Als de beschrijving van Lubbers' gedrag jegens de vrouwelijke medewerkster juist is (en ik heb in het NRC toch wel vertrouwen) dan past daarbij niet het woord hoffelijkheid. Ik ben in mijn leven heel wat betastenswaardige dames tegengekomen, maar ben zelfs nooit op het idee gekomen mij over te geven aan handoplegging, om van gezellige kneepjes nog maar niet te spreken. En dat is zeker niet uitsluitend te wijten aan mijn lafheid, dat doe je gewoon niet. Inmiddels lijkt iedereen zeker te weten dat Lubbers begin volgende week zelf zal moeten vluchten, behalve hij zelf. Nou is Kralingen niet bepaald een vluchtelingenkamp en hij wordt vanzelfsprekend hartelijk ontvangen door Ria, die als geen ander weet dat hoffelijkheid en voorkomendheid zijn handelen jegens vrouwen het beste weergeven. Als ze nietsvermoedend aan het aanrecht de aardappelen staat te schillen zal hij onverhoeds zijn handen om haar middel leggen en zijn onderlichaam tegen haar billen duwen. Eindelijk weer thuis, zal hij in haar oor fluisteren. Hij had wel van tevoren gezien dat ze een dunschiller gebruikte en niet een traditioneel aardappelschilmesje.
Ria is alleen maar blij dat er nog iemand aan haar zit.
Ik wil eigenlijk niks weten over het onderlichaam van Ruud Lubbers (maar het wordt me opgedrongen…)
Ruud Lubbers is gewoon een exponent van het aloude geniepige christendom. Na de kerkdienst lekker stiekem rollebollen met de dienstmeid. Het zal hem wel met de paplepel zijn ingegoten.
@ Warme Woorden: Wat een achterlijke praat. Wordt volwassen of zo. Dom.