Ter afsluiting van de feestlijkheden gingen we eten in Restaurant 't Ponkje in Woudsend. Dit restaurant is gevestigd in een voormalig kerkje, zodat bidden voor het eten niet meer nodig is. De bediening is allervriendelijkst, het eten smaakt werkelijk voortreffelijk en de ambiance is aangenaam. Goedkoop is het niet, maar ook niet belachelijk duur (kijk maar op de site als je het menu en de prijzen wilt zien).
Hannie's verjaarscadeau bestond uit een dag tuinarbeid door de toegestroomde familieleden. Tijdens het ontbijt stortregende het nog, maar daarna klaarde het op, waarna de werkzaamheden begonnen. Er is heel wat werk en grond verzet, hetgeen hongerig maakte. Het is nog niet zo makkelijk om de juiste hoeveelheid voedsel voor 16 mensen te bepalen, maar alles ging schoon op en iedereen verklaarde voldoende te hebben gegeten, dus dat geloven we dan maar. Tot diep in de nacht hebben we rond het vuur zitten praten, drinken en zingen. Vanmorgen werden we opnieuw getracteerd op een ferme bui, dus we kunnen vaststellen dat we behoorlijk geboft hebben.
Een jaar of acht geleden kocht ik een bosmaaier om het welig tierend gras, alsmede jonge aanwas krachtig te kunnen aangrijpen. De electrische trimmer die bij de woning was geleverd kon deze taak niet aan, dus was ik aangewezen op een gemotoriseerd exemplaar. Voor wie niet weet wat een bosmaaier is: je ziet langs de kant van de weg wel eens mannen met oranje hesjes met zo'n apparaat lopen. Op de grond draait een ferme nylon draad krachtig rond, aangedreven door een bromfietsmotor, die zich aan een stang onder de oksel van de maaibediende bevindt. Omdat het motortje een hels kabaal maakt, dragen slimme maaiers gehoorbeschermers die er uitzien als een koptelefoon.
Omdat ik de bosmaaier slechts enkele malen per jaar gebruikte, was het steeds weer een gevecht om het motortje er toe te bewegen veel te veel lawaai te maken. Meestal moest ik in het vroege voorjaar eerst naar de leverancier, om het ding te laten doorsmeren en aanjagen. Mede om die reden sloeg ik het bevechten van de grasranden en andere stukken woeste natuur wel eens een jaartje over, wat een vlotte start van de kostbare machine ook al niet bevorderde.
Nadat we gisteren met drie man een half uur hebben geprobeerd het vermaledijde ding aan het draaien te krijgen heb ik hem vandaag ingeruild voor een electrisch exemplaar met een dubbele draad en een vermogen van 1.000 Watt (ter vergelijking: de gemiddelde Black and Decker gras-trimmer heeft een vermogen van 350 Watt en een enkele draad). Ik heb er meteen een paar uur mee gewerkt, zodat ik nu veel spierpijn heb. Maar de berm en de graskanten zien er keurig uit.
Rond mijn 12de jaar leerde mijn opa me schaken, dat wil zeggen dat hij me de loop der stukken leerde. Veel verder ben ik nog steeds niet, zij het dat ik weet dat er openingen bestaan. Meer dan 20 jaar geleden kocht ik een schaakcomputer, waarvan ik op het laagste niveau wel eens een spelletje heb gewonnen door volstrekt onzinnige kunsten uit te halen. Met het schaakprogramma Fritz 8 lukt dat ook al niet meer, want de schaakprogramma's zijn wel sterker geworden en ik niet. Toch zou ik het leuk vinden als je zo nu en dan eens een spelletje schaak met me zou willen spelen. Meld je aan bij www.itsyourturn.com (kost niks) en nodig me uit voor een partijtje. Mijn identity is Menno Nicolai, dan kan ik het tenminste zelf ook onthouden.
Het bezit van een eigen bos(je) brengt de noodzaak tot periodiek bosonderhoud met zich, anders wordt het steeds lastiger door het bos te wandelen. Een bos heeft van zichzelf de neiging dicht te groeien en de paden te overwoekeren. Gelukkig zijn er mensen die het leuk vinden om een paar dagen bos- en overige tuinarbeid te verrichten, een uitkomst voor de wat luiere boseigenaar. Zaterdag kwam de zes-koppige familie Borst een dagje voor de gezelligheid, Jan, Jochem en Sjoerd bleven achter en vertrokken pas vanmiddag weer naar Almere. Ondanks enkele onderbrekingen (omdat het wel erg hard regende) zijn alle bospaden weer als nieuw, zodat een wandeling van 275 meter mogelijk is, zonder te worden gehinderd door overhangende takken. De begroei?ng aan de voorzijde is helemaal gesnoeid en de vijver is grotendeels ontdaan van de erin gegroeide erwtensoep. Mijn taak bestond uit het verzorgen van de voedselvoorziening, wat overigens niet mag worden onderschat, want de heren doen qua eetlust niet onder voor professionele bosarbeiders.
Gisteravond presenteerde Nou en zijn videoclip Gothic meisje in Grand Caf? De Stomme van Campen. Dat Grand is een grapje, want de ruimte bestaat uit twee, door een dikke muur van elkaar gescheiden ruimtes, van circa 3 bij 8 meter. In de ene ruimte is dan ook nog eens een bar, waar het bar-personeel meer ruimte heeft dan de klanten, wat me overigens terecht lijkt. Nou en is een leuke band, voor het luisteren waarnaar ik moedig de rookwalmen en de zwetende lijven (waaronder het mijne) heb getrotseerd. Ik zou ze gunnen dat ze met de clip doordringen tot de nationale top. Tussen hun eerste set en de clip-presentatie mocht ik optreden. Ik was op het ergste voorbereid en het viel me best mee dat er toch minsten 30 mensen waren die aandachtig luisterden naar mijn liedjes en mededelingen en daar ook zichtbaar genoegen aan beleefden. De rest van de aanwezigen zat hardop te praten, maar ik ben al zo gehard dat ik me er bijna niets van aantrok, zij het dat ik de meer gevoelige liedjes maar heb overgeslagen. Bij het laatste nummer kreeg ik hulp van drummer Jan-Peter en bassist Emiel, dus dat was nog even lekker spelen.
Toen rond 1955 mijn ouders hun eerste auto kregen bleek uit het kenteken uit welke provincie de auto afkomstig was. Ik meen dat de B stond voor Friesland. Wij bezochten regelmatig familie in Amsterdam en mijn vader vond het vreselijk dat iedereen kon zien dat hij uit Friesland kwam, niet omdat hij zich daarvoor schaamde, maar omdat hj dacht dat iedereen het aan zijn rijden zou merken. Waarschijnlijk was dat zonder kentekenherkenning ook wel gebeurd, want als we eenmaal in de stad reden waren de ramen beslagen door zijn angstzweet en moesten wij muisstil op de achtebank zitten om zijn concentratie niet te verstoren.
Nu is er een groep die het Friese kenteken weer wil invoeren en daartoe stickers met FRL gaat verspreiden die op de nummerplaat kunen worden geplakt. Het doel zou zijn de Friezen hun eigen identieit te hergeven. Alsof a. Friezen hun identiteit kwijt zijn, b. Zoja, of dat nou zo erg is en c. Of je die terugkrijgt met een sticker op de nummerplaat.
Ikvind het heerlijk om weer in Friesland te wonen, vanwege de rust en de ruimte en Friezen zijn in het algemeen aardige mensen, net als Groningers, Drenten, Overijsselaars, enzovoorts. Ik ben nu 60 jaar en heb 30 jaar in en nabij Amsterdam gewoond en de rest van mijn leven in Friesland en Groningen doorgebracht. Hoewel ik qua afstamming een volbloed Fries ben, heb ik niet het gevoel dat ik een Friese identiteit bezit, evenmin voel ik me Amsterdammer. Toch vind ik het leuk als Heerenveen en Ajax goed voetballen en wedstrijden van het Nederlands elftal mis ik niet graag (op televisie, dat dan weer wel). Ik hou dus maar gewoon de NL vermelding op mijn nummerbord, dat vind ik nationalistisch genoeg en verder hou ik gewoon mijn eigen identiteit.
Jammer genoeg kan ik niet terugkijken op een glansrijke vaderrol, maar gelukkig functioneerde ik als oom aanzienlijk beter. Kleine kinderen die mij voor het eerst zien reageren niet altijd onmiddellijk enthousiast. Ik veronderstel dat mijn gezichtsbeharing, de bril en mijn zware stem daarbij een rol spelen. Vroeger probeerde ik nog wel eens de kleine tot spontane liefde te dwingen door hem of haar krachtig aan mijn gemoed te prangen, daarbij hartelijk bedoelde woordjes in het kinderoor roepend. Ook een klein dansje ging ik niet uit de weg. Slechts bij de sterkere kinderen had ik met deze aanpak succes, zodat ik de laatste jaren van tactiek ben veranderd. Ik begin met negeren, om na verloop van tijd een afstandscommunicatie op te bouwen. Eerst alleen visueel en als het eerste lachje er is ook met beperkt geluid. In een enkel geval had ik met deze methode na drie jaar nog steeds geen contact, maar deze kinderen bleken dan ook zonder uitzondering ernstige gedragsstoornissen te hebben en dat niet alleen jegens mij. Maar in de regel leidt mijn aanpak binnen een half uur tot het begin van een mooie vriendschap, waarbij het aanvankelijke afgrijzen bij de kleine heeft plaatsgemaakt voor verbaasde nieuwsgierigheid. Als in de ontmoetingsruimte een piano aanwezig is wordt onze prille relatie steevast bekroond met gezamenlijk musiceren, zo ook gisteren met mijn achternichtje Inge.
Toen ik 19 was verliet ik het ouderlijk nest om mijn militaire dienstplicht te vervullen. Ik reken de drie kazernes waarin ik die periode, goeddeels lanterfantend, doorbracht niet tot de huizen waarin woonde. In 1966 zwaaide ik af en toog ik naar Groningen om te studeren, althans student te zijn. Samen met mijn ouders (ik was al 21, maar ja, zij moesten de huurpenningen voldoen) maakte ik mijn opwachting bij de Weduwe Schwartz aan de Bedumerstraat 8 in Groningn. De kamer was gelegen aan de voorzijde en voorzien van een opklapbed, een divan, een oliekachel en een schrijftafel. Stortbaden kon men in een badhuis een eindje verderop en voor de gebitsreiniging was het keukentje van de weduwe beschikbaar. Dat keukentje was slechts te bereiken via haar woonkamer. Datzelfde gold voor het toilet dat zich achter de woning in de tuin bevond.
Op de oliekachel trof ik met een zekere regelmaat een pannetje soep aan. Mevrouw Schwartz was namelijk verzot op huiselijke omgang. Ik niet, althans niet met haar. De meeste tijd bracht ik door in de Kroeg (niet een caf?, maar de soci?teit van Vindicat atque Polit, het Groninger Studenten Corps). Daardoor wist ik het persoonlijke contact met mijn hospita tot een minimum te beperken.
Nadat ik, samen met mijn toenmalige vriendin, door de divan was gezakt (hoewel ons wangedrag ruimschoots binnen de perken, waar ik zo graag buiten was getreden, was gebleven) drong mevrouw Schwartz aan op herziening van mijn gedrag, meer in het bijzonder terzake van damesbezoek, bij gebreke waarvan zij mij niet meer kon huisvesten. Terstond zegde ik de huur op, want ik had net die middag een kamer in een studentenflat gehuurd. Zo had zij het niet bedoeld, stamelde ze nog, maar ik hield stand. Mijn vader stelde ik schriftelijk op de hoogte van het gewijzigde gironummer en het nieuwe huurbedrag. Bij onze volgende ontmoeting stamelde hij bepaald niet, maar opnieuw hield ik stand.
Zelfs ter gelegenheid van mijn uitvaartplechtigheid zullen mijn naasten niet snel op het idee komen mij te omschrijven als een geduldige doorzetter. Daar heb ik alle begrip voor. Eerdig neig ik tot ongeduld en gebrek aan concentratievermogen en tegenslagen beschouw ik als hinderlijk en niet zelden als voldoende reden een begonnen traject af te breken. Maar als een computer, die mechanisch nog in orde is, niet doet wat ik wil, dan ben ik een terrier, een leeuw en een vos tegelijk. Zo heb ik de vier jaar oude Packard Bell notebook, die ik van mijn zus overnam eerst persoonlijk tot zwijgen gebracht. Dat was, ik geef het toe, niet mijn bedoeling, maar wel het gevolg van mijn zelfoverschatting. Maar vannacht om twee uur kwam er weer geluid uit (met hulp van de voortreffelijke service-site van Packard Bell) en vandaag heb ik nog eens enkele uren besteed aan het installeren van hardware en programma's en het updaten van Windows. Daar bij heb ik een groot deel van de tijd wat dommig naar het scherm zitten staren, af en toe koffie makend of een boterham smerend, maar toen het hele proces met vrucht was afgerond vond ik mijzelf een geduldige doorzetter. Het wasrek is inmiddels gerepareerd en hoeft alleen nog maar geschilderd te worden. Ik wacht nu geduldig tot iemand dat gaat doen. Ook daarin ben ik een doorzetter.
Het laatste huis waarin ik bij mijn ouders woonde was Tjalling Wagenaarstraat 14 in Drachten. Toen wij er in trokken was dat de buitengrens van Drachten, maar de weilanden van toen zijn nu ook al lang volgebouwd. Naast ons was Kijlstra's Betonfabriek gevestigd en wij speelden verstoppertje in de rioolbuizen die op het terrein lagen opgestapeld. De woning zelf was behoorlijk ruim; mijn zussen en ik hadden elk een eigen kamer en beneden was nog een extra kamer die door mijn vader werd gebruikt als studeerkamer, hoewel hij inmiddels al lang uitgestudeerd was.
De huizenserie had kennelijk geen prioriteit, maar laat ik hem weer eens hervatten. De Roerdompstraat in Drachten was een tussenstap naar Torenstraat 6. Destijds was de Torenstraat een rustige straat, nu is het een doorgaande weg geworden, omdat de Noorde- en de Zuiderbuurt voetgangersgebied zijn. De huizen tegenover ons waren toen geschilderd in diverse tinten grijs, maar zijn inmiddels hersteld in de primaire kleuren, waardoor het wijkje in de jaren twintig de Papegaaienbuurt werd genoemd. Wij vonden het best een groot huis, zeker na de Roerdompstraat, maar een paar jaar geleden was het te koop en toen mijn zussen en ik er doorheen liepen viel dat geweldig tegen. Mijn zus heeft het dan ook niet gekocht. In dit huis woonden we toen in Irnsum de eerste Friese tv-steunzender werd geplaatst, waardoor het mogelijk ws ook in Friesland tv te kijken. Toen ik 13 was en op zaterdagmiddag thuis kwam uit de padvinderij bleken wij een tv te bezitten. Vanaf dat moment zat de kamer regelmatig vol met kijkers (bijvoorbeeld bij Wimbledon), want de tv-dichtheid was nog zeer gering. We woonden daar van ongeveer 1955 tot 1960.
Nou en is een band uit Kampen en presenteert op 24 juli in Grand Caf? De Stomme van Campen hun videoclip. Ze hebben mij gevraagd tussen hun optredens door een half uurtje uit mijn programma te spelen. Dat ga ik doen, maar ik ben er wel mentaal op voorbereid dat het publiek helemaal niet zit te wachten op een ouwe vent die de cabaretier gaat uithangen midden in een avondje popmuziek. Het noodplan voorziet in standuppen, zonodig met toenemende publieksparticipatie en als ook dat niet lukt meng ik me gewoon onder het publiek en draaien we een CD van Randy Newman: It's lonely at the top.
Een paar keer per jaar halen we espresso koffie bij Simon Levelt in Groningen. Deze keer besloten we, bij wijze van uitje, de periodieke boodschap in Zwolle te doen, omdat we daar vrijwel nooit komen en het een mooie stad is. Het weer werkte hartelijk mee, zodat talloze jonge meisjes vol trots hun borstjes op een push-up presenteerblaadje aanboden ter bezichtiging. We aten een stokbroodje op een terras en gingen vervolgens elk een andere kant op, omdat onze interesses qua winkelen niet equivalent zijn. En na deze beknopte vacantiebeleving mochten we lekker weer naar ons eigen huis.
Twee jaar geleden kocht ik dit prachtige apparaat. Voor wie dat niet weet: het is een 12-sporen harddiskrecorder, waarmee een bekwaam en handig iemand professionele opnamen kan maken. Ik kwam echter niet verder dan af en toe een liedje op twee sporen opnemen en dat dan weer mixen naar een stereo-track op CD. Dat kan wel makkelijker en nu neem ik gewoon rechtstreeks op op een Compact Flash kaartje (het liedje op Boslucht 5 is zo opgenomen). Aanzetten, opnameniveau instellen, net als vroeger bij de cassetterecorder en spelen maar. En al dat equalizen om het mooier te maken kan ik toch niet. Enerzijds zijn mijn oren te oud en heb ik te vaak oorontsteking gehad om het hoog nog goed te horen, anderzijds heb ik er het geduld niet voor. Dus het opnemen voor de CD gebeurt straks gewoon in een studio met een deskundige technicus (ik hoop een beetje op mijn neef Peter, maar die heeft het, samen met Bas, erg druk met de voorbereidingen van het derde programma van Droog Brood, dus dat lukt misschien niet.
Boslucht 5 haalt de vijf minuten nog niet eens en bestaat alleen maar uit een liedje, dat ik op deze warme zomeravond zomaar speel en zing. Niet vlekkeloos, dus op de CD moet het wel anders, maar op het podium klinkt het waarschijnlijk ook wel ongeveer zo. Om te luisteren of te downloaden: zie de iPod in de rechterkolom. Boudewijn de Groot schreef vriendelijke woorden over de tekst (zie 12 december 2004).
Vanmorgen ben ik voor het eerst sinds twee jaar weer naar de sportschool geweest. Het gevolg is dat ik nu enigszins moeizaam loop en overal spieren voel waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. Het werd dus wel weer de hoogste tijd. Naast het versterken van de spieren met behulp van allerlei prachtige machines moet mijn conditie ook hoognodig verbeterd worden. Na anderhalve minuut op een apparaat waarin lopen en steppen worden gecombineerd moest ik al stoppen. Dat wordt dus de graadmeter voor de komende maanden. Want uiteindelijk moet dat naar twintig minuten. Na de training leek het me gepast mijn wilskracht te vieren met een paar taartjes bij de koffie. Kwarkpunten uiteraard. Gelukkig wel met een kloeke dot slagroom er bovenop.
De Latijnse titel betekent in het Nederlands: hoor en wederhoor. E?n van de drie journalistieke basiseisen, zoals ik die inmiddels bij elkaar heb gegoogled. De eerste is dat de verslaggever geen partij mag zijn in de kwestie waarover hij schrijft. De tweede is dat hij niets mag opschrijven dat hij niet kan waarmaken. En de derde dus de eis van hoor en wederhoor. Ik had de klepel dus wel horen hangen. In weblogs, las ik ergens (en het niet vermelden van de bron is ook al niet erg journalistiek), worden feiten en meningen nogal eens zodanig met elkaar vermengd, dat die voor de oppervlakkige lezer nauwelijks te scheiden zijn. Zo leer je nog eens wat.
Op 3 juli schreef ik een stukje over iemand die twee jaar geleden hier is komen wonen, die bezwaar maakt tegen de bouw van een tweede kippenschuur (waarin biologische eieren zullen worden gelegd) door zijn overbuurman. De Leeuwarder Courant heeft dit stukje ontdekt en gaat de boer in kwestie interviewen, de buurman met bezwaar wil zijn mening niet in de krant ventileren. Wel neemt hij mij kwalijk (hoorde ik niet van hem) dat ik dat stukje heb geschreven. Nu heb ik het nogal ingetogen en algemeen gehouden, zonder namen te noemen, maar het gaat, in tegenstelling tot mijn meeste stukjes, wel over anderen.
Nu vraag ik mij af of je ook op een weblog, als je iets schrijft waar anderen bij betrokken zijn, je het journalistieke principe van hoor en wederhoor moet toepassen. Mag ik daar wat meningen over vernemen?
Vanmorgen om negen uur had ik al een vinger in mijn endeldarm. Die vinger maakte deel uit van de uroloog, die onderzocht hoe ik een paar maanden geleden zo maar een urineweginfectie kon krijgen. Destijds had de vrouwelijke weekendarts ook al even aan mijn prostaat gevoeld (dat kan alleen maar via de achteringang), maar zij had aanzienlijk dunnere vingers en was misschien ook wat ruimhartiger met de vaseline omgesprongen. De hele dag ben ik me bewust geweest van mijn geheimste opening en na de wandeling is zelfs zitten ongemakkelijk. Ik ga nu dus maar staan koken.
Je mag mensen niet beoordelen op hun huidskleur, ras of geloof en meer in het algemeen: op hun uiterlijk. Zojuist logeerde ik een weekje in Amsterdam, in een buurt waar autochtonen naar schatting 10 procent van de bevolking uitmaken. In de twee jaar dat mijn neef daar woont is de sfeer op straat in mijn waarneming onaangenamer geworden. Twee jaar geleden knikte ik mensen die ik op het trottoir tegenkwam vriendelijk toe en kreeg ik een knikje of zelfs een gemompelde groet terug. Nu nog maar ??n keer van een al wat oudere Turkse man. Verder werd ik vooral genegeerd of aangekeken met blikken die het midden hielden tussen minachting en vijandigheid.
Het is een geweldige troep op straat (net als in de omgeving van de Polanenstraat overigens, waar ook vooral nieuwe medelanders wonen). Kinderen op een speelplaats maken overal ter wereld lawaai, maar tegenover mijn logeerkamer ging dat door tot soms na middernacht.
Zie ik dit nou zo omdat ik steeds meer gewend raak aan het rustige plattelandsleven of ervaren andere bewoners van de grote steden een zelfde negatieve ontwikkeling?
De afgelopen week heb ik 12 ritten gemaakt met stadsbussen van het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf Amsterdam. Mijn conclusie is dat de buschauffeurs hun passagiers intens haten en ze stellen dan ook alles in het werk ze te verminken. Alle bochten en zwenkingen naar haltes worden genomen met een snelheid waarbij het nauwelijks mogelijk is niet uit de stoel te worden geslingerd of de buurpersoon niet tegen het raam te duwen. Blijven staan is helemaal een ware krachtsinspanning, die ik gelukkig maar twee keer heb hoeven doorstaan. Optrekken geschiedt konsekwent met vol gas, wat er zich ook op de weg voor de bus afspeelt. Als de brug over de Houtmankade open staat is al van verre duidelijk dat aldaar gestopt zal moeten worden. Nochtans wordt wat extra gas gegeven, om 20 meter voor de stopstreep vol in de remmen te gaan. Niet zelden vlogen bij dergelijke situaties kinderen en bejaarden mij om de oren. Dat niemand er wat van zegt begrijp ik wel, want de chauffeurs zien er niet naar uit dat milde kritiek op hun rijstijl zou kunnen leiden tot een debat hieromtrent, om van een aanpassing in positieve zin maar niet te spreken. Een knal voor je kanus kan je krijgen, hoewel vermoedelijk geen enkele hedendaagse Amsterdamse buschauffeur het woord kanus nog kent.
De presentatie duurde inderdaad slechts 20 minuten en werd door de aanwezigen welwillend bekeken. Door de scherp gesneden overgangen maakten we open doekjes vrijwel onmogelijk, het publiek speelde daar goed op in door zich volmaakt rustig te houden. Pas toen na het slotlied duidelijk bleek dat het was afgelopen kwamen de handen uitbundig op elkaar, hoewel ik daardoorheen meende hier en daar een zucht van opluchting te horen dat het voorbij was.
Eén van onze deelnemers, Charlotte, was niet tot de fulltime opleiding toegelaten wegens twijfel omtrent haar acteertalent. Voor haar was deze workshop in zekere zin een verlengde auditie. Na afloop kreeg ze te horen dat ze in september mag gaan meedoen en dat was toch wel het hoogtepunt van deze week.
Steeds meer mensen hebben best een paar centen meer over voor scharreleieren, of nog beter: biologische eieren. Die belachelijke benaming heb ik niet bedacht, want alle eieren zijn natuurlijk biologisch,maar doe het er maar mee.
E?n onzer buurboeren houdt sinds een paar jaar kippen, die acht uur per dag buiten lopen, biologisch goedgekeurd voer krijgen, wier snavels niet worden afgeknipt, zodat de eieren van dit pluimvee het Eco-keurmerk kunnen krijgen. Omdat hij van 7.000 kippen niet kan leven wil hij er nog een schuur bij bouwen. Ruimte genoeg op eigen grond, maar de overbuurman, die twee jaar geleden uit Bodegraven naar het Friese platteland is verhuisd, maakt bezwaar, omdat hij niet graag kippen in de wei ziet lopen. Nu heb ik het verhaal uit de mondvan de boer vernomen en de overburen ken ik niet, en ik heb ook geen titel om hoor en wederhoor toe te passen, maar in zijn algemeenheid ben ik van mening dat je als nieuwkomer behoorlijk sterke argumenten moet hebben om dit soort ontwikkelingen tegen te houden. Het stinkt niet, het maakt geen lawaai, de kippen hebben een fatsoenlijk bestaan, de schuren worden door een boomwal aan het gezicht onttrokken, dus waar zeur je over.
Morgen vertrek ik voor een week naar Amsterdam, voor een workshop van de Amsterdamse Theater Academie. Zaterdagmiddag om 17.00 uur geeft de groep deelnemers een presentatie in het Polanentheater. Het is mijn bedoeling na deze week overtuigender op het podium te staan. Ik logeer bij neef Peter en zal jullie op de hoogte houden van mijn belevenissen. Ik zie vooral uit naar dinsdag: 's ochtends dans en 's middags fysiek theater. De overige deelnemers zijn ongetwijfeld jong en slank en ze zullen aanvankelijk veronderstellen dat ik de concierge ben die straks de koffie gaat verzorgen. Ha, daar zullen ze nog van op kijken. Hoewel ik niks te beroerd ben om koffie in te schenken, hoor.
Van nature ben ik een ordelijk type. Dat niemand die mij kent dat gelooft begrijp ik maar al te goed. Ik ben namelijk ook snel afgeleid en leg spullen wel eens neer op een minder logische plek, alleen maar omdat ik ze niet meer in mijn hand wil hebben. In huis zorgt Hannie voor een zekere ordening en ze dringt bij mij ook wel aan op het mede-handhaven daarvan, maar in mijn studio mag ik het helemaal zelf uitzoeken. Zoeken dus, want nu is de digitale camera waarmee onze Spaanse vacantie zo sfeervol in beeld werd gebracht, spoorloos verdwenen. Hannie is een paar dagen naar haar moeder, dus ik ben qua zoeken op mijzelf aangewezen. Ik ben benieuwd waarvandaan ze dit kostbare kleinood morgenavond tevoorschijn tovert.
Update: Vorig weekend heb ik de camera in het portiervak van de auto gelegd omdat het ding me in mijn borstzak hinderde bij het omdoen van de autogordel. Op diezelfde plek trof ik hem zojuist aan.
De door mijn zus thuisbezorgde nieuwe notebook functioneerde, maar was wat traag, dus ik volgde het advies van neef Peter op het apparaat opnieuw te formatteren en te installeren. Daar heb ik de afgelopen vier uur aan besteed, maar steeds bracht Packard Bell een kink in de kabel, door misselijke opmerkingen te maken over een onjuiste IOS. Volgende week ben ik uithuizig (daarover later meer) en daarna ga ik maar eens fijn naar Dixons in Drachten, waar ik deze machine voor mijn zus een jaar of vier geleden kocht. De aldaar destijds werkzame pubers hebben ongetwijfeld inmiddels elders een werkkring gevonden, maar mijn zus heeft vast nog wel allerlei papieren omtrent de aankoop en de daarbij aangeschafte garantie-verlenging. Hoop ik. Zie mijn volgende stukje.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|