Optreden Veldhoven

In Theater De Schalm in Veldhoven waren maar liefst 300 mensen afgekomen op Roosmarijn, Femmage en mij. Als laatste optreden heeft het voordeel dat het publiek al lekker is opgewarmd, maar als nadeel dat je niet naar de anderen kunt kijken en wel lang moet wachten.

Tijdens mijn optreden dacht ik natuurlijk met een zekere regelmaat aan de nog verse regie-aanwijzingen, maar ik raakte mijn tekst niet kwijt en bewoog me volgens afspraak over het podium. Het zingen ging beter dan ooit, dus de zanglessen beginnen ook al te werken. Tot dusverre stond ik (los van af en toe wat zenuwen) redelijk ongedwongen en natuurlijk op het toneel. De komende maanden moet ik besteden aan leren te spelen dat ik ongedwongen en natuurlijk op het toneel sta. Gek genoeg begin ik al het idee te krijgen dat ik dat kan ook nog. En als het allemaal niet lukt ga ik een boek schrijven. En als dat ook niet lukt ga ik lekker golfen. Mij krijg je niet!

Regie

Maandagmiddag was de eerste echte repetitie onder leiding van mijn eerste echte regisseuse Muriel. Mijn vrees dat ik niet aan te sturen zou zijn wegens eigenwijsheid of ouderdom bleek al snel ongegrond. Uiteraard vergt Muriel niet van me dat ik op mijn handen ga lopen, maar ze legt wel de vinger op de problemen die ik in mijn inmiddels twee-jarige loopbaan op de podia ervaar. En geeft er dan meteen een oplossing bij. Omdat ik dinsdag al weer moest optreden hebben we ons deze keer beperkt tot wat hoofdlijnen voor het programma van drie kwartier. Op 13 oktober ga ik in Nijmegen langer spelen (tenminste vijf kwartier) en daar is de komende weken nog wel iets aan te doen. Nou ja, heel veel dus.

Optreden Arnhem

Doordat de rondvaartboot zonder mij het benarde sop naar Hattem had gekozen, was ik ruimschoots op tijd in het Posttheater in Arnhem. De vriendelijke en hulpvaardige technici hielpen me bij het uitladen van de auto en vulden verder technische wensen in die ik zelf nog niet eens had verzonnen. Na de soundcheck gingen we met elkaar eten in Grand Caf? Metropool. Een aanrader als je eens in Arnhem wilt eten: gezellig en zeer smakelijk. Jammer genoeg waren er maar ongeveer 50 mensen op ons afgekomen en in een zaal waar 250 stoelen staan is dat toch altijd wat minder gezellig.

Ik raakte al in het eerste liedje, dat ik uitstekend ken, mijn tekst kwijt. Niemand werd merkbaar boos. Bij het op ??n na laatste liedje speelde ik het voorspel en ik kon maar niet op de eerste regel komen. Ik heb toen toch maar het boekje op de lessenaar van de vleugel gezet, want anders was het vast nog een latertje geworden. Inmiddels heb ik besloten dat maar te blijven doen. Alleen al het idee dat de tekst binnen oogbereik is lijkt me voldoende om het geheel uit het hoofd te doen.

In de boot

Om elf uur 's avonds was de auto ingepakt voor het dubbele optreden op donderdag. Om zeven uur wekte de radio ons en om half negen vertrokken we naar Zwolle, waar we iets over half tien bij de boot aankwamen. Het bleek een rondvaartboot te zijn van het formaat waarmee in de Amsterdamse grachten toeristen worden vervoerd. Toen ik met mijn keyboatd de steiger opliep bekroop mij al een gevoel van aarzeling. Op mijn vraag of er 220 Volt aan boord was antwoordde de schipper: "Nee, dit is een boot." Niet echt een schrander antwoord, want een beetje motorkruiser heeft al een omvormer aan boord. Ik heb zelfs in de auto een 220 Volt contactdoos. OK, maximaal 150 Watt, maar genoeg om een notebook draaiende te houden. Hoe dan ook, ik moest besluiten dat de voorstelling niet kon doorgaan. Kort daarna arriveerde het potenti?le publiek en hun leidsman begreep het probleem, dat ook hem verbaasde. Ik hoop maar dat de gemeente Zwolle gauw eens een personeelsuitje heeft in de buurt van een wandcontactdoos, bij voorkeur met randaarde.

Optreden

Optreden vind ik leuk. Morgenavond speel ik in het Posttheater in Arnhem, samen met Roosmarijn van Bohemen en Femmage. Om vijf uur kreeg ik telefonisch het verzoek om morgenochtend tussen 10 en 12 uur te spelen op een boot met een groep Zwolse gemeenteambtenaren. Twee keer optreden is ook leuk. Alleen ben ik wel de laatste paar uur even heel druk geweest om de techniek voor de boottocht voor te bereiden, want er zijn daar geen technici die het allemaal regelen. Vanavond op tijd naar bed, want morgen moeten we om half negen al vertrekken. Ja mensen, soms lijkt het kunstenaarsbestaan wel enigszins op werken.

Privacy

Omdat ik niks te verbergen heb, maak ik me in de regel niet zo druk over privacy. Maar dat mijn paspoortgegevens en die van heel wat meer mensen domweg op het internet te vinden zijn gaat me wel weer wat ver. Ik heb mijn gegevens gewist en raad je aan hetzelfde te doen. De link is http://www.humnri.com/enter/passport .

Maxima

Vanmiddag moest ik even wachten tot een winkel openging, waar ik iets wenste aan te schaffen. Om de tijd te doden liep ik een belendende boekwinkel in. Mijn oog viel op een Weekend, waar op de voorpagina werd gesuggereerd dat Willem Alexander en Maxima een huwelijkscrisis hadden bedwongen. Mijn nieuwsgierigheid was niet groot genoeg om het periodiek in kwestie te kopen, maar ik keek het wel even in. Aan de hand van Duitse roddelbladen werd gesuggereerd dat Willem Alexander te Athene iets buitenechtelijks had gehad met Inge de Bruin. De buitenechtelijke kus hebben we allemaal via krant en tv kunnen zien, maar meer lijkt me toch echt ondenkbaar. Een zwoegende kroonprins, intiem verstrengeld met een meisjeskikvors, die na het behalen van de wallekant niet verandert in een prinses, maar slechts kan uitroepen "Toppie!", nee, ik geloof er niet in. Dat zou onze Inge nooit doen.

Ongekend

De NCRV heeft een website die heet www.ongekendtalent.nl waarop ik zojuist een verhaaltje en drie liedjes heb gezet. Als je niks beters hebt te doen kun je eens even kijken. Als je me dan ook nog een mooi cijfer geeft kom ik misschien op 3FM, lijkt me echt een zender waar mijn liedjes tenminste zullen opvallen tussen het pop-geweld. Zie maar of je kijkt.

Conditie

Deze week zijn twee nieuwe vrouwen in mijn leven gekomen. Met beide ben ik een relatie aangegaan. Ze zijn het allebei roerend eens met mijn hoofdvrouw H., mijn neef P., mijn huisarts G. en mijn golf-pro M. dat ik mijn conditie moet verbeteren. Dus ga ik vanaf maandag om kwart over negen des ochtends voor de tv oefeningen doen met de rest van Bewegend Nederland. Daarbij zal ik trachten mijn ergernis aan die ongelooflijk vervelende Carl om te zetten in positieve energie. En als je het wilt weten: de nieuwe dames met wie ik een relatie heb zijn mijn regisseuse en mijn zangdocente. Zij gaan mij helpen mijn prachtprogramma nog beter te maken. En om te voorkomen dat ik na de pauze niet meer kan staan, laat staan kan zingen, moet ik dus aan mijn conditie werken.

Gras (2)

Het nieuwe gras is 18 dagen geleden ingezaaid en het groene waas is inmiddels een groen dekentje geworden. Toch is de eerste maaipoging met de zitmaaier (die het toen nog deed) niet echt een succes geworden, omdat de banden te diepe sporen trekken in de nog fragiele grasmat.

Op de voorgrond van de vergrote foto zie je het oude gras, het nieuwe deel loopt naar achteren tussen de bomen door. Gelukkig heeft de vader van onze 13-jarige buurjongen Dani?l een zitmaaier die het nog wel doet en gelukkig is Dani?ls hobby gras maaien met een zitmaaire, dus ook gedurende de reparatieperiode van onze kapotte Stiga zal het gras gemaaid worden. En over een paar weken groeit het gras niet meer.

Kapot

Het was heerlijk om op mijn nieuwe oude zitmaaier het gazon te kortwieken. Nu heeft de versnellingsbak het begeven. Dat is vast niet met ? 25,- weer in orde. Ik ben een beetje verdrietig.

Auto (5)

Op grond van mijn grote verdiensten voor de organisatie was ik naar het hoofdkantoor in Amsterdam overgeplaatst, compleet met gezin en Fiat 128. Toen de contract-termijn van de Fiat 128 was verstreken werd mij een Fiat 127 toegewezen. Wel wat krapjes voor het jonge gezin. Een alleenstaande medewerkster kreeg tezelfdertijd een Opel Kadett en wij kwamen een ruil overeen. De Opel Kadett was de dweilerigste auto waarin ik ooit heb gereden, maar de ruimte was overvloedig. Met de Fiat 128 reed ik nog wel eens 140 km per uur, maar met de Opel voelde ik me al wat ongemakkelijk boven de 110 km per uur. Het ding was bovendien nog geel ook.

Inmiddels heb ik in de krochten van mijn geheugen kunnen oprakelen dat de eerder genoemde Simca en daarna de Eend de opvolgers van deze Kadett waren. Nu zou ik de nummering kunnen veranderen, maar dat vind ik nou ook weer overdreven. Vanaf de volgende auto weet ik het nog precies.

Noodboek

Een paar maanden geleden maakte neef P. de stap naar Apple en verwierf ik zijn kleine Toshiba notebook. Iets groter dan A5, lekker klein, dun en licht. Ter voorbereiding op de eerste werkbespreking met mijn regisseuse zette ik al mijn teksten in het apparaatje, zodat ik alles makkelijk kon vinden en eenvoudig aantekeningen kon maken. Toen we na de inleidende schermutselingen aan de tekstbehandeling toe waren, haalde ik het machientje uit de rugzak en drukte op de aan-knop. Enkele minuten later was ik met een paperclip in het reset-gaatje aan het wroeten en weer enige minuten later zat ik met verwrongen gelaat en pen aantekeningen te maken op een papieren notitieblok.

's Avonds deed ik nog wat reanimatiepogingen, ik raadpleegde neef, in de hoop uit zijn mond de ultieme truc te vernemen, maar de computer bleef zo hardnekkig in de slaapstand dat de situatie eerder comateus leek. In mijn, door ervaring gevoede, fantasie zag ik mij al vijf weken zonder dit digitale hulpmiddel door het leven worstelen, om pas tegen contante betaling van tenminste ? 357,- weer over mijn kleine kameraad te kunnen heersen.

Vanochtend bezorgde ik de PC bij een computerbedrijf te Gorredijk. Vanmiddag kon ik tegen betaling van ? 25,- het notebookje weer ophalen. De monteur had de zaak opengeschroefd, wat onderdelen verwijderd, schoongeblazen en weer teruggezet en toen deed ie het weer. Het zou nog jaren goed kunnen gaan, zei de monteur opgewekt, maar hij kan er ook volgende week voorgoed mee ophouden.

In het vervolg zal ik steeds een notitieboek, een pen en een potlood in mijn ransel met me meedragen, voor het geval mijn digitale vriend komt te verscheiden.

Het Glazen Huis

Na alle reclame voor de nieuwe serie Het Glazen Huis, zijn we vorige week dapper begonnen met het opnemen van de eerste drie afleveringen. Die hebben we van de week bekeken en vanavond nog een stukje van de vierde. Dat was genoeg. Ik had gehoopt dat het een soort Oud Geld zou worden, maar zonder de meesterhand van Maria Goos is dat kennelijk niet mogelijk. Ik kan niet zeggen dat er slecht gespeeld wordt, maar het verhaal is zo mager en de dialogen zijn zo dunnetjes dat ik me er voortdurend van bewust ben dat ik het weinig overtuigend vind. En eigenlijk heb ik ook wel wat beters te doen.

Navigatiesysteem

Sinds enkele weken word ik bij mijn autoritten op de juiste weg geholpen door Eva. Eva houdt zich schuil in een klein doosje dat Tom Tom Go heet. Als ik een adres in tik zegt zij me hoe ik moet rijden. Zij kiest steevast voor de snelste route en die wil ik niet altijd. Op verzoek kiest ze dan een kortere weg, die langer duurt maar meestal door mooiere gebieden voert. En van haast hou ik helemaal net.

Vandaag reed ik naar Uffelte omdat ik daar iets moest afhalen. Daarna wilde ik een pakje ter post bezorgen. Ik vroeg Eva mij naar een postkantoor te brengen en zo kwam ik in Havelte terecht. Daarna wilde ik naar een Albert Heijn. Ze kent ook alle Albert Heijn filialen in Nederland, dus ik hoefde maar te sturen naar haar aanwijzingen, onderwijl kijkend naar het prachtige Drentse landschap.

In Steenwijk ging het mis. Eerst kwam ik via een smal weggetje dat alleen voor bewoners was bedoeld bij een aantal garageboxen. Eva's suggestie te keren was niet nodig geweest, want dat kon ik zelf ook nog wel verzinnen. En dat Steenwijk had bedacht een parkeerterrein te maken op een plaats waar kort geleden nog een doorlopende weg liep, was nog niet tot Eva's kaartmateriaal doorgedrongen.

Nou ja, 700 meter lopen naar Albert Heijn was ook zo erg niet. Jammer was wel dat ik langs een ijskraam kwam en mij liet verleiden tot de aankoop van twee bolletjes citroenijs. Vrij kort daarna viel ruim ??n bol op het plaveisel, in zijn val mijn overhemd krachtig besmeurend. Bij een volgende gelegenheid koop ik ??n bol en die zal ik dan geheel innemen.

Groupie

Twee jaar na mijn eerste openbare optreden heb ik een groupie. Eindelijk. Natuurlijk is het prettig als het publiek lacht, grinnikt en klapt. En het winnen van een prijs (jawel, het is ook mij overkomen) is ook niet onaardig. Maar waar het natuurlijk allemaal om gaat is het verwerven van een groupie. Maar dan dient zich wel meteen een volgend probleem aan. Wat doe je als man van 59 met een groupie van 16? Tot op zekere hoogte ligt het antwoord op deze vraag natuurlijk bij het groupie zelf, maar stel nu dat ik niet aan haar wensen zou kunnen voldoen, zuiver hypotetisch dus? Nog erger zou zijn als zij het vertikte mijn wensen in vervulling te doen gaan. Daarom heb ik mijn wensen nog maar niet bekend gemaakt. Omdat ik nogal onzeker ben doe ik dat misschien wel nooit. Is voor haar ook wel prettiger. En om nou in Hoornsterzwaag door de zedenpolitie van mijn bed te worden gelicht lijkt me ook geen pretje. Ik slaap graag uit.

Huis (5)

We moesten de Stationsweg verlaten voordat we in de beoogde volgende woning konden, dus moesten we tijdelijk onze intrek nemen in een nieuwbouwwoning in de Roerdompstraat. Een rijtjeshuis, waar niet veel bijzonders over te vertellen is. Behalve dan dat het nogal klein was.

Zilver in Zwolle

Vanavond speelde ik in Het Vliegende Paard in Zwolle voor Studentertainment. We hadden afgesproken dat we om een uur of vijf zouden sound-checken en alle betrokkenen waren tijdig ter plaatse. Jammer genoeg had de uitbater van het zaaltje daar nog een eetafspraak met 55 studenten, dus de tafels en stoelen moesten op het podium blijven staan. Berusting is niet mijn sterkst ontwikkelde karaktereigenschap. De eetgroep arriveerde uiteindelijk om kwart over zes, maar ze waren wel om goed zeven uur weer vertrokken. Na wat meubilaire verplaatsingen ben ik mijn spulletjes gaan opbouwen en aansluiten en rond half acht kwamen we tot de conclusie dat een mooi geluid niet binnen de mogelijkheden lag. De noodzaak tot berusting nam toe.

Het theater lag op de eerste verdieping, de kleedkamer op de tweede. Daar bleek geen toilet te zijn. De toiletten bevonden zich in de kelder van het gebouw. Het papier was op. Het duurde (echt waar!) tien minuten voordat iemand met een sleutel die paste op de kast met toiletpapier voor een nieuwe rol had gezorgd, maar dit keer was berusting uitgesloten. Pas tegen achten was ik (opgelucht) in de kleedkamer. Om half negen had ik mijn microfoon aan de bril gemonteerd en mijn podiumpak aan. Hoewel ik bepaald geen ster-allures heb, vind ik het toch wel prettig om het voor de voorstelling een beetje rustig aan te kunnen doen. En nu kwam ik tegen kwart voor negen toch wel enigszins getergd het podium op.

Maar al snel hadden we het met elkaar heel gezellig en ik was uiteindelijk, ondanks dat ik in een liedje even de tekst kwijt was, heel niet ontevreden over mijn optreden en de reacties van het publiek. Na mij speelde Jeroen Pater en aan de avond was een publieksverkiezing verbonden. Jeroen is half zo oud als ik en stand-upper, dus ik beschouwde dat voor een overwegend jeugdig publiek al als een gelopen race. Toch bleek hij 53 % van de uitgebrachte stemmen te hebben verworven en ik 47 %. In tegenstelling tot veel Olympische tweeden ben ik heel tevreden met mijn Zwolse Zilver. Of dat genoeg zal zijn om aan de volgende voorjaar te houden finale mee te mogen doen zullen we tegen die tijd wel zien.

Tenslotte speelden Ewout en Etienne, de aanstaande winnaars van het Groninger Studenten Cabaret Festival, een stukje uit hun programma. Gelukkig kon op hen niet gestemd worden.

Auto (4)

Toen de Eend nog maar net zijn eerste verjaardag had gevierd kreeg ik een auto van de baas. Ik mocht nog niet kiezen, maar moest genoegen nemen met een Fiat 128, wat ik zonder aarzelen deed. Met deze auto maakte ik heel wat ritten tussen Warffum en Amsterdam, om aldaar vergaderingen op het hoofdkantoor bij te wonen. Ik was destijds area-manager Noord-Nederland van Tempo Team. De titel was een beetje op de groei, want we hadden in het Noorden alleen nog maar een kantoor in Groningen.

Na een grote beurt kwam er een merkwaardig gierend geluid van onder de motorkap. In de garage werd vastgesteld dat het geluid veroorzaakt werd door de distributieriem, die vervolgens met een overdosis grafiet werd behandeld. Enkele dagen daarna wilde ik bij een verkeerslicht wegrijden, maar de motor sloeg af, met een wel vrij krachtig geluid. De Wegenwacht constateerde dat de distributieriem, door verkeerde montage, was doorgesleten, tengevolge waarvan de kleppen ten de cylinders waren gestoten. Ik heb nog een tijd zo'n kromme klep als trofee op mijn kamer gehad. De reparatiekosten beliepen, tot ongenoegen van de leasemaatschappij, 4.000 gulden.

De Fiat 128 beschikte over een zeer simpele vorm van cruise control, namelijk handgas. Je kon een knop midden op het dashboard aantrekken, vanaf die knop liep een kabel naar de gashendel, en door de knop te draaien bleef hij vastzitten. Met een tikje op de rem schoot hij weer los.

Gras

Vorige week dinsdag werd het nieuwe gras ingezaaid. De dag ervoor had het zeer hard geregend en ook op de zaaidag zelf was er nogal wat water gevallen. Vanaf woensdag was het droog, zodat H. vrijdag zelfs nog gesproeid heeft. En vanaochtend was het groene waas zichtbaar. E?n sprietje per vierkante centimeter, maar het begin is er. Dat vind ik nou mooi. In de loop van de week zal ik een foto laten zien (nu is het op de foto nog niet te zien).

Bram Vermeulen

Ik geloof in het toeval en dus niet in een opperwezen dat het al bestiert of het lot of re?ncarnatie of in wat dan ook. Derhalve beschouw ik het als zuiver toeval dat Bram Vermeulen plotseling overlijdt in de periode dat Freek de Jonge rond zijn zestigste verjaardag zo veel aandacht krijgt. Op Zwartekat staan veel lezenswaardige stukken over Bram, met diverse interessante links.

Schaamte

Of ik me nooit eens egens voor schaam? Ja, best wel. Mijn laatste investering in mijn persoonlijk geluk ligt wel een beetje op de rand van de schaamte. Ik speel golf om tenminste nog af en toe te bewegen en ik bezit thans een zitmaaier om niet mer achter de motormaaier te hoeven lopen. En een paar duizend kilometer verderop hebben mensen honger, ik weet het.

Bij het laatste tuinfeest is de hoevelheid te maaien gras ongeveer verdubbeld en dat leek me een redelijke smoes om over te gaan tot deze aankoop. Het is een Stiga Villa uit 1997, dus ik heb nou ook weer niet heel veel geld over de balk gesmeten. Het is ook heel prettig dat deze machine het gras zo fijn maalt dat het kan blijven liggen. Dat scheelt toch per maaibeurt zes keer een kruiwagen gras het bos in rijden en omkiepen. En het is nu wel heel leuk geworden om gras te maaien. Zo leuk zelfs, dat ik verwacht dat mannelijke bezoekers mij zullen smeken of ze het gras mogen maaien. Dat zal ik dan genadiglijk toestaan, want ach, ik mag volgende week alweer en je moet je vrienden ook iets gunnen.

Golf

Deze week viert de golfclub waarvan we lid zijn het tweede lustrum. Tal van feestelijke wedstrijden maken deek uit van de viering. Ik golf niet goed en niet vaak en daar is verband tussen. Niettemin gaf ik me op voor twee wedstrijden. De afgelopen twee dagen vonden deze plaats en inmiddels ben ik volledig geradbraakt. Golf lijkt op een simpele wandeling met af en toe een mep tegen een bal. Zo is het niet. Redelijk goede golfers moeten per ronde van 18 holes een keer of 80 tegen die bal slaan, ik wel 110 keer. En bij die wandeling van vijf kilometer moet je wel die tas met stokken meesleuren. Ook al staat die op wielen, het is toch een hele trek, zeker na de natte moesson waar ook Heerenveen door geteisterd werd. Onze golfclub heet Heidemeer en er is inderdaad geen heide meer, maar water des te meer. Hier en daar moesten we ons door complete modderpoelen worstelen. Ik hoop zondag weer voldoende gerecupereerd te zijn om mee te doen aan de slotwedstrijd. Gelukkig maar negen holes.