IQ
Zondag 29 Februari 2004 at 11:49 pmVroeger was mijn IQ 138. Volgens Tickle is het inmiddels gezakt tot 126. Ach, ik red me er verder wel mee. Als ik tijd van leven heb zal het nog wel minder worden.
Vroeger was mijn IQ 138. Volgens Tickle is het inmiddels gezakt tot 126. Ach, ik red me er verder wel mee. Als ik tijd van leven heb zal het nog wel minder worden.
Op 22 november vroegen de dames van Femmage mij een versje voor hen te schrijven. Die eervolle opdracht aanvaardde ik, overmoedig als altijd, terstond. Na een paar weken was de tekst klaar. Toen begon het componeer-proces. Als je een wijsje maakt bij je eigen liedjes, die je ook zelf gaat uitvoeren, kun je nog wel eens een beetje smokkelen. Maar als vier dames een lied samen moeten uitvoeren moet alles wel kloppen. Potverdorie nog er eens aan toe, wat een werk is dat. Maar zojust heb ik het ingestuurd. De dames moeten zelf nog aan het arrangeren, want anders had het nog langer geduurd. Nu ben ik natuurlijk reuze benieuwd hoe het over een tijdje in het echt gaat klinken. Spannend hoor.
Bedankt jongens, maar dat is me allemaal veel te ingewikkeld. Al dat gedoe met Grabit en RAR heb ik totaal geen geduld voor. Ach, en wat moet ik ook met films en spellen. Handige tips voor het publiceren van audio op mijn log blijven welkom.
Nu ik dan toch nog onverwacht hoor bij de breedbandinternetters wil ik audio op mijn weblog hebben en ik wil muziek downloaden. Maar hoe krijg ik het handigst versjes en zo op mijn log? Toch met RealAudio? Ik heb RealProducer, dus dat krijg ik wel voor elkaar, maar misschien is er inmiddels iets handigers. En hoe kom je aan Kazaa? Ik probeerde net Kazaa lite binnen te halen, maar toen gebeurde er veel engs met kleine oogjes op de statusbalk, dus daar ben ik maar weer mee gestopt. En waar halen al die mensen films en zo vandaan? Of leuke spellen? Nou ja, eigenlijk heb ik helemaal gen tijd voor die onzin, want ik moet teksten schrijven en liedjes en prachtcomposities maken. Maar voor tussendoor zie ik suggesties gaarne tegemoet ![]()
Aanvankelijk vond ik het homohuwelijk maar onzin. Niet dat ik me er druk over maakte, maar ik begreep niet waarom dat nou zo nodig moest. Tot een homostel dat ik kende uitlegde dat ze grote waarde hechtten aan de mogelijkheid hun verbond op dezelfde manier te bezegelen als heterostellen. Toen was het opeens niet meer een abstracte kwestie, begreep ik het beter en vond ik het het verder wel prima. Maar nu Bush het homohuwelijk inzet in zijn waardenstrijd ben ik een warm en principieel voorstander van het homohuwelijk geworden. Ja, je moet een beetje meegaan met je tijd, he?
Na het installeren van het Doe-het-zelf ADSL-pakket hadden we dan eindelijk de zo vurig begeerde snelle internetverbinding, maar meteen geen telefoon meer. De monteur komt pas maandag, dus dit weekend zijn we uitsluitend via de mobiele nummers bereikbaar. En natuurlijk per e-mail!
Het kortgeleden via antiquarische weg verworven boek Een zomer op Heidehoeve, waar ik zulke mooie herinneringen aan had, stelde mij na 40 jaar niet teleur. Bij herlezing schoten mijn ogen regelmatig vol met tranen, hetgeen het vlot lezen behoorlijk belemmerde. Fenna Feenstra heeft dit effect stellig beoogd en ik heb mij overgegeven aan de ouderwetse taal en de wel zeer dik opgelegde karakterbeschrijvingen. Hoezeer ik de sentimentalistische vorm ook doorschouwde, het raakte mij daar waar de traanklieren op de wacht staan om ook eens te mogen werken, anders dan wanneer der ogen baas uien snijdt.
Het koolzuurhoudend bronwater van Lidl kost maar 23 cent per liter. En omdat ik prikwater af en toe nog lekkerder vind dan gewoon water, maar de merkprik wel erg prijzig is, sla ik af en toe bij Lidl een sixpack anderhalve liter flessen in. Zodra je die flessen open maakt merk je dat het materiaal van de fles wel de helft dunner is dan dat van de Pet-flessen waaraan wij gewend zijn. De eerste keer ontstond dan ook een fontein, waarbij voor zeker 3 cent water werd verspild. Want als je de fles stevig vast houdt en de druk valt weg, dan knijp je hem krachtig in. Door ervaring geoefend bedien ik deze flessen thans met zachte hand, waardoor niets van het kostelijke vocht wordt gemorst. Maar het blijft opletten geblazen.
De beginnende cabaretier moet publiek verwerven door op te treden. Dus moet je elk optreden pakken dat je kunt krijgen, zou je zeggen. Vandaag heb ik besloten dat ik niet meer met de zwaarbeladen automobiel uit Friesland vertrek voor een optreden korter dan een half uur. Liever speel ik drie kwartier. En nog liever 90 minuten met pauze. Misschien roep ik met die stellingname wel een voortijdig einde af over mijn zo prille loopbaan als cabaretier. Dat is dan vooral jammer van de 5.000 flyers die ik net voor veel geld heb verworven. Ik ga er dus maar weer eens een stuk of wat versturen aan theaters en impresariaten. Boek mij, fluister ik zacht, als ik denk een boeker te zien. Maar volgens mij zie ik nooit boekers. En zij mij ook niet. Anders hadden ze me al lang geboekt.
Update: gemaakte afspraken kom ik vanzelfsprekend na!
De altijd weer actieve Zwarte Kat heeft mijn gesprek met Dieuwertje Blok en mijn optreden daarna on line gezet. Als je het wilt horen klik dan hier.
Als jongen van vijftien (1960) verdiende ik met werken in een gramofoonplatenzaak een bandrecorder. (Jongeren wil ik desgevraagd wel uitleggen wat een gramofoonplaat is of een een bandrecorder). Ik nam het geluid van de One-man-shows van Toon Hermans van de televisie op en draaide die banden zeer regelmatig af. Steeds weer moest ik grinniken om de gehaktbal, het dophertje en al die andere onzin. Het lachen van de bijna 2.000 mensen in Carr? werkte natuurlijk ook zeer aanstekelijk. Als ik nu diezelfde verhaaltjes op de televisie zie moet ik weer lachen. Maar ik ben Toon Hermans niet.
Op het forum van Zwartekat schrijft Pimmez: "Menno Nicolai doet nog steeds op een mooie manier zijn eigen ding, al begint het oude materiaal (ik heb Menno nu een keer of vier zien spelen) wat in te zakken. Het nieuwe materiaal is van goed niveau". Dat na vier keer het oude materiaal hem niet meer verrast begrijp ik heel goed. En daarmee raakt hij aan mijn dilemma. Wat ik graag wil is met een avondvullend programma "on tour". Maar ik wil ook de (overwegend korte) optredens die ik heb zo goed mogelijk invullen, dat wil zeggen met een zo groot mogelijke kans op succes. En dat betekent dus voor een deel oud, maar beproefd materiaal, dat voor de meeste mensen nieuw is. In 2002 begon ik mijn cabaret-loopbaan met de voorselectie van het Amsterdams Kleinkunst Festival. In dat jaar trad ik op voor 185 bezoekers (gemiddeld 92 bezoekers per voorstelling, die halve schenk ik je). In 2003 mocht ik optreden voor 2.315 bezoekers. Daarvan dank ik 1.680 direkt aan Cameretten (in 2004 gemiddeld 210 mensen per voorstelling, maar die 900 in Luxor tikken natuurlijk wel aan). Tot dusverre heb ik in dit jaar 250 mensen mogen behagen met mijn liedjes en praatjes (gemiddeld 50 bezoekers per voorstelling).
Bij die ongeveer 2.500 mensen die mij hebben zien optreden zijn tientallen die dat meer dan eens hebben gedaan. Dat zijn de mensen die mij prikkelen om ook bij de kortere optredens regelmatig nieuwe dingen te presenteren. Maar dat zijn ook de mensen die bepalen of het oude materiaal eeuwigheidswaarde heeft. Nee dus. Maar dat geloofde ik zelf ook al niet hoor. Ik ben Toon Hermans niet.
Tientallen jaren geleden werd een liedje gemaakt met als titel: "Ik ben verliefd op Dieuwertje Blok". Ook destijds waren mijn gevoelens voor Dieuwertje al uitermate positief, hoewel ik die emoties niet als verliefdheidheid zou willen benoemen. Toch was ik aangenaam verrast dat ik door haar zou worden ondervraagd in een rechtstreekse radio-uitzending vanuit Studio Desmet. Ik kan u mededelen dat Dieuwertje ook in het echt bijzonder aardig is. En hoewel van nabij een enkel beginrimpeltje te bespeuren valt, blijft ze een jeugdige uitstraling houden. Zij vroeg mij naar mijn leeftijd, die ik vanzelfsprekend zonder schroom onthulde, maar ik verzuimde naar de hare te informeren.
Na het ontspannen gesprekje mocht ik 7 minuten en 50 seconden uit mijn programma laten horen. Het publiek bestond uit Hannie, de zes mensen die bij het maken van het programma betrokkken waren, alsmede twee belangstellenden van buiten, dus de respons was ingetogen. De aanwezigen klapten echter extra stevig, zodat het nog best een soort applaus leek. Daardoor hield ik toch het door de kunstenaar zo gewenste succesgevoel over aan mijn optreden. Morgen krijg ik van mijn vriend Hans B. te Z. een CD met de opname toegezonden. Daarmee ga ik proberen een met Real Audio te beluisteren versie op mijn site te plaatsen.
Mijn bijdrage aan het programma was bedoeld als publiciteit voor mijn optreden in het Pleintheater in Amsterdam op 4 maart a.s. Dieuwertje had een griepje en daar zullen we maar aan wijten dat ze dat niet noemde. Volgende week komt Duo Rots bij haar op bezoek (deze dames spelen ook op 4 maart in het Pleintheater) en dan gaat ze het goed maken.
Vandaag bracht ik vijf uur achter het stuur door om een half uur te mogen optreden in het Zuidpleintheater in Rotterdam. Naar schatting 60 mensen kwamen naar mij kijken, terwijl in de grote zaal Alkemade en Bloemen speelden voor de overige 440 aanwezigen. Tsja, zo gaat dat. Maar als ik de reacties goed heb ingeschat vonden de mensen het wel leuk. In ieder geval gold dat voor Dorine Wiersma, Kees Torn en Michiel Peereboom, die zich positief uitlieten over mijn bijdrage. Nu maar hopen dat er ook programmeurs in de zaal zaten, die mij geweldig gaan boeken ![]()
In mijn vroege puberteit las ik het meisjesboek Een zomer op Heidehoeve. Ik vond het prachtig en heb het minsten twee maal gelezen. Het boek is waarschijnlijk met een flinke stapel andere prachtwerken bij een boekenkoopman terecht gekomen. Via Internet is het zoeken naar boeken wel erg simpel geworden. Zo heb je de site boekwinkeltjes, waar vele antiquariaten bij zijn aangesloten. Zo verwierf ik via dat kanaal (met dank aan Richard) het zo vurig begeerde werkje van Hans Dorrestijn: Hoe word ik een beroemd cabaretier? Als ik het uit heb ligt ook voor mij vast een Gouden Harp in het verschiet. Maar ook ontving ik heden per post Een zomer op Heidehoeve. Het boek is ongeveer twee keer kleiner dan ik dacht en is geschreven door Fenna Feenstra, terwijl ik er al vele jaren van overtuigd was dat Cissy van Marxveldt de schrijfster was. Weer een zekerheid minder. Maar wel een boek er bij.
In mijn opmars naar de top word ik bijgestaan door Dieuwertje Blok. Op maandag 23 februari gaat zij mij in het programma Desmet Live vragen stellen, die ik natuurlijk beleefd zal beantwoorden. Daarna mag ik bijna acht minuten zingen en praten. Het radioprogramma wordt uitgezonden op 747 AM en duurt van 14.00 tot 16.00 uur. Mijn bijdrage begint om ongeveer 15.25 uur.
Vrij regelmatig voeg ik Hannie een vriendelijk woord toe. Dat is ook volledig terecht, want zij is in de regel zeer vriendelijk, zorgzaam en hulpvaardig. Over de momenten dat ik haar knorrig bejegen doe ik liever geen mededelingen, omdat die vooral een onaangenaam licht werpen op mijn somtijds nare gedrag. Zij is weliswaar niet heilig, maar verdient nimmer de uitingen van toorn die ik (steeds minder overigens, want ook ik rijp) haar wel eens naar het hoofd slinger. Maar, als gezegd, meestal druk ik mij jegens haar hartelijk uit. Afgelopen zaterdag heb ik mij daarin echter ingehouden. Ik zou me hebben doodgeschaamd, als zij welk hartelijk woord ook, als Valentijnsuiting zou hebben kunnen duiden. Pas op zondagochtend hernam ik mijn inmiddels spreekwoordelijk geworden liefdevolle gedrag.
Paul K. logeert bij ons. Vijf jaar geleden hielp hij bij het opbouwen van de studio in de garage. Dezer dagen gaan we in die studio samen spelen met zijn Yamaha Tyros.
Met name gaan we de koppeling van dat prachtige apparaat met de computer nader bestuderen. Ik heb meer ervaring met muziek en computer, zodat ik hem daarmee op weg kan helpen. Paul is jong en sterk en gaat helpen met het verplaatsen van een soort schutting. Morgen wellicht een foto van de werkzaamheden.
Al ruim zes weken gebruik ik zeer weinig koolhydraten. Ik hou me geloof ik niet helemaal aan het Atkins dieet. Dan moet je na twee weken in ketose zijn. Dat klinkt alsof het toch een sekte is, maar het betekent dat er ketonen in de urine zitten ten bewijze van vetverbranding of zoiets. De dure staafjes waar ik zo nu en dan een testplas op doe verkleuren in het geheel niet, maar wel ben ik zes kilo afgevallen. En ook weet ik nu van vrijwel alle voedingsmiddelen hoeveel koolhydraten er in zitten. Dus geen brood, rijst, pasta en aardappelen. Om van koekjes en taart maar niet eens te spreken. Maar wel vet, vlees, vis, eieren en groente. En ook wijn en whisky, maar geen bier. Het is, dit in tegendeel tot alle di?ten die ik al heb gevolgd, vol te houden, omdat je geen honger of zelfs trek hoeft te hebben. Vette happen geven namelijk een goed gevuld gevoel. En ik voel me er goed bij, dus ik ga nog maar even zo door.
Spruitjes hebben niet bij iedereen een goede naam. Toch zijn spruitjes, als je ze ongeveer acht minuten kookt, zodat ze nog een beetje stevig zijn, heel smakelijk. Onze cairn-terrier Leentje is zelfs dol op rauwe spruitjes. Als ik ze sta schoon te maken krijgt ze er altijd drie, die ze gretig verslindt. Leentje is met betrekking tot groente een bijzonder hondje. Hannie getroost zich veel moeite om in de groententuin sperziebonen en snijbonen te verbouwen. Dat lukt in de regel heel goed, zodat we nu nog steeds af en toe groente uit eigen tuin (maar dan wel via de vriezer) eten. Als de boontjes eenmaal aan het groeien zijn is Leentje een grotere bedreiging voor de oogst dan de rupsen. Ze neemt de jonge boontjes tussen de voortanden, plukt ze en eet ze op. Gelukkig is het maar een klein hondje en zijn er ook nogal wat bonen waar ze niet bij kan.
Gisteren trad ik op in het Cultuurcaf? op het Universiteitsterrein in Nijmegen. Ik werd hartelijk ontvangen door Mark en Tjeerd. Ze hielpen met het sjouwen van mijn spulletjes van en naar de auto. Ze sjouwden met tafels en stoelen, bouwden het podium op en bedienden licht en geluid. Jammer genoeg waren er maar dertig mensen, maar ik kreeg de indruk dat de meesten hunner wel tevreden waren.In de rest van de ruimte werd af en toe tamelijk hard gepraat. Dat ging ten koste van mijn concentratie, waardoor ik wel af en toe wat haperde. Er liepen halverwege twee dames weg, maar ik vermoed dat die een dringende afspraak elders hadden en het eerste halve uur graag wilden meemaken. Een deel van mijn programma was gloednieuw, waardoor ik een paar spiekkaarten nodig had. Niemand werd merkbaar boos. In een nagesprek met een paar jongens kreeg ik nog een paar nuttige tips, die ik hier niet ga onthullen. Maar nogmaals bedankt, jongens! En suggesties blijven altijd welkom.
Onderweg naar Winsum zag ik in Burum een groot aantalvan de Oren van Nederland.
Als ik iets heb dat ik kwijt wil probeer ik het via Marktplaats. Als ik iets wil kopen dat best gebruikt mag zijn ook. Op 9 januari reed ik naar Winsum (Groningen) om een attribuut voor mijn programma te kopen voor ? 40,-. Dit attribuut kostte nieuw ? 150,-, dus daar kon ik wel een kilometer of 100 voor rijden. Tevreden met mijn aanwinst verliet ik Winsum, richting Groningen. De weg was breed en landelijk, maar een knipperend bord waarschuwde me dat ik te hard reed: vijftig was nog steeds de maximum snelheid, kennelijk had ik de bebouwde kom nog niet verlaten. Ik nam gas terug, maar de weg leek wel breder en landelijker te worden en ik dacht met voldoening aan de ? 110,- die ik met deze rit had verdiend. En toen ging de flits af. Het was nog steeds bebouwde kom en ik was op weg naar de tachtig. Vandaag was het schikkingsvoorstel bij de post. Nog eens ? 45,-. Nou ja, al met al toch goedkoper dan een nieuwe. Een nieuwe wat? Kom maar kijken. De link naar de speellijst staat linksboven.
In Enschede werd het Laughing Matters festival gehouden (op dit moment is de laatste avond aan de gang, jammer genoeg kwam het me niet goed uit daar ook nog bij te zijn). Op vrijdag mocht ik samen met Theo van den Oever, volgtijdelijk wel te verstaan, drie kwartier vullen. Dat betekende dat ik een programma van twintig minuten moest samenstellen. Weglaten is moeilijker dan toevoegen. Maar na vele uren wikken en wegen had ik toch een min of meer samenhangend programma'tje samengesteld. Mijn kleedkamer moest ik delen met acht andere kleinkunstenaars. De daardoor onstane hartverwarmende saamhorigheid hadden we ook wel nodig, omdat de deuren naar buiten voortdurend open stonden om het personeel van BNN, dat een tv-registratie maakte, door te laten.
De soundcheck met piano kon niet doorgaan, omdat Schudden de speelvloer, de toegang en een deel van de collectieve kleedkamer had dichtgebouwd met de attributen voor hun show. Na de zendertest zijn Theo en ik maar gaan eten. Schudden begon om 19.30 uur en ik vond het buitengewoon onderhoudend en aardig om naar te kijken. Ze hadden al die spullen echt wel nodig. Ik had gerekend op een flinke uitloop wegens het opruimen van het toneel, maar binnen een kwartier was alles aan kant. Hulde! Vervolgens liet Martijn Oosterhuis ons drie kwartier lachen. Elke minuut tenminste drie keer. Ik begreep niet alle grappen (word ik oud?), maar de meeste wel en ik heb me uitstekend vermaakt. Martijn is bovendien nog eens een verdraaid aardige kerel, die zijn succes heel goed kan relativeren.
Daarna was Earl Okin aan de beurt. Een merkwaardig type van mijn leeftijd (wat in die kringen al gek genoeg is, denk ik wel eens) met een kapsel dat doet vrezen dat hij ook 's nachts een hoed draagt, groezelige witte slobkousen en afgekloven nagels. Maar een verdraaid leuke kerel om mee te praten. En hij zingt echt heel mooi en speelt prachtig gitaar. Tijdens zijn optreden was ik me aan het omkleden en aan het voorbereiden, maar ik beluisterde het muzikale deel van zijn optreden met veel plezier. Op de terugweg vandaag kon ik in de auto zijn mooie zangstem en prachtige gitaarspel nog beter horen. Erg prettig tijdens de slagregens die mij teisterden tussen Enschede en Friesland (twee uur rijden hoor, denk nou niet dat alle plaatsen die van jou uit gezien ver weg zijn, dicht bij elkaar liggen).
Gedurende deze voorstellingen had de zaal helemaal vol gezeten. Jammer genoeg was Boom Chicago net in de grote zaal begonnen, vermoedelijk zaten er ruim 60 mensen in de zaal toen ik begon. De tv-ploeg had de zaal ook al verlaten toen ik aanstalten maakte te gaan optreden; ik hoop dat ze daar bij BNN later nog spijt van krijgen. Het publiek was heel vriendelijk. Judith schreef het volgende: "Menno had een prachtig optreden, verliep ontzettend goed, heeft hele leuke liedjes en een onwijs stoere slotact. De man is rond de 60 (correct me if I'm wrong) en het is dus vrij bijzonder te noemen dat ie pas een paar jaar op het podium staat." Wie ben ik om dit tegen te spreken (dat ik nog geen 59 ben beschouw ik als marginaal gezeur).
De Roadies bouwden in 22 minuten op en in 8 minuten af. Hun optreden was bepaald absurdistisch te noemen, maar ik ga de clou niet verraden. Ik kan me voorstellen dat hun voorstelling op straat wat meer aanslaat, hoewel het publiek ook nu een aangeslagen indruk maakte. Eerlijk gezegd vond ik Johan en Gerard voor en na de voorstelling nog leuker dan tijdens. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd naar hun andere programma-onderdelen, want humor hebben ze genoeg in huis.
De nazit brachten we staande door in het Vestingcaf?. De klok van de ondergelopen kerk gaf geen tijd aan, zodat het per ongeluk drie uur was voordat ik te bed geraakte.

Uitgeprocedeerde asielzoekers die langer dan vijf jaar in Nederland verblijven mogen niet nu nog eens worden weggestuurd. Teken de petitie!
Op dinsdag 3 februari mocht ik optreden voor ongeveer 50 studenten van de Tilburgse Universiteit in een klein, maar prima uitgerust theater in ??n van de universiteitsgebouwen (De Blackbox). Robert Derksen, die ik had ontmoet bij de voorselectie van Cameretten had me uitgenodigd. Hij speelde zelf voor de pauze. Wat een energie en wat een tempo! Daar kan ik werkelijk niet aan tippen. Gaandeweg begon ik dan ook te vrezen dat ik het door Robert zo enthousiast opgewarmde publiek ernstig zou teleurstellen met mijn nogal rustige optreden. Dat viel gelukkig reuze mee. Ik kreeg de indruk dat de meeste aanwezigen het wel leuk vonden. Er werd gelachen op de momenten dat ik dat bedoelde en dat is altijd prettig. Jos? zorgde profesioneel voor licht en geluid en Martijn van Hese maakte een video-opname, die ik meteen mee kreeg. Dat is pas confronterend! En leerzaam. Er is nog heel wat te verbeteren, vooral op het gebied van tempo en timing. Gelukkig maar.
Uit mijn eerste onderzoekje (het staat rechtsonderaan nog steeds, mocht je nog niet gestemd hebben en dat wel willen doen of wanneer je alleen maar wilt kijken waar ik mijn conclusie op baseer) leid ik af dat ruim veertig mensen regelmatig even komen kijken of ik iets geschreven heb. Dat lijkt redelijk in overeenstemming met de hits, want er zijn soms wel 40 hits per dag afkomstig van mensen die via wel heel merkwaardige zoektermen via de zoekmachines bij mij terecht komen. Onder het motto zwaan kleef aan zal daarvan wel eens iemand terugkomen, maar de meesten zijn natuurlijk zo vertrokken.
Nu ben ik dit weblog begonnen in de hoop daardoor een beroemd cabaretier te worden. Ik weet inmiddels dat dat niet de weg is. Maar ik ben wel benieuwd wie van jullie mij ooit heeft zien optreden en daarover gaat mijn nieuwe ondezoekje.
Dit is dan de voorkant! De fotografie en ontwerp zijn van Guido de Visser , de bekende Rotterdamse theater-fotograaf (hij fotografeert natuurlijk nog veel meer, bijvoorbeeld Formule 1 races).

Ze zijn nog niet gedrukt, maar als je er twee wilt hebben mail me dan je adres.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.