Wat een afgang!
Zondag 23 Februari 2003 at 03:14 am. Excelsior, het korps waarin ik trombone speel, geeft elk jaar een uitvoering, speciaal voor de donateurs. Er zijn 700 donateurs en de uitvoering vindt plaats in een caf?-zaal waar ongeveer 100 mensen in kunnen. De meeste donateurs waren gezellig thuis gebleven, dus er was plaats genoeg.Om de kosten te drukken zou ik voor de muzikale omlijsting zorgen. Deze avond zouden twee van de vier plaatselijke toneelgezelschappen een eenakter ten tonele voeren, zodat het podium niet gebruikt kon worden. Ik stelde mijn apparatuur derhalve met gepaste bescheidenheid op in een hoek voor het podium. Al om kwart voor zeven begonnen ijverige korpsleden de stoelen voor het orkest te plaatsen en om zeven uur werd mijn plek definitief veroverd door de grote trom.
In de pauzes kon ik niet bij mijn spullen en na afloop had ik toch nog een minuut of zes nodig om de zaak werkend te krijgen. De meeste bezoekers waren toen al thuis, maar ik begon monter met een pittige foxtrot. En toen een walsje met vrolijke zang. Een enkele bejaarde zong mee, maar de meeste overgebleven voerden gesprekken of schepten een bordje frites naar binnen. Hunkerend naar bier en kroketten bleef ik zoeken naar de juiste toon. Ik deed vertwijfeld mijn best om te doen wat de mensen wilden. Maar ze wilden niks. En toen ben ik maar gaan spelen wat ik zelf leuk vind. Jazzy vooral.
Om ??n uur mocht ik stoppen. Ik kreeg complimenten. Mooi gespeeld zeiden ze. Mooie muziek om naar te luisteren. Maar ze hielden hier toch meer van iets vlotters. Misschien is dit niet helemaal mijn publiek.
Geen reacties
