Deltion Cabaretfestival

Tuinfeest

Het afgelopen weekend vierden wij een tuinfeest. Dat wil zeggen dat het een feest was alle gasten keihard te zien spitten, graven, kruien en snoeien in onze tuin. De catering was in mijn handen, maar ik was wel blij met de extra handen die op cruciale momenten echt nodig waren om alles tegelijk warm op tafel te krijgen. Over de consumptieve omzorging vernam ik geen klachten en er is veel werk verzet, onder leiding van Bert Klasen, de enige professional uit het gezelschap. Hij staat op de foto hieronder. De andere foto's komen vanavond in het fotoboek, maar zijn uitsluitend te bezichtigen na registratie. Als je er zelf niet op staat, doe die moeite dan vooral niet, want het zijn echt familiekiekjes.

Auto (3)

De Simca met mazelen werd ingeruild voor een gloednieuwe Lelijke Eend. Dat was wel heel erg leuk. De Eend was voorzien van een trekhaak voor een bagegewagentje. Dat karretje was nodig om het drumstel dat ik destijds bezat af en toe te vervoeren en verder voor de vakantie. Want ook de Eend had niet veel bagageruimte. Maar bij mooi weer werd het dak opgerold en dan vergaten we alle ongemakken van deze rammelbak.

Anky van Grunsven

Olifanten in een circus vind ik vooral zielig. Ook leeuwen en tijgers horen wat mij betreft niet achter tralies. Maar we hebben wel twee hondjes en die beestjes hebben het best. Dus al te fanatiek principieel tegen het houden van dieren ben ik nou ook weer niet. Paarden zijn al heel lang gewend aan de omgang met de mens. Wat Anky van Grunsven een paard kan laten doen vind ik schitterend. Dat kan alleen bereikt worden met liefde, geduld, perfecte verzorging en toewijding. Natuurlijk is het paard geselecteerd op afkomst en kost zo'n dier ook nog wel een paar centen, maar ik vind het bewonderenswaardig dat iemand met een nieuw paard (en na een val met een gebroken been als gevolg) kans ziet weer een gouden medaille te verwerven. Hoed af.

Huis (4)

Toen ik zes jaar was verhuisden we naar Drachten. Stationsweg 197. Naast het huis was een pad naar de achtergelegen weilanden. De tuin was in mijn kinderherinnering ongeveer 30 meter diep. Daarachter liepen de koeien en sprongen wij slootje. Ja, ook wel eens er in. Het huis was vergeleken met het appartement in Amsterdam een soort kasteel. Een voor- en een achterkamer, een keuken en een bijkeuken. Op de verdieping een ruime overloop en drie slaapkamers. Wij waren aan een watercloset gewend, dus het was wel even omschakelen naar het tonnetje in de bijkeuken. Eens per week werd het tonnetje opgehaald en vervangen door een leeg exemplaar. Na bijvoorbeeld Kerstmis, als we log?'s hadden gehad, was het tonnetje wel eens zo vol dat de man op wiens schouder het naar de auto werd gedragen een klein scheutje in zijn nek kreeg.

De huisbaas wilde zelf in het huis gaan wonen en had dus geen haast met het aanbrengen van een wc. Ook liet hij het dak niet repareren. Op de slaapkamer van mijn ouders waren langs het plafond metalen draden gespannen, waaraan op talloze plekken emmertjes hingen om het lekwater op te vangen.

Tegenover het huis was het bussation, met daarachter een emplacement van de vroegere treinen. Er stonden heel wat lege wagons te wachten tot ze eindelijk gesloopt zouden worden, dus het was een avontuurlijk speelterrein. Pas toen ik 9 jaar was zag de heer Hoekstra, de eigenaar, kans ons uit het huis te verwijderen. Ondanks de paar gebreken van de woning, vonden we dat allemaal jammer.

Auto (2)

De Fiat 850 werd opgevolgd door een Simca 1100. Met dit vervoermiddel reden we naar de Dordogne. Imperiaal met de bungalowtent bovenop, de bagageruimte volgepakt en de kinderen omstouwd met slaapzakken en kledingstukken op de achterbank. Volledig onverantwoordelijk in ??n keer doorgereden, omdat een overnachting wel erg ingewikkeld werd. Wel af en toe pauzeren en kleine dutjes, maar toch ...

De Simca vertoonde over de gehele carrosserie kleine roestplekjes. Daar wist ik wel wat op. Ik kocht een spuitbs met het juiste kleurnummer en ging aan de slag. Roest wegschuren, Kurust er op en daarna de plekjes in twee keer overspuiten. Na deze zorgzame behandeling leek het wel of de auto mazelen had. Het kleurnummer klopte wel, maar de oude lak was in de loop der jaren verweerd en verkleurd. De bedoeling van de operatie was de inruilwaarde van de auto wat op te peppen. Ik had me de moeite beter kunnen besparen.

Weg

Jongens waren het, maar aardige jongens. Na de afscheidsborrel geraakten wij met een groepje doorzetters in een Amsterdams caf?. Wij dronken nog een glas en verzekerden elkaar gedurig hoe goed wij het toch wel samen konden vinden. Vroegere verschillen van inzicht werden gememoreerd als ondoordacht kinderspel en altijd zouden wij op de kantoren van de ander welkom zijn. Wij raakten elkaars bovenarmen veelvuldig aan en het vocht in onze ogen werd niet alleen door de rook veroorzaakt, maar getuigde van oprechte mannenliefde. De melancholie die ons collectief beving, was van het dorstige soort, waar de uitbater van de gelegenheid wel raad mee wist.

Toen wij het etablissement betraden, stond op de hoek van de toog een oudere man rustig een klaartje te gebruiken. Hij volgde onze gesprekken met kennelijke belangstelling, maar mengde zich er aanvankelijk niet in. Toen wij vervielen in een nadenkend stilzwijgen, nam hij het woord.

'Laat u zich vanavond maar eens geheel gaan, heren, want vanaf morgen zult u elkaar nog slechts sporadisch en bij wijze van toeval ontmoeten.' Hij beschouwde onze belangstelling als vanzelfsprekend, aanvaardde een vers borreltje en vervolgde zijn betoog. 'Ik heb diverse malen afscheid genomen, hartelijk hoor, nooit met een verkeerd woord, maar als ik me kon verbeteren moest ik dat doen, anders was ik een dief van mijn eigen portemonnaie. Maar ik ben nooit meer teruggegaan naar een vorige baas en met ouwe collega's heb ik ook nooit meer contact opgenomen. Weg is weg, zei ik altijd. Toen ik pas bij mijn eerste baas was, ging de boekhouder met pensioen. Een paar weken na het afscheid kwam hij nog eens langs, met een appeltaart, maar niemand had eigenlijk tijd voor hem, dus hij droop al snel weer af. Dat zal mij nooit gebeuren, dacht ik toen, en daar heb ik me aan gehouden. Daardoor zijn mij veel teleurstellingen bespaard gebleven. Als je ergens weg bent, heb je mekaar niks meer te vertellen. Je hebt het eigenlijk al die tijd alleen maar gehad over die vervelende chef die je samen had, of dat leuke meisje in de kantine, maar die laat je ook achter, dus waar moet je nog over praten.' Toen hij uitgesproken was, rekende ik af, nam afscheid van mijn beste vrienden en liep naar de tram. 'Weg is weg', dacht ik.

Tijd

Tijd is relatief. Voor mij is vroeger 40 jaar geleden, voor jou misschien maar tien. Toen ik 12 1/2 jaar bij mijn vroegere kantoor werkte, kreeg ik van het Dagelijks Bestuur onderstaand geschenk aangeboden.

Dit sardientje leefde ongeveer 50 miljoen jaar geleden. Het staat op de piano, zodat ik mij steeds bewust ben van mijn vergankelijkheid en de betrekkelijkheid van alles waarover ik me zo druk kan maken.

Hits

Mijn stukje over de jongen uit Leeuwarden en zijn berijmde ritmische bekentenis heeft zo'n 150 extra hits opgeleverd. Inmiddels is het zoeken op zijn naam bijna over, want het nieuws is al weer verdrongen door andere narigheid. Tot mijn voldoening heeft niemand zich geroepen gevoeld eens ferm racistisch uit te halen.

Huis (3)

Na het korte verblijf in Drachten keerden mijn ouders weer terug naar Amsterdam, waar mijn vader les gaf aan een ULO aan de Prinsengracht. We woonden in de Van Walbeeckstraat 20/II. Aan de voorkant was een woonkamer met een zijkamer, met daarin een tweepersoons opklapbed. In dat bed sliepen Pake en Beppe als ze, geheel in het zwart gekleed, kwamen logeren. En in dat opklapbed werd ik vertroeteld na mijn amandeloperatie toen ik vier jaar was. Bij wijze van troost kreeg ik een emmertje met vormpjes, teneinde mijn spelen in de zandbak enige structuur te geven. Er was een slaapkamer voor mijn ouders met een badcel en ik had een eigen kamertje. Mijn beide zusjes zijn in de Van Walbeeckstraat geboren, maar ik kan me niet voor de geest halen of er nog een extra slaapkamer was. Als mijn tante dit leest, hoop ik dat ze in een commentaar de waarheid daaromtrent wil onthullen.

Vanaf het balkon (we noemden dat de waranda) kon ik het balkon van Opa en Oma zien, die in de Curacaostraat (53/I) woonden. Oma bakte in mijn herinnering voortdurend cakes en appeltaarten en ik mocht helpen, door met een kwast met boter de vormen in te smeren. Ook mocht ik het ongebakken deeg voorproeven. Nadat via de balkons was afgesproken dat ik er aan kwam keek mijn moeder me vianuit de erker na tot ik de hoek om was. Vervolgens riep ze naar Oma dat ik er aan kwam en Oma ving mij vanuit haar erker weer visueel op bij de volgende hoek.

Huis (2)

Als baby woonde ik nog tamelijk kort in Drachten. Op de Zuidkade, boven de winkel in ijzerwaren van de familie Klunder. Uiteraard weet ik daar niks meer van en er zijn ook geen foto's van bewaard gebleven. Toch neem ik dit op in de reeks, om het uiteindelijke aantal adressen waar ik heb gewoond te kunnen bepalen.

Auto (1)

Mijn eerste auto kocht ik in 1970, in nauwe samenwerking met de Friesland Bank. Het werd een Fiat 850, die met mijn toen uit vier personen bestaande gezinnetje goed gevuld was. De bagageruimte was zeer beperkt, maar na deze aanschaf konden we ons toch geen vakantie permitteren, dus dat was ook net zo erg. Hoewel ik toen aanzienlijk minder gewichtig was dan nu zakte ik op zeker moment door de bodem. Het incident deed zich gelukkig niet voor bij hoge snelheid, maar bij het instappen. De aardigheid was toen wel van dit auto'tje af, maar na overleg met de Friesland Bank kon inruil nog niet onmiddellijk plaatsvinden. Hoe lang ik nog tegen mijn wil in de herstelde 850 heb gereden weet ik niet meer, maar vast niet langer dan een jaar.

Doodsbedreiging

In interviews over zijn Rap Doodsbedreiging zegt Theo Maassen dat mensen hun idee?n beter op rijm kunnen zetten dan ze uitvoeren. Daar ben ik het mee eens. Awa had er ook beter aan gedaan zijn diepe emoties op rijm te zetten. Want zelfs het simpelste rijm vergt nadenken. De Leeuwarder Courant schreef er dit over.

Huis (1)

In deze serie ga ik het hebben over de huizen waarin ik heb gewoond. In mijn fotoalbum komen later foto's van alle huizen, voorzover ze nog bestaan. Mijn geboortehuis in Kootstertille is al jaren geleden vervangen door een nieuwe woning. Het was het huis van Pake en Beppe, waar mijn ouders de winter van 1944/1945 doorbrachten. De woning bestond uit een woonkeuken en een mooie kamer met twee bedsteden. In de bedstee waarin ik ter wereld werd gebracht, sliep ik later tijdens logeerpartijtjes samen met Beppe. Des ochtends ging Beppe als eerste uit bed en dan maakte zij de kachel aan. Eerst hout, dan turf en als het lekker brandde cokes. Als wij de houtkachel branden denk ik altijd even aan Beppe. Pake sliep op zolder. Op die zolder was ook nog een logeerkamertje met twee bedsteden afgetimmerd. Op de grond lag een geitenvel. Ik schrijf dit heel summier op. In de eerste plaats om jullie niet op te houden. En verder voor me zelf als geheugensteuntje voor mijn boek. Hoewel ik vrees dat als ik dit geheugensteuntje tezijnertijd nodig zal hebben voor het schrijven van dat boek er niet veel zinnigs meer uit mijn toetsenbord zal komen. Nu nog wel, gelukkig.

Auto (0)

In deze serie ga ik het hebben over de auto's die ik heb bezeten. Maar de eerste auto's uit mijn jongensleven pak ik ook even mee. In 1952 hadden we (in Drachten) een buurman met een auto. Meneer Ellen. Hij was toen al op leeftijd en hij bracht ons gezin eens naar de boot, die ons vervolgens naar Terschelling zou vervoeren. Omstreeks die tijd huurde mijn vader wel eens een auto (een Ford Prefect) waarmee we via de Afsluitdijk naar Opa en Oma en Oom en Tante in Amsterdam gingen. In Amsterdam moesten we met de pont naar de overkant (zelfs de Schellingwouderbrug was er nog niet) en vanaf dat moment moesten wij ons zeer rustig houden en besloegen de ramen, van het angstzweet van mijn vader. In 1953 kocht mijn vader zijn eerste auto. Het kenteken was PK-38-07. Deze grote Ford had de oorlog doorstaan, verborgen in een hooiberg. Ik mocht als 8-jarig ventje de auto wel eens starten, tot mijn vader een keer had vergeten de versnelling in de neutrale stand te zetten. Toen ik de startknop indrukte sprong de auto enthousiast een meter vooruit, zonder overigens schade aan te richten. Pas negen jaar later mocht ik het weer proberen. Toen was het een Ford Taunus. In 1963 haalde ik mijn rijbewijs.

Poep

Wij hebben geen aansluiting op het riool, onze wc komt uit op een septic tank. Eigenlijk hoort in zo'n tank een natuurlijke zuivering plaats te vinden, maar zes jaar geleden heeft een meneer met een graafmachine het deksel ontzet. Wij hebben toen ingestemd met een provisorische afdichting met een dekzeil. Dat hadden we niet moeten doen, want in de loop der jaren is via die kieren steeds meer grond in de tank gekomen. Dat leidde steeds vaker tot problemen met het doorspoelen, hetgeen bepaald onaangenaam was. Per 1 januari a.s. moeten alle huizen in het buitengebied zijn voorzien van een nieuwe en veel grotere septic tank en we hoopten het tot die vernieuwing te kunnen uitzingen. Maar de afgelopen week moesten wij voor het wat serieuzere toiletbezoek uitwijken naar ons gastenhuisje en dat is toch enigszins bezwaarlijk, vooral des nachts.

Dani?l en Gerrit zijn jongens van iets verderop, die twee jaar geleden nog verklaarden in de voetsporen van hun vader te willen treden en grondwerker wilden worden. Als oefening hielden ze zich in een belendend bos bezig met volstrekt nutteloos, doch inspannend grondverzet. Inmiddels zijn ze 12 en 10 en willen ze timmerman of electricien worden. Maar een potje graven vinden ze nog altijd een prettige tijdspassering. En zij hebben de toegang naar de septic tank opgegraven. In ruil daarvoor krijgen ze door mij zelf vervaardigde pommes frites, een frikandel en boontjes, alsmede een heerlijk toetje.

We hadden gehoopt dat de buurman ons met zoveel zorg gespaarde afval via zijn giertank opzijn land zou willen verspreiden. Na een korte blik op de geopende put zag hij af van de transactie. Een uur later reed een auto van Frysl?n Milieu de oprit op en binnen een half uur was de klus geklaard. Het gat is weer dicht en de onze wc staat weer helemaal voor ons open.

Vijftigduizend (50.000)

Op dinsdag 17 augustus 2004 gaat mijn Nedstat teller naar 50.000. Natuurlijk zitten daar heel wat hits bij van mezelf, sleutelend aan postjes of indeling. Maar het zijn toch 50.000 hits in ruim anderhalf jaar. Dus voel ik me een beetje jarig-achtig. Nee, ik hoef geen presentje. Maar de 50.000'ste die me een screenshot mailt met dat getal er op mag ook zijn of haar postadres mee mailen, want die krijgt een mooi leesboek. Gewoon als aardigheidje.

Hondjes

Als wij koffie drinken krijgen de hondjes altijd een koekje. Dit wereldnieuws toon ik jullie in bewegende beelden, die je kunt zien door hier te klikken. Je moet wel een Real One player op je computer hebben, maar die is gratis te downloaden. (Achter de button Luisteren staat een link).

Leontien

Met een snelheid van ruim 30 kilometer per uur van je fiets vallen en dan nog eens overreden worden door iemand met dezelfde snelheid lijkt me een geweldig pijnlijke ervaring. Voor Leontien zelf is waarschijnlijk het niet winnen nog pijnlijker. En het besef dat door haar stuurfoutje ook twee andere rensters zijn uitgeschakeld. Nou maar hopen dat de fysieke wonden meevallen.

Verzoening

Vrienden kies je en tot je familie ben je veroordeeld. Zo is de uitdrukking ongeveer. Maar als de nood aan de man komt moet je nog maar afwachten welke vrienden je trouw blijven, terwijl de familie er altijd is. Natuurlijk zijn er hele nare mensen, waar je zelfs als familielid niet mee om kunt gaan, maar in het algemeen is het toch maar beter met je familie (en met je buren ook trouwens) op goede voet te staan. Heel vroeger ben ik eens een paar weken gebrouilleerd geweest met mijn ouders. Ikveronderstel dat mijn moeder, wier openhartigheid in mijn genen is genesteld, iets onaardigs had gezegd over mijn vrouw. En dat ik uit solidariteit de zijde van mijn gade had gekozen. Zoiets. Na enkele weken reden mijn ouders voor om het goed te maken en daarbij brachten ze een televisietoestel mee. Dat kwam goed uit, want onze bejaarde tv deed het niet best meer. Ik ontving zowel het apparaat als mijn ouders hartelijk. Mijn echtgenote kon toen ook niet veel anders, maar na hun vertrek verweet ze mij dat ik me had laten omkopen. Dat was een opvatting die ik niet deelde. Ik was vooral blij dat die onzinnige verwijdering was opgeheven en ik was met een woord van verzoening ook tevreden gewest. Wat niet weg neemt dat een zoenoffer waar je op gepaste momenten naar kunt kijken nog aangenamer is. Mijn vrouw keek overigens met genoegen mee, want ze beschikte wel over een gezond pragmatisme. De tv heeft het overigens langer gedaan dan ons huwelijk.

Vertrouwelijk

Stel dat ik in het bezit was van vertrouwelijke brieven. Bijvoorbeeld brieven waarin mijn vrouw me beschuldigt van sodomie met onze cairn-terriers. Brieven van mijn minnares waarin ze uitvoerig beschrijft hoe geweldig ik ben. Correspondentie met de Commissaris van de Koningin in Friesland, waarin we plannen smeden Friesland eindelijk zelfstandig te maken. Kortom, allerlei papieren die niet bestemd zijn voor vreemde ogen. Ik zou niet al die verschillende, maar compromitterende brieven bij elkaar bewaren, om het risico dat ik in ??n klap op al mijn geheime fronten wordt getroffen te vermijden. Dat pak papier zou dus niet in ??n tas terecht komen. En die tas zou ik niet in een onbeheerde auto in Amsterdam laten liggen. Tenzij ik zou willen dat die tas in handen van de sensatiepers zou raken. Ik zou dan voor de zekerheid ook nog iemand een tip geven waar de auto met de tas was geparkeerd, want zelfs in Amsterdam heb je nog altijd een flinke kans dat je auto niet wordt opengebroken. Volgens mij is Margarita niet het slimste prinsesje van ons land.

Update: Zojuist hoorde ik dat ze gaat scheiden. Dat vind ik wel slim.

Bosmaaier

In een grote tuin moet regelmatig gewerkt worden. Het maaien van het gras is mijn taak, maar ook het met de bosmaaier aanpakken van stukken waar de natuur wat al te erg te keer is gegaan. Een bosmaaier is een wat groot uitgevallen strimmer met een benzinemotor. Je ziet ze vooral in handen van mannen in oranje hesjes langs de kant van de weg. Gelukkig hebben we af en toe gasten die het leuk vinden om met zo'n apparaat te werken en die kunnen dan hun hart ophalen. Maar vandaag zou ik dan eindelijk zelf weer eens een stukje natuurbestrijding ter hand nemen. De bosmaaier moet worden gestart door aan een handgreep met een nylon koord te trekken, net als kleine buitenboordmotoren. Omdat de bosmaaier weinig gebruikt wordt, duurt de startprocedure in de regel nogal lang. Zo ook vandaag. Na de twaalfde ruk aan het startkoord klonk de eerste pruttel. Snel de choke dicht, dan zou hij het nu gaan doen. Bij de dertiende ruk brak het touw. Jammer, na de reparatie probeer ik het nog eens.

Nagels

Steeds vaker (of loop ik al jaren achter?) zie ik vrouwen met heel lange nagels, die dan niet rond of een beetje puntig zijn gevijld, maar in een vierkant stuk wit eindigen. Ik veronderstel dat die nagels uit een doosje komen en zijn opgeplakt. Ook vermoed ik dat de fabrikant ze zo heeft gemaakt om iedere gebruikster in de gelegenheid te stellen de nagels te vijlen in de zelf gekozen vorm. Ik vind die vierkante nagels niet mooi. Dat vinden die dames vast geen bezwaar, want ik behoor vrij zeker niet tot de groep mannen die zij willen behagen. Omdt ik nieuwsgierig ben naar wat jullie daar van vinden heb ik een polletje gemaakt. Als jouw voorkeur er niet bij staat, laat me dat dan even weten, dan voeg ik die toe.

Regen (2)

Vannacht om ??n uur begon het heel aarzelend te regenen. In de afgelopen twaalf uur is er hier 24 mm gevallen. Zo is het wel weer genoeg. Stop maar. De zon kan weer terugkomen, alleen mag het niet meer warmer worden dan 23 graden. Duidelijk? Hallo!

Vlees

Mijn polletje over vleeseten heeft 76 mensen bewogen tot het uitbrengen van een stem en de reultaten zijn als volgt:

Eet nooit vlees 12%; eet bij voorkeur biologisch vlees 25%; let niet op herkomst van vlees 63%. Tsja. Ik denk dat mijn lidmaatschap van de Partij voor de Dieren toch wel zin heeft.

Regen

Hoewel ik niet erg goed tegen de warmte kan, heb ik er voor mijn doen weinig over gezeurd. Inmiddels is het bewolkt en nog steeds warm en over een paar uur gaat het regenen en als Gerrit Hiemstra gelijk heeft regent het morgen de hele dag. Dat vind ik niet zo erg en dat daarna de temperatuur in de buurt van de 23 graden blijft is alleen maar heerlijk. Gisteren heb ik het gras gemaaid en het schuren en schilderen van het wasrek kan onder de carport. Ik hoef niet zo nodig een hittegolf.

Buurvrouw

Buurvrouw D. is 76 jaar en ze spreekt een mengelmoes van Nederlands, Gronings en Fries. Dat doet ze zo onduidelijk dat zelfs haar geiten het niet verstaan. Ze schreeuwt tenminste altijd heel erg tegen de geiten. Maar ze is een aardige buurvrouw. Als ze ergens naar toe moet en haar zoons hebben andere verplichtingen rijden wij haar er even heen. En als ze weg is laten wij haar hond uit en zij omgekeerd onze kleine rakkers. Wekelijks kopen wij van haar 10 echte scharreleieren tegen een absolute bodemprijs. Zojuist kwam ze een emmer versgeplukte snijbonen brengen. Dat begreep ik meteen.

Theo Maassen

De uitzending van Zomergasten met Theo Maassen als gast mag op zaterdagmiddag niet worden herhaald wegens de inhoud die voor kinderen ongeschikt zou zijn. Kijken kinderen op van blote borsten? Of van tekeningen van een dame zonder hoofd? Een merkwaardige beslissing van de wereldvreemde bobo's die hier over gaan. Mooie uitzending trouwens. En aardige vent, die Maassen.

Arko

Toen het na het eten een beetje minder heet was, maakten we een wandeling met de hondjes. Op de terugweg kwam buurman W. ons met zijn tractor tegemoet rijden, op weg naar zijn schapen. W. is erg begaan met ons luxe probleem dat we nu geen auto meer hebben met airconditioning. Hij had wel een woord van troost voor ons: "je hebt geen airco meer, maar wel arko". Wij vroegen beleefd wat dat betekende, waarop hij uitlegde: "alle ramen kunnen open". Dat was nog eens een vrolijk moment op deze nog steeds warme zomeravond.

Kikkers

Wij hebben een tamelijk grote vijver en in het voorjaar zitten daar vele duizenden kikkervisjes in. Hoeveel kikkers daarvan overblijven weet ik niet, maar genoeg om regelmatig de honden te moeten uitleggen dat ook kikkers onze vrienden zijn. Formeel ben ik niet bang voor kikkers. Ik vind het wel aandoenlijke beesten, zeker als ze in de zon op een pompebl?d zitten of als ik ze in het water zie zwemmen. En kikkerbilletjes eet ik ook al tientallen jaren niet meer. Als je weet hoe die gekweekt worden doe jij het ook niet meer, maar dit terzijde. Zojuist heb ik buiten gedouched (ja, dat is het voordeel van dit warme weer en het buitenleven), maar ik heb toch wel even wat misbaar gemaakt om enkele kikkers te verjagen, alvorens ik de achterdeur binnen ging. Ik ben niet bang voor kikkers, maar ik heb toch liever niet dat ze in hun angst per ongeluk op mijn blote voeten springen. Toch een beetje bangig? Nou, vooruit dan maar.

Optreden Helden (2)

Helden ligt vlak bij Venlo en dus ver van Friesland. Bijna 250 kilometer en dat was in de tropische warmte niet alleen maar plezierig. Maar mijn nieuwe reisgenote Eva wees me de weg, dus ik hoefde in ieder geval niet om te rijden. Caf? Bar Verlaek is een groot caf? met een podium waarop vooral bandjes optreden. Dit was de eerste poging om cabaret in het caf? te vertonen. Erik en Peet waren enigszins nerveus over hoe dat zou gaan, maar er bleken toch ongeveer 50 mensen op af te zijn gekomen.

Ondanks de warmte bleven ze aandachtig luisteren, terwijl op het terras een goep jongeren steeds uitbundiger werd. Het was een leuke avond en om ??n uur zochten Cristian en ik onze slaapkamer in het Bead and breakfast op. Ik heb prima geslapen, hoe het Cristian vergaan is weet ik niet, want hij vertrok al om zes uur 's ochtends. Om half tien begon ik mijn apparatuur in te pakken en om half elf reed ik luidkeels zwetend Helden uit.

Ik was nog nooit in Venlo geweest en besloot daar maar eens een souvenirtje voor Hannie te gaan kopen. De voertaal in Venlo lijkt wel Duits. Ik dacht dat door de invoering van de euro de prijzen in Europa wel zo ongeveer gelijk zouden zijn, maar aan de winkels te oordelen zijn heel wat artikelen in Nederland goedkoper dan in Duitsland.

Optreden Helden

Morgenavond treed ik op in Helden in Caf? Bar Verlaek in Noord Limburg. We waren van plan daar met de caravan, de honden en de golfspullen naar toe te gaan, teneinde donderdag de baan van De Peelse Golf te bedwingen. Maar omdat het donderdag heel warm zal zijn en de kans op regen en onweer groot is, doen we dat maar niet. Ik reis dus morgen samen met mijn nieuwe vriendin Eva naar Helden. Voor de pauze treedt Cristian Pielich op en het is niet ondenkbaar dat ik na ons optreden de kamer met hem zal delen. Hij heeft mij verzekerd dat hij ook snurkt en overal doorheen slaapt. Hoewel ik mij nog nooit heb horen snurken ben ik benieuwd hoe Cristian na onze eventuele gezamenlijke nacht naar mij kijkt. Hij moet gelukkig vroeg op, dus misschien zie ik zijn blik vol haat niet eens.

Inkijk

De verzekeringsmaatschappij heeft niet graag dat wij spullen van waarde onbeheerd in de auto laten liggen. Maar dat is met mijn geluidsinstallatie en muziekinstrumenten niet voortdurend te vermijden. Om nu te voorkomen dat lieden met akelige gedachten kunnen zien wat er in de laadruimte van onze Berlingo ligt, kocht ik raamfolie om de achterruiten te blinderen. Eenvoudig aan te brengen, staat op de verpakking. Hannie heeft de precisie en het geduld van haar moeder, dus op haar rustte de mooie taak de folie aan te brengen. We hebben samen tot twee maal toe ??n raam proberen te bedekken, zonder rimpels en bobbels. Af en toe moest ik weglopen om geweld te voorkomen. Niet jegens Hannie, maar tegenover de weerbarstige materie. Het spul is nog duur ook! Het is nog niet gelukt. Hannie is van plan nog een poging te wagen. Ik hou je op de hoogte.

Omrop Fryslan (2)

Er waren in ieder geval vier luisteraars.