. En de achterliggende redenen gaan mij niets aan. En nu houdt Dr. Aap er (even) mee op en Merel ook. En ze vertellen niet waarom. En hoewel ik vind dat ik dat moet respecteren, voel ik me buitengesloten. Tegelijkertijd realiseer ik me dat dat een merkwaardige reactie is. Ik heb beiden nog nooit ontmoet en toch denk ik ze te kennen. En zelfs zo goed dat ik vind dat ik er recht op heb te weten wat er aan de hand is. Terwijl ik erken dat ik dat recht niet heb. Ingewikkeld h??
Merel schrijft dat het niet is wat wij denken. Dat is het dus niet. En dan denk ik terug aan de plotselinge vakantie-onderbreking, waarvan de reden voor ons onbekend is gebleven. Vervolgens ben ik gaan gissen naar de reden van het gezamenlijk zwijgen. Maar die ga ik niet onthullen: mijn fantasie is mijn zaak, zeker als het over hen gaat.
Vrijdag 14 November 2003 at 02:34 am
Toen ik om kwart voor vijf het theater binnenkwam was al snel duidelijk dat er geen kameraadschappelijke sfeer bestond tussen onze eigen technicus en de mensen van het theater. Later hoorde ik dat er zelfs sprake was geweest van uitgesproken wederzijdse onmin. Voor mij waren de gevolgen daarvan beperkt. Om half zes was stond ik in de planning voor de technische doorloop met licht en geluid. Het werd half zeven en het was maar goed dat ik niet veeleisend ben. Na tien minuten was het varkentje gewassen. Maar zo gehaast en zonder oprechte aandacht dat mijn optreden vrij willekeurig werd uitgelicht. Op de merkwaardigste momenten veranderde de lichtstand, terwijl het nogal simpel is: ik zit achter de vleugel of ik sta te praten. Ik heb me er maar niets van aangetrokken en heb ijzerenheinig mijn verhaal verteld en mijn versjes gezongen. Toch hoop ik in het Luxor op wat meer toewijding van de technici.
Inge en Sabine hadden veel meer problemen, ook al omdat hun programma's wat ingewikkelder van structuur zijn en er op diverse momenten geluid moet beginnen en lichtstanden moeten veranderen. Als dat niet goed gaat is dat ook meteen voor iedereen duidelijk, hetgeen niet alleen het publiek, maar ook de performers afleidt. Die daardoor weer meer gespannen raken en minder goed gaan spelen. Ik heb dit vanuit de coulissen niet goed kunnen zien en horen, maar beide dames waren niet erg tevreden over de gang van zaken.
Bij Kristel ging het ook technisch geloof ik wel goed en in ieder geval heeft zij vanavond de publieksprijs in de wacht gesleept met onmiskenbaar de meeste en hardste lachsalvo's en het krachtigste slotapplaus.
Volgende week gaat het er echt om spannen.
Woensdag 12 November 2003 at 9:56 pm
De vorige bewoner van ons huis was een knutselaar die het niet zo nauw nam. Dat merk je pas na een tijdje als je dingen wilt veranderen. Soms merk je iets pas na een jaar of tien, als je overstapt op ISDN. Door de rommelige en daardoor verwarrende manier waarop deze man kabels door het huis had getrokken had het maar weinig gescheeld of ik had de ISDN-huiscentrale aangesloten op de thermostaat van de centrale verwarming. Ik ben blij dat ik niet weet wat de gevolgen zouden zijn geweest. De overstap gaat plaatsvinden aan het einde van deze maand. Mobiel blijven we in ieder geval bereikbaar.
Dinsdag 11 November 2003 at 11:13 pm
Mijn oudste zus heeft borstkanker gehad (hopen we van harte). Operaties, chemokuren en bestralingen. Ze slaat er zich als een vrouw doorheen. Mijn jongste zus moest in verband met de erfelijiheid een extra controle ondergaan. Na de eerste fotosessie werd ze, zonder het sein "kleed u zich maar even aan" twintig minuten alleen gelaten. Daarna kwam de assistente met een sombere gelaatsuitdrukking melden dat er nog een foto gemaakt moest worden, omdat er iets niet goed leek te zijn. Toen na ommekomst van die sessie een kwartier was verstreken heeft ze toch maar een vestje aangetrokken. Pas na een half uur kwam de dokter. Mijn zus had in die tijd alle operaties, chemokuren en bestralingen al wat voor zich uit zitten fantaseren, hetgeen als tijdspassering niet bepaald opwekkend is. Ze maakte dokter deelgenoot van haar emtoties terzake. "U wilt toch zeker goed onderzocht worden?", snauwde hij. Dat had dokter goed gezien. Ook had ze graag behandeld willen worden als een mens. Alles was in orde.
Maandag 10 November 2003 at 9:53 pm
De Kabel komt zeker niet hier op het platteland. ADSL heeft de eerste jaren geen plannen. Een satelliet die twee kanten op communiceert is alleen maar weggelegd voor bedrijven en de variant waarbij je ook per telefoon online, dus in gesprek, moet blijven is niet interessant. Dus toch maar naar ISDN. En omdat mijn studio wat verder van de woning ligt meteen maar de draadloze variant. Binnen tien maanden is de investering er uit (KPN is vandaag begonnen met een kortingsactie: 20 % op de apparatuur). En al over een paar weken Internet ik 50 % sneller en kan Hannie gewoon bellen als ik bezig ben. Ik moet alleen nog wat kabels doorverbinden en doortrekken. En wat kastjes aan de muur schroeven en aansluiten. Het is derhalve niet ondenkbaar dat wij plotseling een paar dagen onbereikbaar zijn.
Zondag 09 November 2003 at 5:37 pm
Daar stond ik om half twee vannacht, rillerig van de slaap, met mijn kleine digitale camera'tje klaar om een spectaculair natuurverschijnsel vast te leggen. En opeens realiseerde ik me dat we elke maand een totale maansverduistering hebben. Nieuwe maan. En het grootste deel van de maand is de maan gedeeltelijk verduisterd door de aarde. Ik stond dus eigenlijk een beetje voor gek. Ik heb de totale verduistering niet afgewacht en me teruggetrokken in de duisternis van de slaapkamer.
Zaterdag 08 November 2003 at 10:01 pm
Webloggen is een persoonlijke kwestie. Je bepaalt zelf wat je wel en niet aan je weblog toevertrouwt. Zo ben ik in verregaande mate bereid mijn zieleroerselen te delen met een groep anonieme lezers, maar in een aanzienlijk deel van mijn leven komen anderen voor. Hannie, familie, buren, vrienden, noem maar op. En die hebben er misschien wel helemaal geen zin in te figureren in mijn verhaaltjes. Ik ben in de berichtgeving over anderen dus enigszins terughoudend. Je weet uiteindelijk nooit wie het stukje toevallig leest.
Toch is dat jammer. In het begin van dit jaar heb ik nogal openhartig bericht over wat ik vond van de verrichtingen van mijn mede-kandidaten aan het Amsterdams Kleinkunst Festival op Texel. Zoiets wordt natuurlijk pas echt aardig als iedereen zijn/haar mening over alle anderen geeft. Dat gebeurde niet. Ik heb maar weinig vijanden gemaakt.
Nu ik in de halve finale van Cameretten zit heb ik me alleen lovend uitgelaten over de vocal-harmony zanggroep Femmage. Over de rest zwijg ik. Want als ik opschrijf dat ik de ??n zo mooi vind bewegen, de ander zulke mooie ogen heeft, een derde zo'n strak lichaam en de vierde zulke goede teksten, dan denken de anderen dat ik hun teksten, lichaam, ogen en bewegingen niet goed vind. Wat misschien nog waar is ook. Dus laat ik dat na.
Maar dit stukje gaat over webloggen. Wat ik niet in het openbaar met anderen wil delen noem ik niet. Ik schrijf dus niet op: "Ik ben ongelukkig, maar wil jullie niet vertellen waarom. Het is mijn goed recht dat niet te willen vertellen. Dit is mijn weblog en ik vertel alleen wat ik kwijt wil. Bijvoorbeeld dat ik ongelukkig ben. Maar niet waarom."
Sommige weblogs lees ik dagelijks. Je krijgt dan toch een band met de schrijvers en schrijfsters. En als iemand dan melding maakt van ongeluk wil ik weten waarom dat is. Om te kunnen troosten bijvoorbeeld. En als ik dat niet mag weten, wil ik liever niets weten. Dus mede-loggers: (bijna) alles of (helemaal) niets.
Zaterdag 08 November 2003 at 4:39 pm
Plotseling realiseerde ik me dat vandaag over twee weken de fnale van Cameretten is. Maar eerst volgende week nog een try-out in IJsselstein, deze keer vergezeld van mijn nieuwe kleine ringbandje met daarin de teksten. Bij het oefenen hoef ik er niet in te kijken. Ik lees het wel af en toe even door, om vertrouwd te raken met de nieuwe pagina-indeling. Anders moet ik in eventuele noodsituaties nog zoeken naar de plek waar ik door moet gaan en dan valt het toch nog op.
Het waait de laatste dagen weer stevig, zodat er weer stevig blad geruimd moeten worden. Woensdag hebben Hannie en ik samen vijf kruiwagens blad afgevoerd, ik vrees dat er nu wel voor tien kruiwagens ligt. Maar het gazon ga ik maaien, zodat het blad ook verpulverd wordt opgevangen in de grasopvangbak. En ik zal eens proberen of dat op de oprit ook werkt.
Vrijdag 07 November 2003 at 5:19 pm
Toen ik net alvast de spruitjes schoonmaakte voor het diner gaf Leentje (onze bijna twaalfjarige cairn) aan dat ze er ook wel ??n bliefde. Ik was het al haast weer vergeten, maar ze is dol op spruitjes. Beertje wil er ook wel ??n, moor vooral om zich niet achtergesteld te voelen, want hij maakt er vooral een rommeltje van. Leentje is ook niks te beroerd om de boontjes van de stokken te plukken en de worteltjes uit te graven, om ze vervolgens met smaak te verorberen. Soms ligt ze midden op het grasveld met een stronk bloemkool, die ze van de composthoop heeft gehaald. Een bijzonder hondje.
En die spruitjes: kort koken (kleine tien minuten), koud afspoelen, dan blijven ze mooi groen. Blokjes spek uitbakken en vlak voor het opdienen de spruitjes in die pan op tamelijk hoog vuur meebakken en opwarmen (hou de spruiten in beweging, anders worden ze toch nog bruin). Lekker hoor!
Vrijdag 07 November 2003 at 4:04 pm
De hondjes zijn naar de trimster geweest en zijn ontdaan van hun overtollige haar. Zelf raken ze ook altijd wat ontdaan van dat gepluk aan hun lijf, maar des te groter is de vreugde als ik ze weer kom vrijkopen. Deze vrolijke cairnterriers willen door het bos rennen, bij voorkeur achter paarden, ree?n, konijnen, hazen of katten aan. Maar een fietser is ook goed.
Donderdag 06 November 2003 at 8:20 pm
Het is leuk te worden ge?nterviewd, zeker door een alleraardigste en ook nog eens zeer aantrekkelijke verslaggeefster. Zij wilde van alles weten en het kostte haar geen enkele moeite mij van alles te laten vertellen. Ik praat namelijk graag en zeker over mezelf. De fotograaf maakte wel dertig foto's van me, dus daar zal toch wel ??n bij zijn waar ik enigszins bekoorlijk of tenminste behoorlijk op sta. Wanneer het stuk in de krant komt weet ik nog niet, maar ik hou je op de hoogte.
Donderdag 06 November 2003 at 8:12 pm
Gisteravond woonden we de opening van een tentoonstelling bij. De opening ging gepaard met veel woorden en daarna mochten we gaan kijken naar schilderijen, meubels en van gejut hout gemaakte lijsten. De firma Hummel te Haulerwijk had de winkel met prachtkeukens voor dit doel beschikbaar gesteld. De kunstwerken blijven daar voorlopig nog wel even hangen en staan, dus je kunt delen in onze vreugde. De Wereldwinkel zorgde voor lekkere wijn en Hannie reed. Ik kocht een pennendoosje, gemaakt door
Jan van Tiggelen uit ??n stuk kersenhout. Eenvoudig en toch mooi.
Woensdag 05 November 2003 at 3:14 pm
Het hebben van erge kiespijn heeft als enig voordeel dat ik dan niet hoef te stofzuigen, blad ruimen en goten leeghalen. Vandaag heb ik met veel plezier blad geruimd en goten leeggehaald. Straks ga ik nog even vrolijk stofzuigen. Ik ben van plan om volgende week, als ik weer mag stofzuigen, steeds te denken: ha, ik heb lekker geen pijn.
Dinsdag 04 November 2003 at 10:02 pm
Vanmiddag belde de Leeuwarder Courant voor een interview naar aanleiding van een persbericht van Cameretten. Wanneer dat verzonden is weet ik natuurlijk niet. Vanavond belde NRC. Begrijpelijk, het eigenlijke festival speelt zich af in Rotterdam, dus wil die krant graag tijdig publiceren over de deelnemers. En een diepte-interview in de zaterdagkrant is dan altijd aardig. Een leuke fotoserie van het weidse Friese land is voor de randstedelijke lezers ook steeds weer een verademing. Maar ik was niet van plan mijn reeds gemaakte afspraak met de Leeuwarder Courant daarvoor te verzetten. Wie het eerst komt, maalt ook het eerst. Dat zijn de regels en ook al mag dan NRC voor mijn toekomstige loopbaan als cabaretier misschien iets belangrijker zijn dan de Leeuwarder Courant, ik houd mij aan die regels. Maar het meisje dat belde wilde mij alleen maar in mijn hoedanigheid van oud-abonnee opnieuw inlijven. Dus vanaf zaterdag hebben we weer zes dagen per week NRC in de brievenbus. Wel weer lekker in de winter. En misschien kom ik er ook nog wel eens in te staan.
Dinsdag 04 November 2003 at 2:07 pm
De pijn wordt minder. Morgen zal het wel helemaal over zijn. Ik ga toch maar eens met de tandarts in onderhandeling, want ik ben niet erg geschikt voor pijn. Ik heb er zelfs een uitgesproken hekel aan. Bah, wat heb ik de pest aan pijn.
Donderdag komt een journaliste van de Leeuwarder Courant me interviewen. Ze neemt een fotograaf mee. Eindelijk zal ik beroemd worden. Wat een heerlijk vooruitzicht. Dan ben ik een BF (Bekende Fries). Een goed begin is het halve werk.
Maandag 03 November 2003 at 10:36 pm
Af en toe lijkt het of de pijn minder wordt, maar als de Finimal dan weer uitgewerkt is komt het weer op volle sterkte terug. Het niet innemen van vast voedsel was niet zo moeilijk gezien de toestand in mijn mond. Maar vanavond heb ik toch maar een paar glazen gegist druivensap naar binnen gegoten. Lekker, hoewel tomaten-groentensap ook wel smaakt en ik je bietensap ook kan aanraden. Als morgen de ontsteking niet is uitgewoed ga ik woensdag overleggen met de tandarts of de kroon dan toch maar niet beter kan worden vervangen door een brug. Ik ben gelukkig goed verzekerd.
Zondag 02 November 2003 at 10:51 pm
Een jaar of tien geleden kreeg ik een kroon. In het wortelkanaal bleef een restje rommel zitten, omdat de tandarts er niet bij kon. De laatste jaren ontstaat daar ieder jaar een keer een ontsteking. Het duurt maar een paar dagen, maar het doet erge pijn. Vrijdag begon het, dus waarschijnlijk is het dinsdag weer over en vandaag was het (hoop ik) op zijn hoogtepunt. Ik slik een ongezonde hoeveelheid Finimal en lijd nochtans hevig. Ik ben een grage eter, maar nu even niet, want als ik per ongeluk druk uitoefen op de kroon boven de ontsteking ga ik door de grond. Jawel dames, ik ben ervan overtuigd dat mannen kleinzeriger zijn dan vrouwen. En ik sluit niet uit dat ik nog weer wat gevoeliger ben dan veel andere mannen. Niettemin heb ik het niet erg naar mijn zin met dat pijnlijke geklop in mijn rechter gezichtshelft, want het zeurt door tot in mijn oor. En drank helpt niet, want dan krijg ik er ook nog hoofdpijn bij. Morgen begin ik met een sapkuur.
Zaterdag 01 November 2003 at 9:50 pm
Donderdagavond aten Hannie en ik voor het laatst bij Wagamama op het Max Euweplein in Amsterdam. We zijn het zat. Het eten is zeker niet slecht, maar wel behoorlijk aan de prijs, om van de drankjes maar niet te spreken. Deze keer hoefden we net niet in de rij te staan, maar na ons begon de file al te groeien. Alle keren dat ik daar gegeten heb trof ik geen bediende die Nederlands sprak. Hoewel ik me in het Engels behoorlijk kan redden stoort me dat toch. Je wordt gedwongen te zitten naast volstrekte vreemden aan een soort picknicktafel. Nu behoeft mijn gestalte misschien wat meer ruimte dan gemiddeld, voor mijn geest geldt dat nog veel sterker. Ik hoor niet graag het slurpen van mij onbekende disgenoten. Maar het binnenhalen van noodles uit bouillon is zonder slurpen nog niet zo eenvoudig. Hannie kreeg haar eten zeker vijf minuten eerder dan ik. Het hoort bij het systeem, maar ik vind het onprettig. Het bestellen van een tweede glaasje wijn zonder op de tafel te gaan zwaaien of luidkeels de aandacht te vragen is vrijwel onmogelijk, zodat ik het tweede glaasje wijn pas kreeg toen ik mijn bordje bijna leeg had. De volgende keer als het wat snel moet maar gewoon falafel bij Maoz.
Zaterdag 01 November 2003 at 02:12 am
Door de zware regenval duurde de reis van Amsterdam naar Hoornsterzwaag zojuist ruim twee uur, terwijl het ook in iets meer dan anderhalf uur kan. Ik durfde hele stukken niet harder te rijden dan 90 km per uur, omdat er met ruim water gevulde sporen op de weg lagen, of ik in een mistbank zat of de regen mij het zicht belemmerde. Steeds werd ik gepasseerd door voertuigen die minstens 120 km per uur reden. Zeker regenbanden en mistlampen. En waarschuwt het navigatiesysteem ook voor een bocht in de weg als je de witte strepen niet kunt zien?
Het optreden in het Crea-theater ging heel aardig en het (ook hier) overwegend jonge publiek vond het wel leuk. Hoewel ze aanzienlijk enthousiaster reageerden op Zus en zo en Steef en Martijn. Dus de publieksprijs had ik vandaag niet gehaald. E?n verspreking in de tekst en een paar haperingen in een liedje dat ik anders perfect uit mijn hoofd ken. Niemand werd boos en ik barstte niet in tranen uit, maar ik vond het niet prettig.
Na de tien en twintig minuten audities voor het AKF vorig jaar was ik niet meer zenuwachtig voor voorstellingen. En de twee keer dat ik nu uit mijn hoofd heb gespeeld wel. In het bos rollen de woorden moeiteloos over mijn lippen, in de auto spuit de tekst er zonder hapering uit. En hoewel ik vanavond helemaal rekende op nul fout ging ik bij het op ??n na laatste liedje toch uit de bocht. Daar heb ik geen zin meer in. Na raadpleging van een bevriende psycholoog heb ik besloten dat de volgende keer de map weer op de vleugel staat. Ik zit heus niet met mijn neus in de tekst, want die ken ik namelijk uit het hoofd. Maar zo goed als ik af en toe even naar de toetsen en mijn handen kijk, kan ik zo nu en dan mijn blik even over de tekst laten gaan. En doet zich een plotselinge noodsituatie zich voor, dan kan ik die onopgemerkt opvangen. En verder zal het mijn gemoedsrust en dus mijn vrije en rustige spel alleen maar ten goede komen. Want laten we wel wezen: ik doe dit ook voor mijn eigen plezier.
