Sta op
Woensdag 20 April 2005 at 12:22 am.Nu ik weer wat tot rust ben gekomen en mijn schrijfsels doorlees moet ik een voetnoot plaatsen. Af en toe lijkt het alsof ik geen enkele standupper goed vind. Zo is het niet. Maar omdat de drempel zo laag is (je stapt op een podium, pakt een microfoon en begint te praten) zijn er nogal wat mensen die beter aan hun vrienden hadden kunnen vragen of wat ze zeggen wel de moeite van het beluisteren waard is. En de open podium avonden worden deels gevuld door lieden die van zelfkritiek kennelijk nog nooit gehoord hebben. Dan zijn er onder de standuppers van naam ook nog heel wat waar ik volstrekt niet om moet lachen. Zoals er ook nogal wat cabaretiers zijn waar ik niet veel aan vind. En het is nog maar zeer de vraag of ik mezelf leuk zou vinden als ik mijn publiek was. Want hoewel ik beschik over een gerijpte dosis zelfkritiek, ben ik als toeschouwer nog kritischer.
twee reacties
ik ben ook erg hoor…. kan enorm afknappen in het theater maar als je me hebt dan heb je me ook echt
Paola - 20-04-’05 13:27Ik vind stand-up comedy mooi omdat de performer geen enkele manier heeft om zich te verschuilen. Een microfoon en that’s it, alleen het hoogst noodzakelijke om op te treden. Daarom is het ook zo pijnlijk snel duidelijk of iemand goed is of niet.
Kees van Amstel - 20-04-’05 13:28Bij cabaret kan bijv. een slechte tekst of neppig(e) engagement/betrokkenheid in een prachtig gezongen melodie aardig verbloemd worden. Soms klapt het publiek bij cabaret voor het kunstje (bijv 4/5 mannen die iets goed gerepeteerd dwars door elkaar heen spelen) terwijl de echte ziel ontbreekt.
Het pure van stand-up comedy spreekt mij daarom aan. Het moeilijke is wel dat je als s.u.c. vaak maar 15 tot 20 min. tot je beschikking krijgt. Het door jou geliefde ‘verhaal opbouwen’ moet dus sneller. Ook de ‘terreur’ van de grap (mensen verwachten veel te lachen) breekt veel performers op. Aan de andere kant is een lach een meetpunt waarbij het publiek alleen maar eerlijk kan zijn. (na een ?l dan niet mooi lied krijg je altijd wel ‘op afspraak’ applaus, een lach moet je altijd verdienen). Die echtheid spreekt me aan. En ook met een goede grap kun je zeer scherp en geengageerd zijn (zie o.a. Amerikanen als Richard Pryor en Chris Rock)
Maar inderdaad is het ook bij stand-up comedy een zoektocht om niet de platgetreden paden (sex,relatie) te bewandelen. Daar worstel ik ook nog steeds mee. Maar helaas zie ik ook bij veel cabaretiers het goedkope scoren; alleen omdat het in een mooiere, theatrale vorm is ingepakt, valt het minder op.
Overigens is er een aardig artikel geweest van,ik meen, Henk van Gelder van het NRC, die zich verbaasde over het feit dat stand-up comedy zo op is gekomen, terwijl we zo’n mooie cabarettraditie (lees: met meer theatervormen, muziek/decor/aankleding) hebben. Het is als voorwoord opgenomen in het 12 1/2 jaar Jubileumboek van Comedytrain.
Bedankt trouwens, want door je mijmeringen alhier, dwing je me om mijn eigen voortgang ook weer eens kritisch te bekijken…