« Maastricht | Home | Franeker »

Maastricht (2)

We spraken af om kwart voor vier voor de Aula van de Universiteit waar mijn optreden zich zou afspelen. Bert en Paul namen al mijn vooroordelen jegens Limburgers in ??n klap weg, door stipt op tijd te verschijnen, om vervolgens mijn spullen naar binnen te dragen. Arthur en Max kwamen net op tijd om nog even te helpen, waarna Arthur de auto parkeerde. Om vier uur zou de technicus er zijn voor de soundcheck. De technicus herstelde mijn vooroordelen jegens Limburgers weer enigszins, door een kwartier te laat te komen. De aula heeft een fraaie regieruimte, met daarin geavanceerde geluidsapparatuur. Dat was wel goed nieuws. Het slechte nieuws was dat die apparatuur niet gebruikt mocht worden. Ook zou de technicus niet bij de voorstelling aanwezig zijn, hetgeen ik overigens al kort na de kennismaking niet meer bezwaarlijk vond. Er werd een klein mengtafeltje op het podium geplaatst, waarin ik de pluggen van mijn instrumenten en microfoonontvanger mocht steken. Gelukkig had ik een Discman meegebracht, met een passende kabel, zodat ik tenminste ??n geluidseffect zelf kon instarten. De rest heb ik maar laten zitten.

De aula werd doeltreffend verlicht door TL-bakken met daarin TL-buizen in de kleur wit. En dan heb ik het dus over de allerwitste variant. Het was welmogelijk een paar rijen lampen acherin de zaal uit te schakelen en de rest te dimmen. Dat hebben we dus maar gedaan. De beginnende cabaretier moet nu eenmaal roeien met de beschikbare middelen en door mijn jaren heb ik tenminste een soort van berusting in het onveranderbare ontwikkeld.

We gingen een hapje eten, maar door een groeiende nervositeit, die ik dadelijk nog zal toelichten, konden mijn disgenoten schier onbeperkt spareribs eten, omdat ik al snel genoeg had. Na de maaltijd restte er nog tijd voor een uiltje in Arthurs kamer. Ik had, met wat plaspauzes, een broodje onderweg en twee files ruim vijf uur over de reis gedaan en in combinatie met de zenuwen was ik volkomen uitgeput. Voor dit soort optredens wil ik eigenlijk een camper met chauffeur, maar dan zal ik mijn prijs wel met circa 640 % procent moeten verhogen en zo leuk ben ik nou ook weer niet. Hoe dan ook: om kwart voor acht waren we weer op plaats delict, alwaar een allervriendelijkste portier zijn macht gebruikte om een professorenkamer beschikbaar te stellen als kleedkamer. En toen ik om iets over half negen binnen schreed door de deur van de aula die ook door hoogleraren en promovendi wordt gebruikt, werd ik met hartelijk applaus ontvangen.

Deze avond was georganiseerd door vijf disputen en omdat de wel heel serieuze debatavond van vorig jaar matig in de smaak was gevallen, had men nu gekozen voor cabaret. Het bleek nog niet mee te vallen een cabaretier te vinden die de avond low-budget wilde verzorgen, merkte de presentator fijntjes op, maar ze hadden in Friesland iemand gevonden die in ieder geval niet duur was. Al snel bleek dat een deel van het publiek bestond uit mensen die waren gekomen uit een soort plichtsbetrachting en niet omdat ze dol waren op cabaret. En als het dan cabaret moest zijn dan maar Hans Teeuwen. Tsja, dat red ik net niet helemaal, dus het was een moeizame verovering van het publiek, die uiteindelijk, de omstandigheden in aanmerking genomen toch nog heel behoorlijk slaagde. Door de zichtbaarheid van het publiek zag ik enkele meisjes zo nu een dan zeer hartgrondig gapen. Nu wil ik er best van uitgaan, dat zij dodelijk vermoeid waren door recente activiteiten, waar ik volkomen buiten stond, maar erg bemoedigend is het niet. Maar over het geheel genomen zag ik vooral opgewekte gelaatstrekken.

Ik was meer dan gewoonlijk nerveus, omdat ik twee nieuwe stukken had verzonnen, die eigenlijk nog niet af waren. Dat wist ik, maar ik wilde ze toch proberen. Soms ben ik namelijk nog eigenwijzer dan ik. Ik wil niet beweren dat die twee stukjes pijnlijke dieptepunten waren en ik ben achteraf blij dat ik het toch geprobeerd heb, want ik heb nu voor eens en voor altijd geleerd dat je niet iets ten tonele moet brengen waarvan je zelf weet dat het nog niet af is. Als je een slechte tekst vol overgave brengt heb je nog een redelijke kans dat het publiek dat accepteeert. Maar als je een, op zich niet eens slechte tekst, presenteert met de duidelijke uitstraling: ja, 't is eigenlijk nog niet helemaal af, hoor, dan zal het publiek dat aanzien met toenemende kilte. Eigenlijk mag ik nog heel niet klagen over de reactie, men wachtte rustig en beleefd tot het weer wat aardiger werd. Dus alles liep goed af en ik werd behoorlijk hartelijk toegejuicht. Vele lovende woorden vielen mij na afloop ten deel en later in De Beurs (de kroeg van deze vijf disputen) werd de vriendelijkheid ruimschoots ondersteund met gerstenat.

Gelukkig moest gastheer Arthur vanmorgen vroeg op om zich voor te bereiden op een studiebijeenkomst, zodat ik reeds om half drie kon gaan slapen. Om iets over elf uur reed ik zijn straat uit en ik was om half vijf thuis. Hannie is naar de opera, en na de begroeting van de hondjes ben ik op de bank gaan liggen, waar ik twee uur heb liggen slapen. Nu gaat het wel weer een beetje, maar ik weet nu al dat ik pas donderdag weer volledig hersteld zal zijn van deze aanslag op lichaam en geest. Maar ik kom wel in de krant: de Osservatore Maastrichto of zoiets.

vijf reacties

En er dan nog zo’n lang verslag uitpersen….Ik word er zelf erg slaperig van, dat mag misschien ook wel rond dit tijdstip.

Leon - 24-03-’04 01:32

Niet over rozen! Enzo! Maar petje af, voor het volbrengen van een dergelijk taaie avond zou een artikel in een nationale krant als beloning moeten gelden!

Pimmez (URL) - 24-03-’04 08:59

@Pimmez: nou, zo taai was het nou ook weer niet, hoor. Alleen mijn twee nieuwe stukjes deden het niet en dat was mijn eigen schuld. Nou ja, de theatrale omstandigheden waren inderdaad niet optimaal

Menno - 24-03-’04 12:16

En mocht het ooit nog faliekant verkeerd lopen met je cabaretloopbaan, dan kun je in ieder geval nog gewoon een beroemd schrijver worden. Maar dan moet je Clichés met een hoofdletter C als ‘gerstenat’ er wel door een goede redacteur uit laten filteren (kon hij het toch weer niet laten zijn enthousiaste reactie te relativeren)

Jan B - 01-04-’04 13:59

Iets wordt een cliché als het veel wordt gebruikt. Wij gebruikten veel bier.

Menno - 01-04-’04 14:07