I-mode

Vorig jaar nam ik een i-mode abonnement met een bijbehorend telefoontoestel, waarmee foto's gemaakt konden worden. Daarmee heb ik een paar keer gemoblogd, maar de kwaliteit is zo slecht dat de aardigheid daar eigenlijk wel af is. I-mode gebruik ik alleen nog maar om af en toe te kijken hoe lang het nog duurt voordat een regenbui ons gaat treffen of wanneer de bui weer over is. En om te kijken of er nog e-mail is als ik van huis ben. In Nederland kom ik nooit boven het vaste maandbedrag uit, maar als je vanuit het buitenland je e-mail leest kost dat ongeveer ? 1,75 per keer. Zag ik vandaag op de rekening. Ik schrok er eerst even van, maar ik geloof dat ik het eigenlijk niet eens zo duur vind. Een SMS-bericht kost ? 0,18. Maar via mijn linkje slechts ? 0,10. Heb je al een goedkoper adres gevonden, Victor? Warm h??

Omrop Frysl

Op zondag 1 augustus van 13.00 tot 14.00 uur is een vraaggesprek met mij te beluisteren op Omrop Frysl?n. Het is zelfs via Internet te beluisteren, maar het gesprek is in het Fries, dus daar heb je misschien niet zo veel aan.

Airco

Vandaag kwam de Citro?n Berlingo in ons leven. We rijden nu ruim tien jaar in een auto met automaat. Vooral in de Randstad was dat prettig: veel in de stad en vaak in de file. Het schakelen verleer je kennelijk nooit, want het gaat al weer bijna vanzelf. Ruim zeven jaar hadden we een auto met airco. Dit is de dag bij uitstek om die luxe meteen erg te missen. De auto is nog zwart ook, dus toen ik straks na het boodschappen weer instapte was de binnentemperatuur misschien wel 50 graden. Dan helpt de ventilator niet erg en een open raam leidt ongetwijfeld tot een verkoudheid, keelontsteking of een loopoor. Maar een bergruimte ...

Ketchup

Als je het niet eens bent met de opvattingen van een medemens mag je die medemens van mij tegenspreken. Daarbij mag je wat mij betreft ook periodiek je stem verheffen. Denk wel aan de dynamiek, want alleen maar geschreeuw verveelt al snel. Is de opponent bewindsmens en mondeling niet zo simpel te bereiken, dan heb ik niets tegen het spandoek en ook niet tegen de megafoon. Zelfs ongenuanceerd en daarmee stompzinnig boe-geroep tolereer ik moeiteloos. Maar het werpen van taarten, eieren of tomaten als blijk van ongenoegen keur ik af. Ook doodschieten kan ik niet door de vingers zien. En het besmeuren met ketchup acht ik eveneens verwerpelijk. Maar voor het geval jij daar anders over denkt kan ik je de nieuwe knijpflacon van Heinz Tomatenketchup (hot of niet) aanbevelen. De nieuwe spuitmond werkt, zelfs als je doel nabijgelegen is (zoals een stukje kaas voor het slapen gaan), bij ingetogen knijpen goed genoeg voor een flinke schoonmaakbeurt van de keuken. Ik schat dat bij een opzettelijk krachtige kneep een meter of tien haalbaar moet zijn. En door de ingebouwde terugslagklep komt er niks op je schoenen of je broek. Ideaal. Zelf zie ik meer in een ingezonden brief. Of een stevige rap.

Jan B.

Vorige week donderdag arriveerde Jan Borst met zijn vrouw Yvonne en hun vier kinderen bij ons voor het jaarlijkse logeerpartijtje. Zaterdag zouden ze weer afreizen. Jan en zijn oudste zoon Jochem bleken opeens veel plezier te hebben in het snoeien van de bospaden en bleven nog een paar dagen. Gisteravond brachten we hen weer terug naar Almere. Ze hebben ook nog even de daklijsten van de garage geschuurd en geschilderd, maar zich vooral bezig gehouden met het verbreden en schoonmaken van onze 317 meter bospad (door Jan persoonlijk opgemeten met de beproefde stapmethode). Sjoerd en Yvonne hebben de Escort die ik morgen ga inleveren grondig schoongemaakt, zodat de verstrekte maaltijden ruimschoots zijn gecompenseerd met activiteiten die ik minder graag doe dan boodschappen en koken. Voor het geval je het leuk vindt om naar de foto's van deze dagen te kijken dan kan dat door hier te klikken.

Geheugen

Iedere volwassene (tenzij begiftigd met een fotografisch geheugen) wordt genadeloos afgemaakt door een achtjarig neefje (tenzij het ventje geestelijk gehandicapt is) bij het spelen van het spelletje Memory. Jan stelde dat de score omgekeerd evenredig zou zijn met de leeftijd van de speler. Wij zijn de kwaadste niet (en het regende toch, zodat van bosarbeid geen sprake kon zijn) dus speelden wij een spelletje Memory. Hannie en ik (59) haalden hetzelfde aantal kaartjes binnen, elk 8 dubbelen. Jan (45) scoorde 12 dubbelen en Jochem (15) mocht de rest naast zich opstapelen (een stuk of 20 dubbelen). Waarmee de stelling van Jan door ons bewezen geacht wordt. We hebben namelijk geen zin om nog 99 rondjes te spelen.

Ballotage

Vijftien jaar geleden wilde ik lid worden van een tennisclub in Amsterdam, maar voordat ik werd toegelaten moest ik voor een ballotage-commissie verschijnen. Omdat ik een keurig iemand ben was dat natuurlijk alleen maar een formaliteit. Nu ben ik lid geworden van de Partij voor de Dieren, maar alvorens mij het stemrecht wordt toegekend moet ik door de ballotage zien te komen. Daartoe heb ik schriftelijk ontkend dat ik jaag, me bezig houd met hengelsport, werkzaam ben in de intensieve veeteelt of pelsdieren fok. Op deze wijze wil men klaarblijkelijk voorkomen dat jagers, vissers, intensieve veetelers en pelsdierenfokkers lid worden met het oogmerk de partij van binnenuit te bewegen tot mildere standpunten jegens het kwellen van dieren. Het is me wat.

Turfroute

Oosterwolde ligt aan de Turfroute en in de zomer liggen er derhalve talrijke plezierjachten voor de wal.

Kaakchirurg

Onder een paar kronen stak af en toe een ontsteking de kop op en daar zou de kaakchirurg wel eens even wat aan doen. Aan de zijkant een sneetje in het tandvlees, potje boren, de opengelegde wortelkanalen schoonmaken en weer vullen, dichtnaaien en klaar. Dat duurde echter al met al drie kwartier en ik kan niet zeggen dat ik dol ben op dat gewroet in mijn mond. Ik kan wel zeggen dat ik er een gruwelijke hekel aan heb. Inmiddels is de verdoving bijna helemaal weg en hebben de pijnstillers het voorkomen van mijn lijden overgenomen. Als maaltijd heb ik me beperkt tot courgettesoep en van de pijnstiller moet ik voorzichtig zijn met alcohol. Ik drink dus heel voorzichtig wijn. Morgen komt de zes-koppige familie Borst logeren, dus ik hoop goed te slapen en morgen weer voluit te kunnen functioneren. Mijn belangrijkste taak is morgen het bakken van zeer veel patates frites (jawel, van aardappel tot goudgele krokante frieten, eerst voorbakken, af laten koelen en dan pas echt bakken). Daarnaast kan ik volstaan met het geven van aanwijzingen voor het geplande bosonderhoud.

Update: de soep was niet genoeg, ik heb zojuist een pannenkoek gebakken en met smaak verorberd.

Casting

Vandaag reisde ik naar Amsterdam om aldaar, des ge?nviteerd, mee te doen aan een casting. Dat is eigenlijk een auditie, weet ik nu. Het ging om het spelen van de rol van klusjesman op een kantoor. Ik heb geheimhouding beloofd, dus meer kan ik er niet over zeggen. Er waren enkele mededingers, die er uitzagen alsof ze al een rijk leven als klusjesman achter de rug hadden en zo spraken ze ook. Ze leken me stuk voor stuk geknipt voor de rol, dus ik raakte volledig ontspannen. Toen ik aan de beurt was mocht ik een stofjas aantrekken, die me drie maten te klein was. Ik zag er nog steeds niet uit als een klusjesman, maar als een kantoorbediende met een veel te kleine stofjas aan. Eerst werd een Polaroid foto van me gemaakt (ja, het bestaat nog). Toen een digitale. Daarna moest ik, met een kaart met een cijfer in de hand en in beeld, aan de videocamera vertellen hoe ik heette. En tenslotte moest ik een stukje uit de op te nemen commercial acteren. Ik acht mijn kansen zeer gering, maar misschien word ik later nog eens gevraagd een leidinggevende functionaris te vertolken. Die rol heb ik uiteindelijk zo'n 25 jaar volgehouden voordat ontdekt werd dat het eigenlijk maar spel was.

SMS'en

Het intikken van SMS'jes op mijn mobieltje vind ik nogal een gepruts. Dus als ik thuis ben doe ik het via de PC. En via mijn site kun jij dat ook. Klik op de SMS-button, log in, betaal me en je kunt aan de slag! Ik koop de berichtjes in voor 8,4 cent en jij betaalt 10 cent. Dus ik verdien 1,6 cent per SMS-bericht. Als jullie nou met zijn allen, pak weg, 23.000 berichtjes per maand via mijn site versturen, verdien ik dus ? 368,- per maand. Dat is nog eens de moeite waard. Wat zal ik daar nou weer eens van kopen.

Afdingen

Vorige week kocht mijn zus een Minolta G 400 voor ? 249,-. Dat was een tijdelijke aanbieding, deze week was het weer ? 319,-. Bij de winkel waar ik vanmiddag het door mij gewenste speeltje vond stond ie ook voor ? 319,- in de vitrine. "Mijn zus betaalde vorige week ?249,-", zei ik tegen de verkoopster. Ze keek hulpeloos naar de eigenaar. Deze pakte een rekentuigje, toetste wat en mompelde ? 261,-. Nog nooit heb ik zo snel ? 58,- verdiend.

Fotografie

Rond 1980 was ik een paar avonden per week te vinden in mijn donkere kamer. In de Legmeerstraat was het meer een donkere kast, maar wel met een kraan en een spoelbak. In de Palestrinastraat had ik een ruimte van 2 x 4 meter tot mijn beschikking. Menig beroepsfotograaf zou zijn vingers er bij aflikken. Maar in 1983 kwam de computer in mijn leven en kwam het zelf ontwikkelen en afdrukken als hobby op de tweede plaats. Ik bleef wel fotograferen, maar de belichte rolletjes gingen naar de fotowinkel. De laatste jaren maak ik eigenlijk alleen nog maar digitale foto's voor mijn weblog. De familiekiekjes voor het album worden door Hannie verzorgd. Na jaren wikken en wegen heb ik dan gistermiddag toch maar mijn Minolta 9000 bodies, enkele prachtlenzen en een Metz 45 CT 4 flitser op Marktplaats.nl gezet. Gisteravond om kwart voor tien reed de nieuwe eigenaar blij met zijn nieuwe oude speelgoed terug naar Lelystad. Dus nu kan ik mijn Sony 1.3 megapixel camera inruilen voor een Minolta G 400. Klein genoeg om altijd mee te nemen en goed genoeg voor niet al te grote afdrukken. Ik heb er nu al zin in.

Richtingsgevoel

Hannie en ik vullen elkaar in talrijke opzichten goed aan. Zij kookt goed en ik houd van lekker eten bijvoorbeeld. Nog een voorbeeld: ik kook goed en zij houdt van lekker eten. En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan. Maar als het aankomt op richtingsgevoel zijn we allebei niet zeer begaafd. Zo hebben wij in ons gezamenlijk leven al heel wat kilometers omgereden. Vooral met de caravan achter de auto is het soms heel bezwaarlijk om te moeten keren op een landweggetje. In dergelijke situaties wordt onze liefde dan ook danig op de proef gesteld. Tot dusverre met steeds een goede afloop. Zoals je weet heb ik sinds enige tijd het verlangen in diverse plaatsen in den lande op te treden. Voor de heenweg calculeer ik altijd een lekke band, omrijden, onderweg moeten plassen en een extra sloomheidshalfuurtje in, dus meestal ben ik wel redelijk op tijd. Op de terugweg overkomt het me met regelmaat dat ik eerst een minuut of twintig de verkeerde kant op rijd. En dat is midden in de nacht geen pretje. Ik was dus al lang van plan om in de nieuwe auto een navigatie-systeem te laten inbouwen. Dat bleek (met inbouw) zo'n ? 1.700,- te moeten kosten. Beetje duur voor een kleinkunstenaar die tot dusverre slechts kleingeld verdient. Maar wat ik in mijn hoofd heb, heb ik niet in mijn achterste, dus vanaf morgen zal ik ontspannen sturen op aanwijzingen van Eva. Zij zit in een klein doosje dat aan de voorruit hangt middels een zuignap. Het doosje heet Tom Tom Go en ik heb het al even op de fiets geprobeerd (Hannie is met de auto de wijde wereld in, ik hoop dat ze niet te veel omrijdt, maar de weg naar en van haar moeder kent ze wel) en het werkt ook nog. Dus na een optreden tik ik in het vervolg in "Thuis" en Eva zal mij geleiden.

Vliegen

Vanuit mijn studio'tje zie ik koeien in het weiland lopen, grazen of liggen herkauwen. Dat is een prettige en rustgevende aanblik. Waar koeien zijn, zijn vliegen. En die vliegen willen ook wel eens wat ander vertier, dus die komen gezellig wat vliegen in mijn studio. Dat is onprettig en het leidt me erg af van wat ik wil doen. De vliegen landen op mijn kale schedel of kriebelen op mijn blote armen of scheren luid zoemend langs mijn oren. Ik heb vroeger vrij verdienstelijk getennist en ben dan ook verbaasd hoe vaak ik de vliegenmepper juist naast het doel neer laat komen. Hoewel ik geen voorstander ben van het onnodig laten lijden van dieren (ook niet van mensen trouwens) heb ik toch mijn toevlucht gezocht tot de ouderwetse plakstrip. Maar ik blijf kiezen voor de snelle dood en zit dus een groot deel van mijn studiotijd wild om me heen te meppen.

Auto (2)

De proefrit in de Berlingo beviel goed en na keihard onderhandelen (vooral over de inruilprijs van de zevenjarige Escort) werden we het eens. Op 28 juli mogen we hem halen.

Auto

We zijn op zoek naar een nieuwere auto en dus, zoals dat gaat in relaties, op zoek naar een compromis. Ik zou het liefst een Hyundai H200 kopen, zodat bij optredens waar ik ook de geluidsinstallatie mee moet nemen alles er moeiteloos in past. Maar daar is met Hannie niet over te praten. Zij geeft de voorkeur aan een Citro?n Berlingo en dat vind ik ook een heel aardige auto, maar de laadruimte is maar 1.70 meter lang. En zo waren we in goed overleg uitgekomen op de Fiat Scudo, die een laadruimte heeft van 2.00 meter. Het verschil tussen het past net en het het past makkelijk. Vanmiddag reden we naar Arum (bij Bolsward), waar een fraai exemplaar voor een redelijke prijs werd aangeboden. De auto zag er netjes uit en ik wilde hem eigenlijk al laten inpakken, maar we moesten eerst natuurlijk even proefrijden. Deze Scudo was uitgevoerd met een tweezitsbankje naast de bestuurder. De rugleuning ervan was niet verstelbaar, dus echt lekker zitten deed het niet. Het idee om op die plek bij te mogen rijden naar Frankrijk, of eigenlijk zelfs maar naar Amsterdam, was niet echt aantrekkelijk. En uitsluitend twee zeer tengere meisjes zouden samen op dat bankje kunnen zitten, dus was een goede stoel aantrekkelijker geweest. En het geluid van de dieselmotor werd in de lege achterbak genadeloos versterkt, zodat de mooie gesprekken die wij doorgaans voeren tijdens een lange rit het opzetten van flinke kelen zou vereisen. Ook niet echt ontspannend. Ik heb dan ook met een licht verdriet moeten vaststellen dat wij aan een busje, hoe beschaafd van afmetingen ook, niet toe zijn. Morgen gaan we in Heerenveen een Citro?n Berlingo bezichtigen en berijden.

Kapot

Tien jaar geleden verhuisden we voor de weekends naar Friesland en voor door de week naar een flat in Diemen. En omdat we niet de bedoeling hadden in Friesland te kamperen, kochten we ook daar een fornuis, een wasmachine en een droger. De vaatwasser kwam pas toen we ons hier definitief hadden gevestigd. Vorige week deed de electrische oven het niet meer. Via internet ontboden wij een monteur, die vanmorgen al om acht uur voor de deur stond om het ongerief te herstellen. Drie kwartier en ? 124,- later vertrok hij weer, na een nieuwe thermostaat te hebben gemonteerd. Bij het bakken van de koekjes ontdekte Hannie dat de oven nog steeds niet goed functioneerde. Om vier uur was de monteur er weer, nog steeds goed geluimd. Drie kwartier later vertrok hij weer, na een nieuw verwarmingselement te hebben gemonteerd. Deze keer zonder nadere kosten, ter compensatie van het extra ongerief. Netjes.

Vandaag bracht ik mijn bij-televisietje uit de studio naar een reparatiebedrijf. Nog maar vier jaar oud en weinig gebruikt. Hopelijk voor niet te veel geld nog te redden.

De Miele wasmachine en droger doen het nog steeds goed. Wanneer zouden die aan de beurt zijn?

En de ruim zeven jaar oude Escort (238.000 km op de teller) gaat nu echt binnenkort uit onze vaart genomen worden.

Ik doe eventueel - dat wil zeggen tegen een redelijke vergoeding - ook zeer geestige bedrijfsopeningen. Of sluitingen, wat je maar wilt.

Feestdag

Het is wel mijn dag vandaag! Eerst het volgende bericht op Zwartekat:

"Een van de Zwartekat Favorieten is de te onbekende cabaretier Menno Nicolai. Sinds enige jaren is hij actief als cabaretier na een carriere op kantoor. Hij onderhield al een fijn weblog, maar heeft nu ook verscheidene van zijn liedjes op zijn website geplaatst. In realaudio." Met links naar mijn weblog en naar de afdeling liedjes.

Vervolgens een verzoek van Kick van der Veer van Andermans Veren om een CD'tje op te sturen, zodat hij eens een versje van mij kan draaien. Volgens mij is het de ultieme wens van beginnende cabaretiers om in dat programma te worden gedraaid, dus ik sprong een gat in de lucht.

En wat vind je van deze tekst van Keimpe Wiersma op het Zwartekatforum?

"Ik vind echter wel dat de gemiddelde jury goed in staat is om het kaf van het koren te scheiden en dat de keuzes doorgaans de juiste zijn. En natuurlijk gebeurt het dan wel eens dat een jury poep in z'n ogen heeft (Wim Helsen) of in z'n oren (Menno Nicolai) of allebei (Keimpe Wiersma), maar dat is onvermijdelijk.... en als je echt 'iets' hebt, kom je er ook wel zonder jury (zie nu Wim Helsen en straks Menno Nicolai)."

En verder nog een boeking voor april 2006 en een aanvraag voor een optreden voor de afdeling Loon op Zand van de Katholieke Bond van Ouderen.

Mijn dag kan niet meer stuk!

Oranjegekte (2)

Een nagekomen foto van 19 juni 2004 (Nederland - Tsjechi?, weet je nog wel?). Mijn zus vierde haar verjaardag, maar de tv moest natuurlijk wel aan. Ik stel vast dat het aan mijn bereidheid me belachelijk uit te dossen niet heeft gelegen!

Luisteren

Links boven is de lijst met knoppen uitgebreid met ??n waarop staat: Luisteren. Als je op deze knop klikt kom je op een pagina waar je kunt kiezen uit de zeven, door mij geschreven, gezongen en gespeelde liedjes, die mijn neef Peter dezer dagen heeft opgenomen met zijn prachtspulletjes. Het is gecomprimeerd naar Real Audio, om ook de modem-bezitters een kans te geven, dus de kwaliteit is niet optimaal. De CD klinkt volgens mij behoorlijk professioneel. Even voor de duidelijkheid: ik heb het niet over mijn artistieke verrichtingen, maar over de techniek. Ik vind het leuk als je luistert en mij je opmerkingen niet bespaart

Omrop Frysl

Vanmiddag werd ik ge?nterviewd door Jacco de Boer van Omrop Frysl?n. Ik mocht drie liedjes zingen, mij zelf begeleidend op een Steinway vleugel. Ik wil een Steinway vleugel. Maar aangezien die niet in ons huis past red ik me wel met onze piano. Het gesprek verliep vlot en ik heb me geloof ik niet belachelijk gemaakt. Ik heb het nummer Diner (tekst en muziek Peter van de Witte) van de CD Stille Liedjes van Paul de Leeuw laten horen, omdat neef Peter toch wel een grote invloed heeft op mijn late roeping als cabaretier. Door hem niet gezocht overigens, maar hij slaat zich er moedig doorheen en spaart mij zijn opbouwende maar genadeloze kritiek niet. Daar kan ik tenminste iets mee, voor zover ik dat kan natuurlijk. Te cryptisch? Nou, ik wil natuurlijk graag een grote performer worden, als Freek de Jonge bijvoorbeeld, maar ik heb wel mijn eigen begrensde mogelijkheden en geen leven voor me, waarin ik bepaalde tekortkomingen door nijvere studie en harde coaching kan compenseren. Kortom, ik moet me redden met mijn natuurlijke gaven en die zullen wellicht onvoldoende blijken om toch nog een groot publiek te kunnen bereiken. O nee, ik ben nog lang niet toe aan opgeven, maar ik zal zeker niet over twee jaar als een sneue ouwe man van buurthuis naar dorpscaf? trekken om toch maar alsjeblieft te mogen optreden. Zelfspot is mij niet vreemd, maar zelfkritiek gelukkig ook niet.

Hulp

Zoals ik al meldde heeft Peter nogal wat goede werken verricht alhier. Voor het geval hij daarvoor niet in het hiernamaals zal worden beloond, hebben wij hem daarvoor alvast een voorschot gegund. En van zijn moeder kreeg hij een mooie digitale camera, zodat hij zijn geluk in ieder geval zichtbaar kon maken. Kijk maar mee. Het is eigenlijk alleen maar leuk voor familie en vrienden, maar ook vreemde ogen zijn welkom.

Blij

Ja, blij. Omdat de pijn uit mijn voet bijna weg is en ik weer redelijik normaal kan lopen. En ook blij omdat neef Peter mijn studio niet alleen grondig heeft opgeruimd en schoongemaakt, maar ook nog eens alle bekabeling opnieuw heeft aangebracht. Zeer prettig. Voorts heeft hij het gras gemaaid en met zijn uitmuntende computerapparatuur zeven liedjes van mij opgenomen, die nu opname-technisch gezien heel goed op een demo CD staan.

Verder kreeg ik een telefoontje dat ik gescout ben door een casting-bureau en nu mag ik deelnemen aan de voorselectie voor een rol in een tv-commercial. Ik heb geen idee hoeveel anderen zijn uitgenodigd om een gooi te wagen naar het spelen van de karakter-rol die ik in gedachten heb, dus ik ga er maar onbevangen naar toe. Niet helemaal onbevangen overigens, want ik heb inmiddels wel begrepen dat meedoen niet alleen leuk is, maar ook behoorlijk lucratief. En het gaat mij natuurlijk om de Kunst, maar we zijn ook wel aan een wat nieuwere auto toe.

Vrijdagmiddag mag ik de studio van Omrop Frysl?n in, om een programma op te nemen dat een uur lang om mij draait. Te veel eer, ik weet het, maar toch leuk. En tenslotte kwam er ook nog een boeking binnen voor 8 mei 2005. Ik ben gestopt met de door de huisarts verstrekte pijnstiller en hoop dat ook vannacht te kunnen volhouden. En zelfs als toch nog een tabletje tegen de pijn nodig mocht blijken om te kunnen slapen blijf ik blij.

Jicht

Het is echte, onvervalste, onmiskenbare, volstrekt duidelijke jicht. Dat betekent: matig met alcohol, matig met vlees en vis, veel fruit en groente. Nu ik pijn heb, ben ik zeer geneigd me aan de regels te houden. Als de pijn over een paar dagen over is moet ik daar tot dusverre onontgonnen delen van mijn wilskracht bij inschakelen. Het gevolg van al die matigheid zou ook moeten zijn dat ik minder zwaar word. En dus wat gemakkelijker kan bewegen. Fatkins en alle andere eenzijdige di?ten kan ik verder uit mijn hoofd zetten, evenals snel afvallen, want dat kan juist weer tot nieuwe jichtaanvallen leiden. Goed, dan doe ik het wel langzaam. Matigheid is mijn nieuwe devies. Een matig mens is zijn vrijheid waard, zei mijn oma wel eens. Dan ga ik nu maar eens een matig middagdutje doen.

Voetbal

Onze vrienden hebben in Frankrijk geen televisie, dus om de wedstrijd tegen Portugal te kunnen zien togen we naar een caf? in Commercy. De Fransen, zo bleek ook uit de krant, waren zeer op de hand van Portugal. Maar er waren maar weinigen die belangstelling hadden voor de tv. Af en toe werd het uitzicht op de buis aan mijn oog onttrokken door een hand met daarin het uiteinde van een keu van een volstrekt humorloze en onbeleefde Fransman. Mijn Frans laat gewiekste opmerkingen niet toe, dus ik heb het lijdzaam ondergaan. We hadden een weddenschap afgesloten op de afloop van de wedstrijd, waarbij de rekening de inzet was. Wij hadden ingezet op winst van Nederland en hadden dus twee tegenslagen te incasseren. Dat zelfs het tegendoelpunt door een Portugees werd gemaakt was nog eens wat zout in de wonde. Toch was het een mooie wedstrijd om naar te kijken. En nu is Griekenland Europees kampioen. Het kan verkeren.

Verstuikt

De week bij onze vrienden in Frankrijk had tal van aangename kanten. De bodem aldaar is echter verre van vlak. Daar waar de bodem geplaveid is, is dat gedaan met stenen van gevarieerde grootte, zodat het bij iedere stap een verrassing is op welke hoogte de voet de grond zal raken. Ik ben te zwaar en niet bij uitstek handig in mijn bewegingen, zodat ik vele malen zwikte. De laatste keer op donderdag en sindsdien is mijn rechter grote teen pijnlijk, rood en gezwollen en mijn rechter enkel pijnlijk bij belasting. Ik kan dus niet meer lopen. Hannie heeft nu van een reserve-stok van een spade een soort wandelstok gemaakt, met behulp waarvan ik zo nu en dan naar de wc strompel. Volgens bronnen op het internet zou het ook nog jicht kunnen zijn, dus morgen maar eens fijn naar de dokter. En verder veel met de voet omhoog. Had ik al eens verteld dat ik kleinzerig ben?