Stokje

Charlotte wierp mij een stokje toe. Ik ben de flauwste niet, dus hier komen de vragen en antwoorden.

1. Waarom ben jij in hemelsnaam een weblog begonnen?

Omdat me dat leuk leek. En dat is het ook, dus ik ga nog even door.

2. Zijn je logs altijd waarheidsgetrouw? Waarom (niet)?

Ja, wat ik opschrijf is waar. Hoewel ik niet alles opschrijf wat waar is.

3. Maak af: B?ter, brea en griene tsiis wa dat net sizze ken, is gjin oprjochte Frys.

Als iemand zin heeft in en stokje, laat maar weten, dan verzin ik wel drie belangwekkende vragen. Maar weet waar je aan begint!

Kroeg

Wende Snijders

Wende Snijders verzorgde het gastoptreden bij de finale van het Amsterdams Kleinkunstfestival. Ze zong chansons en werd begeleid door vijf uitstekende musici op piano, viool, altviool, chello en accordeon. Wende zingt mooi, expressief, gevoelig, hard, al naar gelang het lied dat vraagt. En dan heeft ze ook nog eens een ruime dosis uitstraling. Aan de reacties van het publiek was goed te merken dat ik niet als enige door haar ben veroverd. Wende Snijders wordt een hele grote in de Nederlandse kleinkunst.

Lachen

Met echt maar een pietsje hulp van Alex heb ik nu een eigen vragensteldingetje op mijn site en nou heb ik niks meer te vragen. Nou ja, dat komt vast nog wel. Want meestal heb ik vele vragen in het leven. Maar die kunnen jullie toch niet beantwoorden. Ik ga eerst maar eens het vragenvenstertje een beetje mooier maken. Dat moet met kleurencodes, maar die kan ik opzoeken. Ik wil ook nog een eigen gastenboek, want ik heb de pest aan al die reclameboodschappen die overal up-poppen. Webloggen is maar een serieuze bezigheid, niets om over te lachen.

Brullen

Op zaterdagmiddag is het zelfs in Oosterwolde druk. In de haast zijn parkeerplek ter beschikking te stellen zag de achteruitrijdende automobilist een fietser over het hoofd, die het vege lijf slechts kon redden door een snelle zwenking. Hij begeleidde deze succesvolle manoeuvre met een krachtig uitgeroepen scheldkanonnade aan het adres van de onoplettende bestuurder. Vier belendende bejaarden schrokken van het krasse taalgebruik van de jongeman, die daarbij ook nog eens een tamelijk angstaanjagende uitdrukking op zijn gelaat toonde. Onder elkaar mompelden zij: "nou, zo kan die wel weer" en vergelijkbare mededelingen van sussende aard. Dat ontging de boze wielrijder niet en hij legde het groepje grijsaards nog eens haarfijn uit dat zijn toorn volledig gerechtvaardigd was. Ook  nu weer putte hij uit een vocabulaire dat ver af lag van de dagelijkse conversatie van de ouderen. E?n der dames werd voortgetrokken door een rollator, omdat ze teveel afstand hield van de handgrepen en daardoor steeds bijna voorover viel. Ze schudde haar hoofd van verbijstering, hoewel ik een medische indicatie niet geheel kan uitsluiten. "Het leek wel alsof hij wilde gaan slaan", zei de andere dame. "Nee, hoor", zei ??n der mannen dapper, hij was vroeger vast heel sterk geweest, "blaffende honden bijten niet". En toen was het weer gewoon alleen maar druk in Oosterwolde. Druk maar rustig.

Gieren

Als je op het platteland woont weet je dat melk uit koeien komt, dat koeien gras eten en dat de grasgroei gestimuleerd wordt door af en toe te mesten. Dat stinkt. Als je daar niet tegen kunt moet je niet op het platteland gaan wonen.

Tsja ...

Franeker

Vanavond bezocht ik de voorstelling van Wim Helsen (Heden Soup) in Franeker. Op het forum van Zwartekat schreef ik er een beknopte recensie over. Zeer de moeite waard, die voorstelling wel te verstaan.

Ik was zeer bijtijds te Franeker en besloot een hapje te eten in een eenvoudige gelegenheid met de naam Grillcorner. Het etablissement was gevestigd in een hoekpand, hetgeen het corner in de naam verklaarde. En het voedsel werd goeddeels bereid op de grill. De zaak bood ruimte aan tenminste 40 personen, zodat ik me in mijn eentje wel erg alleen voelde. De plakjes stokbrood die ik kreeg uitgereikt waren op de grill geroosterd, daardoor tweezijdig gebruind en de beet zou ik willen omschrijven als krokant. De bijgeleverde kruidenboter was kort voor de presentatie afgesneden van een stijf gekoelde rol, waarin deze substantie door de groothandel was aangeleverd. Je zult van mij geen kwaad woord horen over de mixed grill. Ik at er met smaak van en het vlees was van goede kwaliteit en lekker klaar gemaakt. De friten waren voortreffelijk en de bijgeleverde salade was rijk gevuld met olijven en feta. Maar aan de restanten hadden twee flinke jongens nog een zeer redelijke maaltijd gehad. Wat een overdaad. Grote eters te Franeker weten dus nu waar zich te vervoegen.

Maastricht (2)

We spraken af om kwart voor vier voor de Aula van de Universiteit waar mijn optreden zich zou afspelen. Bert en Paul namen al mijn vooroordelen jegens Limburgers in ??n klap weg, door stipt op tijd te verschijnen, om vervolgens mijn spullen naar binnen te dragen. Arthur en Max kwamen net op tijd om nog even te helpen, waarna Arthur de auto parkeerde. Om vier uur zou de technicus er zijn voor de soundcheck. De technicus herstelde mijn vooroordelen jegens Limburgers weer enigszins, door een kwartier te laat te komen. De aula heeft een fraaie regieruimte, met daarin geavanceerde geluidsapparatuur. Dat was wel goed nieuws. Het slechte nieuws was dat die apparatuur niet gebruikt mocht worden. Ook zou de technicus niet bij de voorstelling aanwezig zijn, hetgeen ik overigens al kort na de kennismaking niet meer bezwaarlijk vond. Er werd een klein mengtafeltje op het podium geplaatst, waarin ik de pluggen van mijn instrumenten en microfoonontvanger mocht steken. Gelukkig had ik een Discman meegebracht, met een passende kabel, zodat ik tenminste ??n geluidseffect zelf kon instarten. De rest heb ik maar laten zitten.

De aula werd doeltreffend verlicht door TL-bakken met daarin TL-buizen in de kleur wit. En dan heb ik het dus over de allerwitste variant. Het was welmogelijk een paar rijen lampen acherin de zaal uit te schakelen en de rest te dimmen. Dat hebben we dus maar gedaan. De beginnende cabaretier moet nu eenmaal roeien met de beschikbare middelen en door mijn jaren heb ik tenminste een soort van berusting in het onveranderbare ontwikkeld.

We gingen een hapje eten, maar door een groeiende nervositeit, die ik dadelijk nog zal toelichten, konden mijn disgenoten schier onbeperkt spareribs eten, omdat ik al snel genoeg had. Na de maaltijd restte er nog tijd voor een uiltje in Arthurs kamer. Ik had, met wat plaspauzes, een broodje onderweg en twee files ruim vijf uur over de reis gedaan en in combinatie met de zenuwen was ik volkomen uitgeput. Voor dit soort optredens wil ik eigenlijk een camper met chauffeur, maar dan zal ik mijn prijs wel met circa 640 % procent moeten verhogen en zo leuk ben ik nou ook weer niet. Hoe dan ook: om kwart voor acht waren we weer op plaats delict, alwaar een allervriendelijkste portier zijn macht gebruikte om een professorenkamer beschikbaar te stellen als kleedkamer. En toen ik om iets over half negen binnen schreed door de deur van de aula die ook door hoogleraren en promovendi wordt gebruikt, werd ik met hartelijk applaus ontvangen.

Deze avond was georganiseerd door vijf disputen en omdat de wel heel serieuze debatavond van vorig jaar matig in de smaak was gevallen, had men nu gekozen voor cabaret. Het bleek nog niet mee te vallen een cabaretier te vinden die de avond low-budget wilde verzorgen, merkte de presentator fijntjes op, maar ze hadden in Friesland iemand gevonden die in ieder geval niet duur was. Al snel bleek dat een deel van het publiek bestond uit mensen die waren gekomen uit een soort plichtsbetrachting en niet omdat ze dol waren op cabaret. En als het dan cabaret moest zijn dan maar Hans Teeuwen. Tsja, dat red ik net niet helemaal, dus het was een moeizame verovering van het publiek, die uiteindelijk, de omstandigheden in aanmerking genomen toch nog heel behoorlijk slaagde. Door de zichtbaarheid van het publiek zag ik enkele meisjes zo nu een dan zeer hartgrondig gapen. Nu wil ik er best van uitgaan, dat zij dodelijk vermoeid waren door recente activiteiten, waar ik volkomen buiten stond, maar erg bemoedigend is het niet. Maar over het geheel genomen zag ik vooral opgewekte gelaatstrekken.

Ik was meer dan gewoonlijk nerveus, omdat ik twee nieuwe stukken had verzonnen, die eigenlijk nog niet af waren. Dat wist ik, maar ik wilde ze toch proberen. Soms ben ik namelijk nog eigenwijzer dan ik. Ik wil niet beweren dat die twee stukjes pijnlijke dieptepunten waren en ik ben achteraf blij dat ik het toch geprobeerd heb, want ik heb nu voor eens en voor altijd geleerd dat je niet iets ten tonele moet brengen waarvan je zelf weet dat het nog niet af is. Als je een slechte tekst vol overgave brengt heb je nog een redelijke kans dat het publiek dat accepteeert. Maar als je een, op zich niet eens slechte tekst, presenteert met de duidelijke uitstraling: ja, 't is eigenlijk nog niet helemaal af, hoor, dan zal het publiek dat aanzien met toenemende kilte. Eigenlijk mag ik nog heel niet klagen over de reactie, men wachtte rustig en beleefd tot het weer wat aardiger werd. Dus alles liep goed af en ik werd behoorlijk hartelijk toegejuicht. Vele lovende woorden vielen mij na afloop ten deel en later in De Beurs (de kroeg van deze vijf disputen) werd de vriendelijkheid ruimschoots ondersteund met gerstenat.

Gelukkig moest gastheer Arthur vanmorgen vroeg op om zich voor te bereiden op een studiebijeenkomst, zodat ik reeds om half drie kon gaan slapen. Om iets over elf uur reed ik zijn straat uit en ik was om half vijf thuis. Hannie is naar de opera, en na de begroeting van de hondjes ben ik op de bank gaan liggen, waar ik twee uur heb liggen slapen. Nu gaat het wel weer een beetje, maar ik weet nu al dat ik pas donderdag weer volledig hersteld zal zijn van deze aanslag op lichaam en geest. Maar ik kom wel in de krant: de Osservatore Maastrichto of zoiets.

Maastricht

Morgen vertrek ik om een uur of tien naar Maastricht. Dat is zo'n beetje het andere einde van Nederland en toch maar 300 kilometer. Valt dus eigenlijk best mee. Maar omdat ik de auto vol spullen heb en ik nou ??n keer graag ruim op tijd ben, vertrek ik wat aan de vroege kant. Want ik hoef pas om kwart voor vier voor de aula van de universiteit te staan, waar enkele studenten mij gaan helpen de auto leeg te maken. Des avonds ga ik in die aula optreden voor 220 studenten in het kader van een culturele avond. Twee keer drie kwartier, dus twee colleges. Meestal worden avonden als deze verzorgd door zeer geleerde mensen die buitengewoon interessante mededelingen doen. Niet zelden ondersteund met lichtbeelden (nou ja, PowerPointPresentaties tegenwoordig). Mij is verzekerd dat het publiek zich zeer verheugt op het door mij aan te bieden divertissement, in het volste vertrouwen dat het leuker zal zijn dan interessant. Dat hoop ik dan maar. Ik meld me dinsdag weer, want ik mag in Maastricht logeren bij neef Arthur, student aldaar. En mede-verantwoordelijk voor de avond.

Inge

Het is zeker niet zo dat ik een hekel heb aan babies, maar ik vind er gewoon niet veel aan. Ik vind bijvoorbeeld lammetjes, kittens en puppies veel leuker om te zien. Voor mij worden kinderen pas leuk als ze behoorlijk kunnen praten en aan eenvoudige verzoeken als: "wil jij even een flesje bier pakken? tegemoet kunnen komen. En mijn ware liefde ontstaat als ze groot genoeg zijn om tegen een geringe vergoeding de auto te wassen.

Dat neemt niet weg dat ik blij ben voor Hester en Gerard dat ze een gezonde dochter hebben gekregen, luisterend naar de naam Inge. En neef Peter is zeer ingenomen met zijn nieuwe nichtje, hetgeen hij dan ook niet verbergt.

Collecteren

Op het platteland wordt nog regelmatig gecollecteerd met lijsten, waarop de gulle gift wordt genoteerd. Dat schijnt toch nog wel wat extra geld in het laadje te brengen, omdat maar weinig mensen bereid zijn openlijk onder te doen voor de buren. Weliswaar staat er soms NN voor een bedrag, maar omdat de lijst van deur tot deur wordt aangeboden is het niet moeilijk na te gaan wie pretendeert in stilte goed te doen. Bij het langs de deuren gaan met een collectebus werkt dat principe niet. Hannie had op zich genomen om op een stuk van vier kilometer in ons dorp aan ??n kant van de weg met de Reumafonds collectebus langs de deuren te gaan. Wegens de barre weersomstandigheden reed ik haar per auto langs de huizen, die hier nogal ver uit elkaar staan. Uiteindelijk werden de omstandigheden zo bar dat het autoportier bij het openen bijna niet meer te houden was en de wind de regen in de auto striemde. Toen zijn we maar gestopt, volgende week nieuwe kansen. Gireren is toch wel een stuk simpeler.

Radio Fryslan

Vanmiddag was ik te gast bij Marc Stallinga van het radioprogramma De Middei bij Omrop Fryslan. Op de foto zie je de presentator en de technicus.

Als je beschikt over een real audio speler kun je de uitzending beluisteren door hier te klikken. De liedjes zijn in het Nederlands, het vraaggesprek is in het Fries. Ja, zo gaat dat bij ons in de provincie.

Barend en Van Dorp

De kans dat mij gevraagd wordt aan tafel te komen bij Barend en Van Dorp lijkt me voorlopig vrij gering. Maar als het eenmaal zover is zal ik eerst informeren wie de andere gasten zijn en dan besluiten of ik het doe. Want om het grootste deel van de uitzending, zoals Guido Weijers vanavond, beleefd te wachten tot ik ook een paar minuten iets mag zeggen en dan ook nog moeten zien Jan Mulder koest te houden trekt me niet aan. Morgen (eigenlijk al vandaag dus) mag ik bij Omrop Frysl?n op de radio een paar liedjes zingen en word ik gezellig in het Fries ondervraagd. Dat lijkt me een stuk leuker. Tussen drie en vier in het programma De Middei.

Bob

Iemand was zo onverstandig om de lay-out van Bob te jatten. In de discussie daaromtrent was ik zo stoutmoedig op te merken dat de lay-out van Bob wel erg op de mijne lijkt. Dat leverde me tot dusverre 30 extra hits op, zag ik zojuist. Ik haast me dan ook te melden dat Bob mij geholpen heeft met het opzetten van mijn weblog en dat nog steeds regelmatig doet als ik weer eens iets wil wat niet lukt. Want ik weet zo langzamerhand wel iets van php en html, maar het komt nog lang niet in de buurt van voldoende. Ik verzorg wel de inhoud van mijn site, maar dat het er zo uitziet dank ik voor circa 98% aan Bob. Per 1 april begint Bob een eigen bedrijf: websites bouwen, maar ook webhosting. Ik meld de link maar even: www.twokings.nl

Kievitsei

Jaarlijks wordt het eerste in Friesland gevonden kievitsei aangeboden aan de Commissaris van de Koninging. Het aeisykjen is aan talrijke regels gebonden, zoals eigenlijk alles in dit land. En zo is het eerste ei dat Hessel Bouma vond niet als zodanig erkend, omdat het pas na half vijf had mogen worden gevonden. En de eerlijke vinder bekende ruimhartig dat hij zijn vondst tegen vieren deed. Ja, verklaarde hij, liegen is zo makkelijk niet. Hessel Bouma is voor mij de vinder van het eerste kievitsei in Friesland in het jaar 2004.

Juryrapport Cabareteske 7 maart 2004

Dit vond de jury van mijn optreden op 7 maart in Eindhoven. Zie ook www.skke.nl

Presentatie

Hij presenteert zich als een ‘vriendelijke ouwe zeur’. Menno Nicolai heeft een mooie vertelstem, hij neemt een goede houding aan en straalt rust uit. Verder wisselt hij zijn leuke teksten af met grappige liedjes. Naarmate het optreden vordert begint zijn stem en zijn houding wat te vervelen; afwisseling gewenst.

Kwaliteit van de teksten

De kwaliteit van de teksten is zeer goed. Hele goede vondsten en het is ook allemaal zuiver. Bijna geen gore moppen e.d., maar veel dingen zijn leuk gevonden. Bijvoorbeeld het steeds herhalenvan het feit dat na 35 jaar kantoorwerk hij toch op wilde houden. Want als je toch constateert dat het niks voor je is. En die opmerking maakte hij verschillende keren. Dat was erg grappig.

Kwaliteit van de muziek

Goede muziek die de tekst uitstekend ondersteunt. De muziek is niet te moeilijk, maar wel heel functioneel. Goede liedteksten.

Vaardigheid

Hij maakt een mooie, rustige indruk en heeft daarmee de aandacht van het publiek. Doordat hij die rust uitstraalt wil het publiek graag naar Menno Nicolai luisteren. Zijn zeurderige manier van praten doet denken aan Hans Dorrestein, maar minder gefrustreerd. Hij pretendeert niet jong te zijn en gebruikt zijn bijzondere leeftijdspositie.

Opbouw/Vaart

Er zit duidelijk een rode draad in zijn optreden: leeftijd. Zelfspot is dus wel aanwezig in zijn optreden. Hij bespreekt zijn leven in een chronologische volgorde. Zijn einde is, wellichtdoor de tijdslimiet, zwak.

Amusementswaarde

Het vooroordeel dat ouderen niet meer aan dit soort dingen moeten meedoen is nu wel weggenomen. Zeer amusant.

Wat me een beetje dwars zit is "de zeurderige manier van praten". Dat heb ik nog niet eerder te horen gekregen, maar ik vind het zelf helemaal niet. In ieder geval is het zeker niet mijn bedoeling om een potje te zeuren. Op de avond zelf gebruikte de juryvoorzitter het woord monotoon. Dat het enigszins eentonig wordt, kan ik me wel voorstellen, ik probeer dan ook steeds meer afwisseling te zoeken in vorm en inhoud. Als iemand hier iets over kan zeggen: beleefd aanbevelend.

Update: Hannie begrijpt wat de jury bedoelt en gaat mij geweldig coachen.

Oud

Af en toe begin ik me oud te voelen. Het weekend was druk, maar dank zij de inbreng van Mijndert en Ron ook wat alcoholrijker dan ik de laatste tijd probeer. Vandaag stond ik laat op, maar ik besloot vervolgens toch met Hannie mee te gaan om wat golfoefeningen te doen, want op 7 april moet ik weer een wedstrijd spelen. En ik heb sinds november alleen nog maar in de tuin gegolfd en dat ook maar heel af en toe. Het ging niet eens slecht. Als ik serieus ga oefenen kan ik waarschijnlijk heel behoorlijk leren golfen. Maar ik oefen liever serieus piano, accordeon en gitaar spelen.

Vanavond was ik zo moe dat ik zelfs niet op VARA laat wilde wachten en om half elf lag ik in bed. Om half ??n moest ik plassen en zag ik aan het knipperen van de mobiele telefoon in de lader dat er een sms op me wachtte. Vervolgens heb ik de afzender, neef Peter, maar even teruggebeld, om telefonisch kennis te nemen van een mooi vers. En nu zit ik met een bodempje whisky maar wat voor me uit te tikken, want ik ben klaar wakker. Ik ga ernstig proberen dadelijk de slaap te vatten, want anders ben ik morgenochtend weer uitgeput. Af en toe begin ik me oud te voelen.

Vijfentwintig jaar

Vandaag is het 25 jaar geleden dat Hannie en ik elkaar ontmoetten in Caf? De Engelbewaarder in Amsterdam. Na een goed gesprek besloten we samen te gaan eten in het Vegetarisch Eethuisje op de Overtoom. Het was de eerste keer dat ik mocht meemaken dat een vrouw mij een diner aanbood. Dat leek me een goede basis voor een langdurige relatie. De volgende dag belde ik haar op en die avond zijn we nog nader tot elkaar gekomen. Toen hadden we verkering en het is niet meer uit gegaan. De zon scheen niet altijd en er waren ook wel koude dagen, maar we hebben steeds weer kans gezien elkaar tijdig te verwarmen. En nu hebben we het al jaren heel prettig samen, dus we gaan nog maar even door.

Weekend

We hadden gasten. Ron liet ik al even zien, met het resultaat van zijn inspanningen. Ron nam voor de gezelligheid zijn vrouw Ellen en hun drie kinderen mee. En onze vriend en (oud-)collega Mijndert was er met zijn vrouw Dani?lle. We waren dus met ons negenen en dat is voor Hannie en mij andere koek dan we zijn gewend. Maar het was natuurlijk weer een feestelijk samenzijn.

De buren hadden gezorgd voor een lammetje dat moest woren bijgevoerd, tot grote voldoening van Isabel. De andere twee vormen samen een tweeling: Annebel en Pietje Bell. Dat is niet waar hoor, hij heet Julian. En hij ziet er met zijn blonde kopje uit alsof ie Jelle zou kunnen heten en de ondeugd die uit zijn oogjes straalt doet vermoeden dat hij over enkele jaren zijn buurt en zijn ouders aardig zal bezig houden met zijn kattekwaad.

Sinds vandaag beschik ik over een fotoboek (met dank aan Majestic Moose). De link staat links, waar links nu eenmaal horen. Klik en je kunt ook van dit weekend talrijke foto's bezichtigen.

Bekabeling

Sinds vorig jaar heb ik draadloos ISDN en sinds enkele weken daarbij ook nog draadloos ADSL. Dat scheelt een hoop bekabeling door het huis en naar de studio. Maar op de centrale plek was het tot gisteren een door mijzelf geschapen warboel aan draden.

Gelukkig is mijn vriend Ron een stuk handiger en verre van lui.

Na een paar uur boren, schroeven, strippen en zagen zag het er zo uit:

Men moet zijn vrienden met zorg kiezen.

Jorre

Bob (mijn oudste zoon) en Lisa (zijn vriendin) hebben een hond. Het dier heeft de naam Jorre gekregen. Op zich vind ik het aanvaardbaar dat mijn zoon en zijn vriendin hun hond een naam geven naar eigen inzicht. Maar het betreft hier een Friese Stabij. En een beetje Friese Stabij heet Bijke.

Maar zo te zien gaan we van Jorre ook wel houden.

Frankrijk op zak

Vandaag presenteerde onze vriend Leo Prick zijn nieuwste boek "Frankrijk op zak", een handzaam werkje vol wetenswaardigheden over Frankrijk en de Fransen. Herman Pleij hield een geestig betoog ter introductie van het boek, waarna het signeren (door Leo) en het drinken (door de anderen) kon beginnen. Ren? Appel was aanwezig en ik heb hem laten weten dat ik al zijn boeken bezat, ervan had genoten en uitzag naar de volgende. Ren? kan niet klagen over gebrek aan succes, maar verklaarde toch altijd weer ingenomen te zijn met complimenten. Zijn volgende boek verschijnt in mei. Een select, maar toch nog vrij groot gezelschap was in Arti, waar de presentatie plaats vond, aan de dis genood. Niet geheel toevallig zaten wij omringd door aardige mensen, zodat wij het heel prettig hadden. Om half twaalf stuurde Hannie de auto onze oprit op. Ik had het drinken voor mijn rekening genomen, want ik wilde beslist niet dat Hannie hoofdpijn zou krijgen. Dat is nou liefde.

Parkeren

Toen ik met mijn tas vol boodschappen bij de auto terugkwam, stond een vuurrode BMW aan de bestuurderskant schuin geparkeerd, op ongeveer 18 cm van de voordeur. Al was ik broodmager geweest dan had ik er nog niet ingekund. Aan dergelijk parkeergedrag erger ik me. En als ik me erger word ik korzelig. Ik was net aan het onderzoeken of ik me via de andere kant naar binnen zou kunnen wurmen toen een ernstig opgetutte dame kwam aanlopen. "Kunt u er niet in?", vroeg ze. "Nee,"antwoordde ik, "en dat is ook niet verwonderlijk." Ze wachtte niet af of ik haar nog meer te zeggen had, stapte in en reed weg. Jammer, ik had haar nog graag iets gezegd over maatschappelijk verantwoord parkeren en a-sociaal gedrag. Dat heb ik toen in de auto nog maar even gedaan, want ik moest mijn opgekropte agressie toch kwijt.

Mabel

Na afloop van de voorstellingen in Eindhoven vervoegde zich een dame bij me, die mij toevertrouwde ook te hebben willen meedoen, maar dat haar zoon en schoondochter haar dat hadden verboden. Aanvankelijk meende ik nog dat deze jongelui haar een teleurstellende ervaring hadden willen besparen, maar al snel bleek dat zij beducht waren over al te gedetailleerde mededelingen over hun particuliere leven. De schoondochter was van goede huize en kwam liever niet in de openbaarheid ter sprake. Binnen een kwartier had mevrouw aan talloze omstanders medegedeeld dat zij twee maal gehuwd was geweest en dat zij een belangwekkende overeenkomst had met Mabel Wisse Smit: ook zij had het bed gedeeld met Klaas Bruinsma. Zij verstrekte nog enige details over haar verleden waardoor ik de bekommernis van de jongelui wel begreep. Vals als ik ben ried ik haar aan volgend jaar sterker te zijn en gewoon mee te doen.

Goed, beter, best

Afgelopen avond was de eerste voorronde van het Cabaretfestival Cabareteske in Eindhoven. Het hele caf? was volledig afgeladen. Mocht je naar ??n van de volgende voorrondes willen, zorg dan dat je er om kwart over zeven bent, want anders kun je niet meer zitten. Maar verder was alles prima in orde. Er zijn viier voorronde-avonden met steeds zes deelnemers. Per avond kiest het publiek een winnaar. Uit de vier publiekswinnaars kan het publiek dan via Internet een finalist kiezen. Hoe dat moet werken snap ik nog niet, maar mochten ook degenen die er niet bij waren mogen stemmen, dan laat ik dat bij gelegenheid wel weten. Want vanavond was ik de winnaar van de publieksprijs! Jawel

Per avond nomineert de jury 0 tot 6 van de deelnemers voor de finale. Na de vier voorrondes kiest de jury uit de genomineerden twee finalisten. Vanavond werden twee deelnemers door de jury genomineerd. De eerste was Lambert Jan Koops en ik was de tweede. Een feestelijke avond, kortom. Maar ja, nu is het natuurlijk afwachten of ik die finale ook echt ga halen, want er zijn nog 18 deelnemers aan de beurt. In ieder geval zit ik nog in de race, dus dat is eigenlijk al heel wat.

Goed, beter, Best

Ongveer 18 jaar geleden begon een toneelvereniging in Best cabaretavonden te organiseren in een feestzaal. In die zaal mocht ik twee avonden optreden als vervanger van Jaap Mulder. Ik had een avondvullend programma samengesteld, maar ik was nog maar net binnen toen het organiserend comit? informeerde of ik ook wilde optreden met twee pauzes. Dan zouden we in de tweede pauze bitterballen geserveerd krijgen. Daar wilde ik graag aan meewerken en ik gooide het programma om. Het werd een beetje improviseren hier en daar, maar niemand leek daar hinder van te hebben. Het werd een heel gezellige avond en het klonk alsof de meeste mensen het leuk vonden. Ik mocht logeren bij familie in Nuenen en gebruikte de volgende dag om een wat evenwichtiger programma van drie keer een half uur te maken. Dat liep ook niet helemaal vlekkeloos, maar het publiek was ook deze keer tevreden. Ik kreeg zelfs een deels staande ovatie. Wat is het toch mooi om kunstenaar te zijn Bij volgende gelegenheden zal ik overigens genoegen nemen met bitterballen na afloop. Want in die pauzes ging er wel erg veel drank de zaal in en na de tweede pauze werd het merkbaar moeilijker de dames en heren nog een beetje op te laten letten. Daar had ik natuurlijk rekening mee gehouden door de meer hilarische stukken voor het einde te bewaren, maar toch lijkt ??n pauze me in het vervolg wel genoeg. Het is ook voor een grage drinker als ik nogal moeilijk om twee keer op een avond volle bladen langs te zien trekken en zelf genoegen te moeten nemen met een kleintje pils, om wel bij de les te blijven.

De organisatie bestond uit vrijwilligers, maar die pakten het wel professioneel aan. Prima licht en geluid en vakbekwaam bediend. En verder was het gewoon reuze gezellig. Men hoort wel eens zeggen dat Brabants publiek zo moeilijk is, nou die in Best in ieder geval niet.

Avondvullend

Toen ik woensdag op het punt stond naar Huizen te vertrekken belde Tijl Beckand van Mojo om te vragen of ik op vrijdag en zaterdag avondvullend wilde optreden in Best, wegens familie-omstandigheden van de aldaar geboekte Jaap Mulder. Zojuist heb ik de laatste hand gelegd aan het samenstellen van een programma van drie kwartier voor en 35 minuten na de pauze. Nog even een dutje en dan vertrek ik naar Best. Ik ben zeer benieuwd of het gaat lukken de aandacht van het publiek tot het einde toe vast te houden. Ik zal daar spoedig openhartig over berichten. Zondag doe ik in Eindhoven mee aan de voorronde van Cabareteske. Deze week speel ik dus vijf keer. Dat is voor de al wat oudere cabaretier wel wat veel, maar ik ben nog niet in de positie om nee te zeggen tegen aangeboden optredens. Hoewel ik a.s. maandag wel graag vrij wil houden. En de dinsdag eigenlijk ook wel, maar daar is over te praten

Pleintheater

Er waren mensen van het kantoor, dat ik bijna vijf jaar geleden heb verlaten, mensen van een big band waarin ik destijds speelde, oude buren, vrienden en familie, het leek wel alsof ik jarig was. De mensen achter Majestic Moose waren er en Hebbedingetje van het Zwartekat forum. Duo Rots speelde voor de pauze en vond dat ik een aardig publiek op de been had gebracht. Dat vond ik toen het mijn beurt was ook. Het is enerzijds wel een beetje extra spannend, dat je zo'n groot deel van het publiek persoonlijk kent, maar aan de andere kant is het ook wel geruststellend, omdat je ervan uit mag gaan dat iedereen welwillend zit te kijken. Zo was het ook en ik ben na afloop bedolven onder hartelijke woorden, zodat ik me afvraag waarom de impresariaten niet in de rij staan om me in te lijven

Boerderij

De Boerderij is een schitterende plek om te zitten en te spelen. Midden in het oude centrum van Huizen, het is ook echt een boerderij geweest, maar het is van alle toneelfaciliteiten voorzien. Het spelen was leuk en de kennismaking met De Dames voor na Vieren en Pien Ankeman en haar pianist Bam was een feest. De zaal zat helemaal vol en de dames en heren vonden alles wat ze die avond voorgeschoteld kregen erg leuk.

Keuzemogelijkheden

Dit is waar cabaretliefhebbers in Amsterdam donderdag 4 maart a.s. uit kunnen kiezen.

Klik op de afbeelding voor het hele overzicht. Nu maar hopen dat de dames Rots en ik toch een mens of 80 bij elkaar krijgen :-}

Optredens

Druk met optreden en autorijden deze week. Morgen in De Boerderij in Huizen, invallen voor iemand uit de tourn?e van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Donderdag in het Pleintheater in Amsterdam (dubbel-programma met Duo Rots) en zondag in Eindhoven in het kader van Cabareteske. Donderdag gaat Hannie mee en die neemt altijd een flink deel van het autorijden voor haar rekening. En zondag mag ik bij familie overnachten, dus dan kan ik maandag op mijn gemak en overdag terugrijden. Optreden is leuk, maar als ik later beroemd ben ga ik wel op zoek naar een jeugdige chauffeur/technicus (m/v). En dan nu maar weer oefenen.

Telefoon

Toen vrijdag mijn nieuwe snelle verbinding met deze virtuele wereld tot stand was gebracht deed de telefoon het opeens niet meer. Ik heb dus het hele weekend ongestoord kunnen internetten. Toch was het een goed vooruitzicht dat vandaag de monteur zou komen, zodat ik de telefonisch binnenkomende boekingen weer zou kunnen noteren. De monteur belde (ja, op mijn mobiele telefoon!) dat hij wat vroeger wilde komen. Ik haastte me dus de boodschappen die ik net aan het doen was te onderbreken, want monteurs die vroeger willen komen, komen later misschien helemaal niet meer. Dat bleek in dit geval mee te vallen, want monteur Kees stond me volledig ontspannen op te wachten toen ik gehaast thuis kwam. Toen ik hem de plaats van het ISDN-kastje wees zag ik meteen dat het lampje weer brandde. Kees verklaarde dat hij in de centrale alleen maar even de draadjes los had gehad om te meten en niets bijzonders had geconstateerd. We probeerden de telefoon en de internet-verbinding en alles werkte, zonder nadere technische ingrepen. Des te beter. En Kees gaat, nadat hij mijn weblog had gezien, vast en zeker binnenkort met Pivot aan de slag. Heb je het al gedownload, Kees?