Begrafenis
Vrijdag 18 April 2003 at 7:33 pm. Vandaag hebben we onze vriend F. begraven. Er werd gesproken door één van zijn oudste vrienden, de drie kinderen en zijn vrouw. Zij vertelde onder meer enkele grappen van de hand van F. en een paar zeer herkenbare anecdotes, zodat er zo nu en dan, zij het met vochtige ogen, hard gelachen werd. Daarna liepen we over de zonovergoten paden van Zorgvlied naar de groeve voor het laatste afscheid.En zoals dat zo vaak gaat: na de begrafenis werd het echt gezellig. De spanning was weg, oude bekenden ontmoetten elkaar, haalden nog wat herinneringen op aan F., maar hadden het ook al snel over elkaar en hoe het er nou mee ging. Het was een mooie, onvergetelijke middag.
Eén reactie
Dat gaat inderdaad vaak zo. En ik heb me daar al vaak behoorlijk schuldig over gevoeld. Het geeft je (althans mij) namelijk het gevoel dat het je weinig kan schelen dat de overledene er niet meer is. En dat moet voor de allernaaste nabestaande(n) bijzonder pijnlijk zijn om te merken. Het is immers de vraag of zij op dat moment in staat zijn te bedenken dat ook zij (vermoedelijk) vaak genoeg die gezelligheid na de begrafenis hebben meegemaakt.
Wat vinden anderen hiervan? Ook een ongemakkelijk gevoel?
Jan B. - 22-04-’03 15:48