Op dinsdag 30 november doe ik (met vijf anderen) in Toomler, met als inzet te worden toegelaten tot de Comdedytrain. Nu weer een standupper Cameretten heeft gewonnen, lijkt het tenminste leerzaam om ook in die tak aan de kleinkunstboom actief te zijn. De versjes bewaar ik dan wel voor de cabaretvoorstellingen. En als je in de buurt bent, kom gezellig kijken. Er is altijd wel iets te lachen.
Vanaf nu wordt mijn site gehost door Pivothosting van Bob, de maker van Pivot. Het nieuwe adres is www.mennonicolai.com . Mocht je ergens een link naar mijn stekje hebben staan wil je dat dan even veranderen?
Een Brabantse jongen besluit zich te bekeren tot de Islam. En hij wordt Imam. Ik heb heel veel vragen over hoe dat zo gekomen is, maar ben nog wel bereid te geloven in oprechte motieven. De twee keer zo oude en drie keer zo gewiekste Knevel laat de prille Imam zeggen dat hij het overlijden van een kamerlid, dat kritisch staat ten opzichte van sommige islamitische uitwassen, welwillend zou begroeten. Beetje raar allemaal. Ik zou die Knevel niet graag een hand geven.
We hebben van een familielid een appartement gehuurd in Spanje. In de buurt van Figueras. Twee weken in juni. Met de auto, zonder caravan, is dat met twee overnachtingen wel te doen. Maar je hoort ook mensen vertellen over vliegtickets die niks tot bijna niks kosten. Mijn eerste zoekopdracht kwam uit op ongeveer ? 700,- p.p. (retour). Voor dat geld kunnen we wel een paar tankjes diesel opstoken en overnachten in hele nette hotels. Met Basiqair van Transavia komt het op ongeveer een tiende van dat bedrag, maar dan enkele reis. Ik heb wel eens gelezen dat daar dan nogal wat toeslagen bij komen, die een normaal mens niet eens kan verzinnen. En als je de auto thuis laat, zul je er ter plekke natuurlijk ??n moeten huren. Je merkt wel, ik ben een absolute beginneling in dit soort vakanties. Dus als je een nuttige link voor me hebt: beleefd aanbevelend.
Een korte schets van het voorafgaande: mijn opa was een boerenzoon uit de buurt van Heerenveen. Rond 1925 toog hij met oma naar Amsterdam om daar politieman te worden. Na zijn pensionering gingen ze weer terug naar Friesland. Pake en beppe zijn geboren, getogen en gestorven in Kootstertille. Mijn moeder is geboren in Amsterdam, mijn vader werd onderwijzer in Amsterdam en op een bijeenkomst van de Fryske Krite hebben ze elkaar ontmoet. Ik ben begin 1945 geboren in Kootstertille, waar mijn ouders waren ondergedoken. De hongerwinter heeft mijn groei niet in de weg gestaan, waarvan ik nog elke dag de gevolgen ondervind, maar dit terzijde. Kort daarna gingen we terug naar Amsterdam, waar ik de kleuterschool volgde. Pas vanaf mijn zesde woonden we in Friesland, maar thuis spraken we altijd Nederlands. Ook in de klas werd Nederlands gesproken, dus het Fries leerde ik alleen op het schoolplein. Rond mijn 25ste verliet ik Friesland, om pas 25 jaar later parttime weer terug te komen. En ook nu spreek ik maar zelden Fries. Ik wil maar zeggen dat het Fries nou niet bepaald mijn moedertaal is. En nu ik eindelijk werk aan een Frysk ferske besteed ik dan ook nogal wat tijd aan het neuzen in het Frysk Wurdboek. Gelukkig bestaat er wel een Friese spellingscontrole voor Word en heb ik het Frysk Omkearwurdboek in plaats van een rijmwoordenboek. Dus ik ga er wel uit komen, maar het kost flink wat moeite.
Vanmorgen was de wereld hier een beetje wit, maar vooral nat en koud. Dat maakt me neerslachtig en moe. Het liefste was ik de hele dag in bed gebleven, maar dank zij mijn wilskracht heb ik toch nog met de honden gewandeld. En een boerenkoolmaaltijd bereid en de keuken opgeruimd, daaronder mede begrepen het reinigen van het fornuis. De belangrijkste prestatie is nog wel dat ik een begin heb gemaakt met een liedje in het Fries (Frysk) dat ik op 24 december ga vertolken voor Omrop Frysl?n (radio). Ik denk dat ik er meteen maar een Friese hit van ga maken. Morgen wordt het weer koud en nat. Bah.
Internet is een zegen. Ik durf geen Playboy te kopen, omdat de verkoopster dan denkt: get, wat een vieze ouwe man. En bovendien interesseren al die verhalen in dat blad me absoluut niet. Maar ik was wel erg nieuwsgierig naar de foto's van Georgina Verbaan. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand met onechte lippen plotseling wel echte borsten zou hebben. En gelukkig is er een site die de naakte waarheid laat zien. Maar tot een eindoordeel kan ik niet komen. Eventuele oneffenheden zijn natuurlijk volledig weggeretoucheerd en aan voelen heb ik bepaald geen behoefte. Nee, echt niet.
De Toneelfederatie Opsterland vergaderde en een buurtgenote had mij aanbevolen als stukje amusement na het offici?le gedeelte. Vanmiddag toog ik met mijn geluidsinstallatie en instrumenten naar het dorpshuis in Terwispel, alwaar de bijeenkomst zou worden gehouden. Ik bouwde mijn spulletjes op in een hoek van de vergaderzaal, dronk een kop koffie met de beheerder en enkele vrijwilligers en reed weer naar huis. Om kwart voor negen was ik weer present en toen was de vergadering net afgelopen. Er waren dan ook maar 18 leden gekomen.
Na de koffiepauze vormde het publiek een kring en zette zich schrap voor mijn optreden. Uiteraard kon ik iedereen in het gelaat blikken, zodat er duidelijk sprake was van een intensief persoonlijk contact met het publiek. Eerst stelde ik het geluidsniveau van piano en zang af in overleg met de aanwezigen. We spraken af dat als de piano toch te hard zou blijken iemand die daar hinder van had het even zou roepen. Vervolgens begon ik met mijn programma. Gelukkig ken ik de Friezen vrij goed, dus ik trok me bijna niets aan van al die strakke gezichten, waarvan af te lezen viel: als je mij wilt laten lachen, dan moet het wel heel leuk worden, vriend. Het ontdooiproces duurde wel een minuut of tien, maar toen kon niemand meer verborgen houden dat zij het best leuk vonden.
Na afloop ontstond er zowaar een kringgesprek. Een mevrouw merkte op dat ze de liedjes niet goed had verstaan omdat de piano te hard stond. Ik ben zeer beleefd gebleven, maar wees haar toch wel even op de aan het begin gemaakte afspraak over dat onderwerp. Wel wist ik weer waarom ik rond mijn 25ste jaar zo dolgelukkig was dat ik naar Amsterdam kon verhuizen. Het is vast niet kenmerkend voor Friezen, maar volgens mij wel voor mensen die op het platteland wonen: een misplaatst gebrek aan directheid op het moment dat opmerkingen kunnen leiden tot een verbetering van de situatie. Maar dan wel achteraf verongelijkt doen omdat de dingen niet naar hun zin verliepen. Dit is heel kort door de bocht en sociaal-psychologisch niet erg onderbouwd, maar misschien kan iemand er iets zinnigs over zeggen. Dan kan ik nu lekker naar bed.
De computers telden nog even door nadat de notaris al naar huis was en de uitzending afgelopen. En toen was opeens toch Willem van Oranje de Grootste en Pim Fortuyn de Op E?n Na Grootste. Tsja. Het kan verkeren. Maar het maakt natuurlijk niks uit. Want hoeveel iemand werkelijk betekend heeft voor Nederland of voor de wereld laat zich niet meten, maar laat zich ook niet bepalen door dit soort verkiezingen. Vele duizenden wetenschappers, historici, musici, schrijvers, componisten, staatkundigen, journalisten en cabaretiers hebben in de loop der eeuwen kleine duwtjes gegeven en daarmee de gebeurtenissen daarna be?nvloed. Soms was het een ferme duw, soms ook gaf iemand leiding aan een groep duwers, waardoor een stroomversnelling ontstond. Maar nooit heeft ??n mens alleen een omwenteling op alle terreinen die het menselijk bestaan omvat kunnen bewerkstelligen. Dat neemt niet weg dat Pim Fortuyn wel degelijk kan worden beschouwd als de politicus die het grootste stempel op de politieke bewustwording heeft gedrukt in de afgelopen vijf jaar, dat zelfs na zijn treurig overlijden. Even voor de duidelijkheid: ik ben lid van de Partij voor de Dieren.
De Grootste Schaatser Aller Tijden is de allrounder die vorige week het snelste ging. Volgende week wordt hij vervangen door iemand die nog sneller gaat. Er zijn veel meer sporten waarbij het resultaat exact kan worden gemeten, zonder dat het plezier om er naar te kijken een rol speelt. Cruyff is ongetwijfeld en waarschijnlijk ook onbetwist de grootste nederlandse voetballer aller tijden. Maar in zijn tijd deed Abe Lenstra ook een leuke duit in de voetbalzak.
Ik had Pim Fortuyn graag in de regering gezien en ik was zeer ontdaan door zijn dood. Maar de GNAT was hij in mijn ogen niet. Ik had gekozen voor Anthonie van Leeuwenhoek, die als ik het wel heb op de vierde plaats is ge?indigd. Dat neemt niet weg dat de keuze van "het volk" voor Pim Fortuyn wel aangeeft dat een meerderheid van de bevolking niet geheel in zijn sas is met de huidige situatie. Ik vind niet dat de regering het hoofd moet laten hangen naar de waan van de dag. Om op de treinstations het roken slechts toe te staan nabij rookpalen vind ik net zo belachelijk als het vloeken verbieden binnen een straal van acht meter van de posters van de Bond tegen het vloeken. Of om iemand in het gevang te sturen omdat hij een Barnevelder kippenneuker noemde. Men moet ook eens iets door de vingers kunnen zien. Maar goed, Pim is voorlopig de GNAT, wat ik daarvan ook vind. Laat ons daarom moedig voorwaarts trekken, in spreekkoren scanderend: vooruit met de geit.
Gisteravond na Freek de Jonge (jammer genoeg een tegenvallende aflevering) nog even gekeken naar het eerste deel van De Afdeling. Nederland barst van de kantoren, geheel gevuld met kantoorbedienden, maar de schrijver(s) van deze eerste aflevering zijn klaarblijkelijk te rade gegaan bij de achterneef van een buurjongen die wel eens drie dagen als uitzendkracht op een kantoor heeft gewerkt. The Office was vergeleken bij dit gebroddel van wereldklasse en Debiteuren/Crediteuren was dan weliswaar ook niet zo levensecht, maar wel grappig. Nadja H?pscher speelde nog het meest overtuigend haar weinig overtuigende rol. Het dansje van het kantoorpersoneel zie ik maar als een tribute aan The Singing Detective en de andere acteurs speelden helemaal niet slecht, maar het verhaaltje was zo mager en de grapjes zo flauw dat het ??n aaneensluitende bron van ergernis was. Ik ben dus al geheel genezen van de afdeling, terwijl het idee zo aardig leek.
Op dinsdag 30 november is in Toomler een auditie van/voor Comedytrain en ik mag meedoen. Als je hier wel eens vaker langs komt weet je dat ik goed ben in dromen. En in die dromen zie ik me al met Raoul Heertje, Jan Jaap van der Wal en al die andere Comedytrainers door het land touren om het dankbare publiek te amuseren met mijn sterke grappen en snedige reacties op wat er zoal in de zaal en in de wereld gebeurt. Ik ga gauw naar bed, dan kan het dromen tenminste echt beginnen.
Op de dag van de finale van Cabareteske (maar nog voor het optreden) werd ik geboekt voor de avond die net achter me ligt. De jaarlijkse feestavond van de personeelsvereniging van een afdeling van een school. Nu mag je van een vrij willekeurige groep mensen niet verwachten dat ze allemaal van cabaret houden. Wel had ik van een dergelijk geciviliseerd gezelschap verwacht dat de niet-liefhebbers zich best zwijgend door mijn drie kwartier durende optreden zouden worstelen. Dat lukte niet helemaal, waarbij ik wel moet zeggen dat het ze ook niet makkelijk werd gemaakt beleefd te luisteren, omdat het bar-personeel tijdens het optreden de koffiekopjes afwaste en monter bier bleef tappen. En de geluidsinstallatie haalde het onder die omstandigheden niet helemaal tot achterin.
Maar 65 van de 90 aanwezigen wekten de indruk het allemaal best aardig te vinden en ik slaagde er beter dan bij vorige gelegenheden in me niet te ergeren aan het geroezemoes en vaatgekletter.
In dit bovenzaaltje van een caf? stond nota bene een rachtig glimmende vleugel. Met een grondige revisiebeurt is het instrument waarschijnlijk nog wel te redden. De stemmer was deze eeuw nog niet langs geweest, het rechter pedaal functioneerde maar af en toe, maar daar staat tegenover dat enkele snaren voortdurend bleven doorklinken.
Al met al was het best een leuk optreden en ik was vroeg klaar, zodat ik al rond middernacht thuis was.
Op het platteland is het voor de kinderen niet eenvoudig om zelfstandig langs de deuren te gaan met hun al dan niet electrisch verlichte lampionnetje, omdat die deuren meestal vele honderden meters van elkaar verwijderd zijn. Ze zijn dus afhankelijk van de welwillendheid van vader of moeder om een korte tour per auto te doen. Het zal hier dus vanavond niet druk worden.
Wel ben ik veeleisend als het aankomt op de ten gehore gebrachte liedjes. Als het heel belabberd is neem ik de kinderen mee naar binnen, om bij te piano te werken aan toonvorming en dictie. Pas daarna wordt de beloning uitgereikt. Vroeger deden wij dat in de vorm van mandarijntjes of appels, maar inmiddels zijn we ons er zeer van bewust dat het op onze leeftijd nogal handig is op goede voet te staan met de buurkinderen. Vanavond verstrekken wij derhalve gebitsbedervende Mini Marsjes.
De Open Bak in de Engelenbak in Amsterdam was een feestje. Rik Hoogendoorn presenteerde, Marcel Verreck zong een paar liedjes en de de acts waren afwisselend, we werden zelfs getracteerd op een jongleur en een paar rappers. Na de pauze mocht ik optreden en het publiek was tevreden. Evenals de mensen van de Engelenbak en zelfs George Groot. Jawel, George Groot, van Don Quishocking. Na afloop heb ik nog geruime tijd met hem staan praten en hij gaf me zelfs drie zoenen op mijn wang. Ik geloof wel dat de ros? daar meer mee te maken had dan zijn lefde voor mij, maar het was niettemin een interessant moment in mijn carri?re.
Het slotoptreden ws van Floortje Schoevaart en Wijnand (zijn achternaam weet ik even niet meer), die als het duo Arnoud en Rini enkele liedjes van Frank en Mirella ten gehore brachten. Hun begeleider Daniel van Veen (de voormalige helft van Gel) had bij ??n der nummers een film gemaakt, die werd geprojecteerd op de achtergrond. Prachtig. Schitterend gedaan, mooi gezongen, professioneel uitgevoerd, het absolute hoogtepunt van de avond.
Op dinsdag 9 november speel ik een kwartier in de Engelenbak aan De Nes in Amsterdam. Kom je kijken?
Om zeven uur opstaan, om half acht in de auto, om kwart voor elf en kwart over elf een liedje zingen in Hilversum (NCRV Plein Publiek), een kort praatje met de presentator voor de microfoon en dan weer terug naar Friesland. Je moet als cabaretier wel wat over hebben voor het verwerven van nationale roem. Volgens mij is een optreden voor de televisie toch effectiever. Ik wil wel in VARA Laat! Maar wel op een avond dat Claudia de Brey presenteert. Ik weet wel dat ze neigt naar het lesbisme, maar dat maakt me niet uit. Al was ze een nymfomane heterienne, dan zou ik nog niet in haar prijzen vallen. Maar ik vind Dolf Janssen zo snel, die hou ik nooit bij. Dus als iemand dat even voor me kan regelen? Het hoeft niet al volgende week hoor. En als het met Claudia niet lukt dan is Barend en Van Dorp ook goed.
De manier waarop Freek de Jonge zijn commentaar op de moord op Theo van Gogh gaf, vond ik zeer indrukwekkend.
De helft van mijn leven heb ik in Amsterdam (of nabije omgeving) gewoond, de andere helft in Friesland. Tien jaar geleden vestigden we ons parttime in Friesland en we wonen er nu al weer vijf jaar fulltime. Het is hier heerlijk. Rust en ruimte in overvloed en sinds enige tijd zelfs ADSL. Maar in de herfst speel ik toch altijd met de gedachte weer terug te gaan naar de stad, om te gaan wonen in een appartement op de eerste verdieping (met lift). Maar ja, waar laat ik dan de auto? Op onze oprit kunnen met wat inschikkelijkheid en voldoende rijvaardigheid best vier auto's staan. Bij familie-bijeenkomsten is dat zeer practisch. Maar langs die oprit staan een stuk of tien eiken van een jaar of 100. En in de herfst verliezen die eiken hun talrijke blaadjes. Die blaadjes moeten worden opgeveegd en per kruiwagen worden vervoerd naar het bos. Als je terugkomt met de laatste lege kruiwagen hebben de bomen weer nieuwe blaadjes afgeschud, om de moed er in te houden. Ook de dakgoten hebben naast hun functie als waterafvoer een bijbaantje als bladvangers. Dus de dakgoten moeten ook worden leeggehaald, anders kan het regenwater niet netjes de regenpijpen inlopen. Ik ben dol op de lusten van het buitenleven, maar de lasten bevallen me helemaal niet.
Het geeft wel een heerlijk veilig gevoel dat de regering de oorlog heeft verklaard aan extreme islamitische fundamentalisten. Dinsdag a.s. speel ik een kwartier in De Engelenbak in Amsterdam. Ik logeer bij neef P. die in een prettig appartement in Oost woont. Je ziet daar op straat overwegend Turkse, Marokkaanse en Surinaamse mensen. Veel mannen met van die lange gewaden aan en veel dames met hoofddoeken. Nooit heb ik me daar onveilig of zelfs maar onbehaaglijk gevoeld. En dankzij onze krachtdadige en altijd alerte regering hoeft dat ook volgende week niet. Gelukkig maar.
Op maandag 8 november mag ik in het NCRV radio-programma Plein Publiek (op radio 747) twee liedjes zingen en praten met presentator Klaas Drupsteen.
Onze buren heb twee damespaarden, die ieder jaar een weekje naar een hengst moeten. Een maand of negen later komen de veulens ter wereld. En weer een maand of negen later worden de veulens uit de wei gehaald en op stal gezet, omdat ze de dag daarna worden opgehaald door de paardenkoopman.
Het hinniken van de moeders naar hun zonen en terug is hartverscheurend en gaat ook nog eens de hele nacht door. Nadat de jonge hengsten in een paardentrailer zijn afgevoerd hinneken de merries zo nu en dan nog even en als ik langs loop met de honden komen ze zelfs naar het hek, wat ze anders nooit doen. Maar over een dag of twee zijn ze het gelukkig weer vergeten.
Ewout en Etienne wonnen de publieksprijs bij het Groninger Studenten Cabaret Festival. E?n van hun liedjes zit in de race op de Volgspot website van de NCRV. Je kunt dat liedje beluisteren en vervolgens op ze stemmen.
Waxinelichtjes, bloemen en witte ballonen doen me meestal niet zo veel. Het collectieve lawaai op de Dam des te meer. Ik ben niet zo'n huilebalk, maar hierbij hield ik het toch niet droog. De toespraken van Cohen en Verdonk waren indrukwekkend. Tot hier en niet verder! Daar ben ik het mee eens. En vooral geen zinloze wraakacties. Maar ook een herbezinning op de tolerantie jegens nieuwkomers. Bolkestein begon de discussie een jaar of acht (?) geleden en werd door links verketterd, omdat het niet correct was om de intocht van mensen uit volstrekt andere culturen ter discussie te stellen. We hadden beter naar hem moeten luisteren. Wie in Nederland wil komen wonen hoeft geen nasi goreng te eten, maar moet wel Nederlands leren spreken. En als het in de cultuur van herkomst gebruik is vrouwen te slaan, moet dat maar eens afgelopen zijn. Maar Ramedan vind ik best, net als Kerstmis en carnaval of een bloemencorso.
Theo van Gogh heeft een groot deel van zijn leven besteed aan het op uitdagende wijze formuleren van zijn standpunten. Daarbij maakte hij niet alleen maar vrienden, zodat hij regelmatig verwikkeld was in polemieken. De daarbij gewisselde woorden waren bepaald niet zachtzinnig. En nu heeft iemand Theo doodgeschoten. De eerste berichten lijken er op te wijzen dat de dader van Arabische afkomst is, zodat een verband met Theo's fulminaties tegen fanatiek moslim fundamentalisme niet valt uit te sluiten. Maar of dat dan georganiseerd is, of dat er weer een individuele idioot heeft toegeslagen zullen we moeten afwachten.
De garage is nog steeds niet opgeruimd, waardoor de caravan niet onder zijn afdakje kan staan. De door P. zo keurig opgeruimde studio is al weer tamelijk rommelig, zij het dat nu slechts enkele geringe ingrepen volstaan om de zaak weer op orde te brengen. Het project gaatjes in papieren maken en papieren ordelijk in ordners bergen heeft enige vertraging opgelopen. Het was mjn bedoeling dit jaar minstens ??n keer per week te golfen. Het is ??n keer per maand geworden. Morgen begin ik weer met het Atkins di?et.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|