Toen ik begon als cabaretier (en inmiddels zelfs als staande komediant) had ik bepaald geen internationale carri?re op het oog. Met een matige bekendheid in het noorden des lands was ik al zeer in mijn sas geweest. Maar mijn internationale doorbraak gaat toch komen. Op 9 april ga ik een half uur optreden in Tielt in Belgi?. Over de omstandigheden kan ik thans, bij gebrek aan wetenschap, nog geen mededelingen doen.
Telefoneren via internet is alleen maar handig als je een snelle verbinding hebt. Via MSN kun je natuurlijk praten, zelfs met beeld van de webcam, maar de kwaliteit is nogal eens matig. Met Skype werkt het beter. Je hebt nodig een microfoon en luidsprekers of een headset en dan kun je aan de slag. Het leuke is dat je voor ongeveer 2 cent per minuut ook naar vaste nummers over een groot deel van de wereld kunt bellen. Dus als je familie hebt in verre oorden is dit een prima medium. Nee, ik krijg geen provisie, ik vind het alleen weer een fantastische aanvulling op de mogelijkheden van internet. Bellen naar mobiele nummers is overigens duurder dan vanaf je vaste telefoon, dus lees het lijstje met tarieven even goed door. En ik sta onder mijn eigen naam in de lijst, dus als je met me wilt praten, dan bel gerust via Skype. Als ik in mijn studio zit antwoord ik gewoon.
Zaterdag bevestigde Robert Spaapen in de workshop mijn veronderstelling dat het ook bij standuppen best ergens over mag gaan en dat je de strakke regels die door sommigen worden gesteld niet hoeft te laten knellen als het keurslijf jou niet past. Dus ga ik gewoon door op mijn eigen manier. Zaterdag a.s. zal de jury vast roepen: wat jij doet is cabaret en dat vind ik dan wel best. Merkwaardig trouwens dat nogal wat cabaret-festivals zijn gewonnen door standuppers. Het lijkt er op dat de cabaretwereld wat ruimhartiger is.
Zondag de Tweede Zwartekatdag. Een leuke en afwisselende dag, maar van 16.00 tot 23.00 in het theater zitten (twee pauzes) is voor mij een hele opgave. Inmiddels kom ik weer een beetje bij en kan ik me voorbereiden op de halve finale. Veel zangoefeningen om de stem op peil te houden. Teksten zo inprenten en uitspreken dat het lijkt alsof ik ze niet uit het hoofd heb geleerd.
Morgen maar weer eens een retourtje Amsterdam voor het volgen van een workshop standup comedy door Robert Spaapen, samen met de andere negen deelnemers aan de halve finale van het AKF Standup Comedy Concours. Het was aanvankelijk mijn bedoeling niet verder te komen dan de voorronde, maar zoals eerder heeft de jury anders geoordeeld dan ik had verwacht. Daarom heb ik nu besloten mijn uiterste best te doen de finale te halen, zodat ik op 2 april tenminste weer kan zeuren over mijn teleurstelling. Het grappige is dat ik standuppen steeds leuker ga vinden en daar kan ik als cabaretier alleen maar plezier aan beleven, in de hoop dat dat ook zal gelden voor mijn publiek.
Bij de boeren om ons heen worden weer talrijke lammetjes geboren. Lammetjes zijn leuke diertjes die op een zeer ontwapenende manier kunnen dartelen. Soms krijgt een schaap een drieling en dat is met twee tepels niet goed bij te houden. H. opperde, niet heel serieus, maar toch, het idee zo'n lammetje te adopteren, ons gazon kort te laten houden (jammer van de zitmaaier) en vervolgens te laten slachten. maar al snel kwamen we tot de conclusie dat we van het stomme dier zouden gaan houden, om vervolgens tot in lengte van jaren een schaap te moeten verzorgen. Maar omdat we ook veel van lamsvlees houden heb ik vandaag bij de islamitische slager in Drachten een lamsschouder gekocht. Drie kilo voor 20 euro. In stukjes gezaagd. Vanavond aten we de eerste portie, gesmoord in wijn, tomaat en kruiden. Heerlijk. En genoeg. Met mes en vork, zonder dat iemand in mijn bord zat te spitten.
Sommige Ethiopi?rs kunnen heel hard lopen. De uitbaters van het restaurant waar Keimpe mij gisteravond naar toe bracht namen evenwel alle tijd voor het opnemen en uitreiken van onze bestellingen. Maar wel met een allervriendelijkste glimlach, dus we hebben er niet over gezeurd. Na enige tijd voegde ook Peter zich bij ons en konden wij onze keuze voor het diner bekend maken. Een half uur daarna werd een groot bord op tafel geplaatst, waarop diverse bergjes voedsel waren gedeponeerd. Ook kregen we een bordje met enkele bleek uitgevallen duizend-dingen-doekjes. Dat de schaal patates frites uitbleef kon ik nog billijken, maar er kwam ook geen bestek.
Men moest van die doekjes een stukje afscheuren, vervolgens een hapje pakken en dat met lap en al inbrengen. Nu draag ik zowel Peter als Keimpe een warm hart toe, maar heb toch niet graag dat zij met hun vingers mijn eten wegpakken, ook al zit daar dan een haplapje tussen. De door mij gekozen maaltijd bleek bij mijn disgenoten ook zeer in de smaak te vallen, zodat ik bepaald te kort kwam. Ook al omdat hun keuze mij een stuk minder beviel, zodat van wederkerigheid nauwelijks sprake was. Ik denk dat dit mijn laatste Ethiopische maaltijd was.
Volgens mij ben ik nog niet een echte standupper. Toch lachten de mensen wel om mijn grapjes en kreeg ik behalve een hartelijk applaus ook nog enkele complimentjes over mijn bijdrage aan de laatste voorronde van het AKF Standup Comedy Concours in het Comedy Caf? in Amsterdam. Er waren 40 deelnemers aan de voorrondes en tien van hen mogen door naar de halve finale. Ik ben benieuwd.
Update: Op 2 april doe ik in Bellevue mee aan de halve finale.
Elke keer als ik een bekende Nederlander hoor zeggen dat de jaarlijkse dood van zes miljoen kinderen met een enkele injectie voorkomen had kunnen worden denk ik: en wat hebben die kinderen dan voor kansen? Maar ook: hoe lang duurt het voor die zes miljoen zich hebben vermenigvuldigd tot het volgende miljard mensen dat teveel op deze aarde rondloopt? De Tsunami eiste zo'n 300.000 doden (of zijn het er nog meer geworden?). Als je het verdriet op individueel niveau bekijkt (en dat doen de fondsenwervers uiteraard) dan is het allemaal even treurig. Maar iedere dag neemt de wereldbevolking toe met 150.000 mensen. Jack Spijkerman en zijn publiek waren verontwaardigd over Georgina Verbaan, die 93 miljoen doden per jaar als gevolg van overstromingen voor de wereld niet zo'n bezwaar vond. Dat soort dingen in een tv-programma roepen is niet zo handig, maar er zit wel een harde waarheid in haar verhaal.
Wij beschermen de korenwolf en tal van andere bedreigde diersoorten. Zo mogen de Friezen geen kievietseieren meer rapen. Het is in het licht van de eeuwigheid bezien allemaal onzin. Zeker, ik draai de kraan dicht tijdens het tandenpoetsen en stook de kachel niet hoger dan nodig is. Maar als je er goed over nadenkt is het alleen maar uitstel van executie. Of de mensheid nou over twee miljoen of over drie miljoen jaar is weggevaagd maakt mij niet veel uit. En tegen die tijd heeft het menselijk ras zich ge?volueerd tot een wezen dat net zo veel op ons lijkt als wij op dinosauri?rs.
Cynisch? Ach, dat valt in het dagelijks leven wel mee. Maar het einde der tijden is toch niet te voorkomen. De enige manier om het een tijdje uit te stellen is het aantal mensen op aarde niet al te snel te laten toenemen. Wat alleen zo tragisch is, is dat de mensen die niet de juiste injecties krijgen en getroffen worden door watersnood en aardbevingen toch al vaak in gebieden wonen waar het leven geen feest is. Daarom kun je dit soort borrelpraat ook niet volhouden als je je verdiept in de levensomstandigheden van de mensen die vermoedelijk al in de komende tien jaar door een ramp worden getroffen.
De zang swingde minder dan de muziek, luidde het oordeel van de jury, na mijn auditie afgelopen zaterdag. En alsof dat nog niet erg genoeg was ben ik niet uitverkoren om met het Metropole Orkest achter me te laten horen dat ik heus best wel heel behoorlijkachtig kan swingen 
. Ik ben dus, zoals na de meeste wedstrijdjes waaraan ik meedoe, teleurgesteld. Morgenavond ga ik acht minuten standuppen in het kader van het AKF Standup comedy concours. Ik hoop niet dat ik naar de halve finale moet, want dan ben ik straks weer verdrietig dat ik de finale niet heb gehaald, terwijl ik mezelf helemaal niet als standupper beschouw. Ik lijk wel gek en verklaar daarom plechtig dat ik niet meer zal meedoen aan wedstrijden (hooguit een slagzinnenwedstrijd van Unox of zoiets dergelijks).
Update: Inmiddels heb ik de bijdragen van de winnaars beluisterd en het is nu wel duidelijk dat de jury de beste zangers en zangeressen heeft gekozen. Daar kan ik vrede mee hebben: een echte zanger ben ik nu eenmaal niet.
Vorig jaar dronken we op 17 februari voor het eerst buiten koffie. Dit jaar werd het 20 maart. Vandaag staat de zon pal boven de evenaar, zodat het vandaag overal ter wereld op hetzelfde tijdstip donker wordt, uiteraard met inachtneming van de tijdsverschillen.
Vandaag mochten 20 mensen/groepen hun bijdrage aan de Annie M.G. Schmidt wedstrijd live zingen voor de jury in Hilversum. Aanvankelijk was ik van plan om tien uur aanwezig te zijn, teneinde mijn mededingers te kunnen zien en horen, maar om zeven uur was ik nog zo moe, dat ik nog maar even heb doorgeslapen. Gelukkig maar, want er mocht geen publiek bij de auditie aanwezig zin 
.
Hoewel ik mijn boek op de lessenaar had staan, slaagde ik er in zo enthousiast te worden dat ik niet keek en toch even de tekst kwijt raakte. Maar ja, de muziek op mijn CD ging gewoon door en ik dus, moedig improviserend ook. De jury, de stage-manager en de technici zaten allemaal te glunderen en swingden gezellig mee met mijn vrolijke deuntje en ik kreeg na afloop een daverend applaus. Ik ben dus wel tevreden met de auditie en of dat beloond zal worden met een opname met het Metropole-orkest zullen we maandag weten.
Toen ik zes was gingen mijn ouders in Drachten wonen en het was toen nog gebruikelijk dat kinderen van zes hun ouders volgden. Ik ben dus in Drachten opgegroeid. Op 20 mei ga ik optreden in Drachten, in Caf? De Zwetser. Drie kwartier. En na de pauze Arnoud Kaldeway. Op zich is Theater De Lawei wat begerenswaardiger als speelplek, maar liever een volle bak in De Zwetser, dan 40 man in De Lawei. En wie De Zwetser niet eert, is De Lawei niet weert, zullen we maar zeggen.
Tevoren dacht ik dat jureren moeilijk was. Het is nog veel moeilijker dan ik al dacht. Wij (Adriaan Bruin, Patrick Deters en ik) hadden ons voorgenomen over iedere act kort iets te zeggen en dan de winnaar bekend te maken. Maar toen we het eens waren over onze (unanieme) keus van de winnaar, was er nog maar heel erg weinig tijd over om daar een paar redelijk lopende zinnen over te bedenken. De deelnemers zullen volgende week de weloverwogen rapporten krijgen, waarmee ze vervolgens kunnen doen wat ze willen, want zo is het leven nu eenmaal. Wij kozen Ewout en Etienne als winnaars, zij kregen ook nog eens de publieksprijs.
Morgenavond zit ik in de jury van het Griffioen Cabaret Festival 2005 in Amstelveen. Met ons drie?n moeten we uit zes deelnemende acts ??n winnaar kiezen. Ik heb inmiddels al de nodige ervaring in het niet eens zijn met jury-uitspraken (niet alleen als ik zelf deelnemer was), dus ik neem aan dat er morgen om deze tijd heel wat mensen (niet alleen de deelnemers die niet gewonnen hebben) die het niet met ons eens zullen zijn. Gevreesd moet worden dat in eerste instantie alleen de winnaars en hun vrienden en familieleden tevreden over ons zullen zijn. Maar we gaan proberen de andere vijf zo goed uit te leggen wat we van hun optreden vonden, dat ze, als de teleurstelling wat gesleten is, daar toch iets aan hebben.
Uit de bijna 100 inzendingen voor de wedstrijd van www.ongekendtalent.nl zijn 20 geslecteerd voor een auditie bij het Metropole Orkest. Daar ben ik bij! Het wordt natuurlijk pas echt feest als ik bij de laatste tien terecht kom, want die mogen ook echt een opname maken met het orkest en die opname wordt dan met enige regelmaat uitgezonden. De eerste stap is in ieder geval gezet.
Update: Ik ben opgegroeid met Annie M.G. Schmidt, ik heb gedichtjes van haar hand uit het hoofd opgezegd voor de klas. Ik had derhalve talloze idee?n voor het vertolken van haar versjes in diverse stijlen. Maar ja, voor zo'n wedstrijd moet je kiezen. Gelukkig behoor ik tot de uitverkorenen, die door mogen naar de volgende ronde. Maar inmiddels blijkt een andere uitverkorene onder verschillende namen twee liedjes te hebben ingestuurd. Dat noem ik vals spelen. Als het aan mij ligt wordt die er (geheel los van de kwaliteit van de inzendingen) alsnog uitgekieperd en vervangen door de 21'ste.
Nadere update: Nergens stond dat je maar ??n liedje mocht insturen. Dus heb ik mij deze beperking zelf opgelegd. Phinx heeft derhalve niet vals gespeeld en al helemaal niet vals gezongen.
Hoewel mijn politieke belangstelling vooral globaal is, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Geert Wilders bj het opstellen van zijn verkiezingsprogramma wel een beetje gespiekt heeft bij wijlen Pim Fortuyn. Als Geert qua succes ook maar in de buurt van Pim wil komen, dan zal hij toch echt iets aan zijn kapsel moeten doen. Kaal hoeft niet, maar deze puberale grap heeft nu echt lang genoeg geduurd.
Minister Hoogervorst gaat onderzoeken of hij producten met vet extra kan belasten, net als rookwaren en alcohol. Twintig jaar geleden ben ik gestopt met roken, maar niet omdat het roken steeds duurder werd. En dat ik wat verstandiger omga met alcohol heeft ook al niets met de accijns te maken. En ondanks de stijgende brandstofprijzen rij ik toch gewoon naar Geertruidenberg om op te treden. Ik weet niet wat chocola nu kost, maar ik verwacht niet dat ik de chocoladeprijs oplettend zal gaan volgen. En patates vind ik alleen maar lekker als ik het zelf heb bereid, dus daarmee kom ik goed weg.
Op de poster van haar nieuwe programma staat Claudia de Breij naakt afgebeeld. Nu heb ik Claudia nooit persoonlijk ontmoet, dus al helemaal niet zonder kleertjes, maar het lijkt mij een "artist impression". Nochtans waren er in Putten bezwaren tegen deze poster, zodat dezelve is gecensureerd. Claudia boos, maar ze ging toch optreden voor de Puttenaren die haar wel wilden zien, wellicht in de hoop dat ze zich ook op het podium ontkleed zou tonen. Of dat aan het einde van de show toch nog zou gebeuren, hebben de Puttenaren niet mogen ervaren. Claudia heeft de voorstelling voortijdig be?indigd omdat een oudere dame weigerde te stoppen met het maken van een video-opname van haar optreden. Merkwaardig dat noch het theaterpersoneel, noch de omzittenden de betrokken dame sommeerden op te houden met haar illegale bezigheid. Waarschijnlijk was deze dame de vrouw van de dominee of de burgemeester. Ik zie uit naar de krant van morgen.
Speelman en Speelman moesten het stellen zonder hun gitarist en ook de vaste technica Majella was geveld door griep. Zij begonnen de avond en het duurde een minuut of tien voordat het tempo er lekker in zat. Maar daarna gaf het publiek zich gewonnen en kwam alles weer goed.
Ook Evi de Jean had ik op Texel al gezien, maar deze keer verpletterde ze me volledig. Het was maar goed dat het na haar optreden pauze was, zodat ik mij kon herpakken en mijn ogen kon droog betten. Evi vertelt over de ziekte en het overlijden van haar moeder. Er zitten zeker geestige momenten in, maar het programma is overwegend meeslepend en ontroerend. Evi zingt ook nog eens prachtig, wat overigens in redelijkheid wel verwacht mag worden van iemand die aan het conservatorium zang studeert Na dit optreden ben ik er zeker van dat Evi de finale gaat bereiken en misschien zelfs de gedoodverfde winnaar Pieter Derks nog wel eens krachtig zou kunnen bedreigen. Evi's vriend en vaste pianist is nu op Curacao om Seth Gaaikema te begeleiden (men moet keuzes maken in het leven). Ze werd deze avond zeer bekwaam begeleid door Erik Vlasblom (orkestleider bij Robert Long en docent aan het Tilburgse conservatorium). Ook de violist, van wie ik tot mijn schande de naam niet heb onthouden, speelde erg mooi.
Na de pauze mocht ik het podium op en ik moet zeggen dat het publiek tijdens de voorstelling goedlachs en na afloop complimenteus was. En ondanks af en toe wat flinke regenbuien was ik om twee uur thuis.
De halve finalisten van het Amsterdams Kleinkunst Festival touren door het land en ??n hunner is ziek. Het halve uur dat daardoor uitvalt mag ik vanavond invullen in Cultureel Centrum De Schattelijn in Geertruidenberg. Het zou wel fijn zijn als het vanavond niet ging sneeuwen.
In een democratie heeft het volk het uiteindelijk voor het zeggen. Weliswaar via gekozen vertegenwoordigers, maar toch. Sommige politici denken dat een rechtstreeks gekozen burgemeester de gemeentepolitiek dichter bij het volk zal brengen. Voor mij hoeft dat niet zo nodig, maar ik vind het ook wel best. En als het zover is ga ik trouw stemmen. Maar ik durf wel als algemene stelling te poneren dat het volk meer verstand heeft van voetbal dan van politiek. Daarom verbaast het me dat nog steeds niemand zich sterk maakt voor de rechtstreeks door het volk gekozen voetbaltrainer.
Beertje is onze tienjarige Cairn-terrier, die in zijn prille jeugd een mannetjeshond was. Vandaag moest Beertje naar de dierenarts om zijn gebit schoon te laten maken. Omdat hondjes van nature niet geneigd zijn hun bek geruime tijd opengesperd te houden, om daarin te laten wroeten, diende het dier te worden verdoofd. De dierenarts was genoodzaakt ook nog drie tanden en een kies te trekken, waarna H. het hondje, nog half slapend, mee mocht nemen. Thuis hebben we hem op zijn favoriete plekje op de bank gelegd, toegedekt met een plaid om hem warm te houden. Maar toen we in de keuken geluidjes maakten die op eten konden wijzen, kwam hij er alweer aan, zij het enigszins waggelend en af en toe door zijn achterpoten zakkend. Vandaag heeft hij zich qua voedsel moeten redden met Brinta, maar morgen mag ie het weer proberen met brokjes. Hij lijkt de slag inmiddels weer geheel te boven.
Omdat mijn mobiele telefoontoestel merkwaardige kuren vertoont bestelde ik een nieuwe. Dat deed ik op 4 februari. Na wekelijks te hebben gebeld met de Helpdesk van de KPN had ik vandaag eindelijik een doortastende dame aan de lijn die er in slaagde te achterhalen dat er iets was misgegaan. Haar collega's hadden zich beperkt tot sussende geluidjes, inhoudende de suggestie dat het wel goed zou komen. De helpdeskmedewerkers worden klaarblijkelijk meer getraind in luisteren naar gezeik dan in het antwoord geven op de vragen, althans een antwoord dat de realiteit enigszins benadert. Ik krijg nu mijn geld terug en heb opnieuw moeten bestellen. Het toestel is slecht leverbaar en ik sta dus weer achter in de rij. Daarom zit ik als een razende mijn zegeningen te tellen, om de frustratie ten aanzien van deze miniscule tegenslag in het juiste perspectief te kunnen zien.
Toen ik mijn versie van het Schaap Veronica instuurde naar www.ongekendtalent.nl in de hoop te mogen zingen bij het Metropole-orkest, waren er nog maar weinig inzendingen en gaf ik mezelf nog een behoorlijke kans om door te dringen tot de laatste tien. Inmiddels zijn er zoveel inzendingen bij gekomen, die ik eigenlijk nog net een klein beetje aardiger vind dan de mijne, dat ik veronderstel dat de jury dat ook wel zal vinden. Maar gelukkig heb ik de mening van een jury al meer dan eens verkeerd voorspeld, dus ik blijf nog even dromen.
Alweer tien jaar geleden woonden we in de Palestrinastraat in Amsterdam. De dagelijkse lange wandeling met de hondjes deed H. in het Vondelpark, de korte uitlaat deden we op het Museumplein. Waar nu die bult is was toen een plek met bomen en een grasveld. Dat de verkeersweg over het plein verdwenen is vind ik geen bezwaar, maar als geheel vind ik het niet mooier geworden. Maar ja, daar ben ik dan ook een ouwe vent voor, zo is het leven. Als die helling op een mooie zomerdag vol zit met zonnende mensen heeft dat ook wel weer iets aardigs. Als ik destijds op de fiets naar kantoor ging reed ik door het Vondelpark of onder het Rijksmuseum door. En die onderdoorgang wordt nu met sluiting bedreigd (of is zelfs al gesloten, ik kom er niet zo vaak meer). Hanneke Groenteman (link links) is verontwaardigd en ik vraag me ook af waarom dat nou zo nodig moet. Maar ja, daar ben ik dan ook een ouwe vent voor, zo is het leven.
Alweer een week of drie geleden kwamen de eerste sneeuwklokjes op. Dat maakt me altijd een pietsje blijachtig (niet uitzinnig van vreugde dus) omdat ik sneeuwklokjes beschouw als lentebode en ik een liefhebber ben van de lente. Van de sneeuwklokjes is onder het sneeuwdek niets meer terug te vinden en ik ben benieuwd of ze na de dooi het kopje weer fier zullen laten hangen. De sneeuw is voorzichtig aan het smelten, hetgeen ik hartelijk toejuich. Als de komende dagen de dooi doorzet wordt het hier een geweldig natte bedoening. Maar als straks de lentezon de landerijen droogt zal ik weer dansend en zingend over mijn groene grasveld zwieren.
Als je op het platteland woont sta je dichter bij de natuur dan in de stad. Woensdag waren we nog behoorlijk ingesneeuwd, maar gisteren was zelfs ons kleine landweggetje al weer goed berijdbaar. Hoewel ik niet ben opgestaan om dat met eigen ogen vast te stellen, vroor het vannacht zeker 15 graden. Met de luiken en de gordijnen dicht, om de warmte binnen te houden, was het binnen extra aangenaam. De vogeltjes hebben behoefte aan extra brood en dat krijgen ze dus ook. Maar wat mij betreft mag het warm water gaan regenen. Ik vind het best even een mooi gezicht, dat winterse landschap, maar het mag nu wel weer op groen.
In het fotoalbum staan de foto's die H. vandaag maakte van de witte wereld waarin we op dit moment zijn opgesloten.
Gisteravond speelde ik in jongerencentrum De Koornbeurs in Delft. Tegen acht uur werd de eetzaal ontruimd en omgetoverd tot theater. Om iets over negen uur mocht ik beginnen voor ruim 120 Delftse jongeren (en mijn schoonzus en zwager). Dat was nou eens echt leuk. Alle kleine grapjes leiden tot ten minste gegrinnik, de liedjes kregen allemaal een gul applaus, wat wil de kleinkunstenaar nog meer Na de pauze speelde Arnoud Kaldeway en ook hij had het reuze naar zijn zin met de zaal en vice versa.
Om kwart voor ??n reed ik weg. Eva voorspelde dat ik om drie uur thuis zou zijn, maar zij wist natuurlijk niet dat het in het noorden toen al flink sneeuwde. Bij Lelystad begon het en vanaf Emmeloord werd het sukkelen met zo'n 50 km per uur. Om kwart over vier reed ik de oprit op. Inmiddels ligt hier een heel dik pak sneeuw. Als ik straks uitgeslapen ben zal ik een serie foto's van onze witte wereld plaatsen.
Vanavond mocht ik een serieus debat, georganiseerd door de LSVB (studenten vakbond), in de Melkweg verluchtigen met enkele liedjes en mededelingen. Ik was gelokt met de suggestie dat in verband met de aanwezigheid van enkele kamerleden er ruime belangstelling van de pers zou zijn, daaronder mede begrepen een tv-ploeg. Publiciteitsgeil als ik ben liet ik me daardoor lijmen. Jammer genoeg hadden 200 andere studenten deze avond gekozen voor het nog maar eens bezetten van het Maagdenhuis. De tv-ploeg hoefde alleen maar even de Leidsestraat door om nog boeiender beelden te schieten. Het debat werd bekwaam geleid door Max van Weezel, maar was niet bepaald spetterend. De zaal werd ook steeds leger en toen om tien uur een leider meedeelde dat burgemeester Cohen de ontruiming had aangekondigd vertrok eenieder richting Maagdenhuis.
Tijdens mijn eerste liedje zaten twee dames van de organisatie op de eerste rij, circa 1.65 meter van mij verwijderd, keihard te praten. Ik heb nog overwogen te vragen of ze dat tijdens een college ook deden, maar heb toch besloten sto?cijns door te gaan. Zoiets onbeschaamds heb ik zelfs tijdens de rumoerigste caf?-optredens niet meegemaakt.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|