Gemengd
Vrijdag 06 Mei 2005 at 1:15 pm.Moderne Nederlandse ziekenhuizen hebben geen aparte zalen meer voor mannen en vrouwen, hoewel ik veronderstel dat op de afdelingen verloskunde en gyneacologie geen mannen zullen liggen. Zo had ik ook niet verwacht op de afdeling urologie de kamer te moeten delen met een mevrouw met een neusbloedingsprobleem en een dame met een zere voet. Deze dames deelden een liefhebberij: praten. Dat deden ze met elkaar, met hun bezoek en per telefoon op luide toon, alsof ze bang waren dat ik een woord zou missen. Zelfs met de hoofdtelefoon van de televisie tegen mijn oren gedrukt slaagde ik er niet in aan de schier constante stroom van woorden te ontkomen.
De derde persoon op onze vierpersoonskamer zette een uitmuntende vertolking neer van Albert Mol in zijn rol van bejaarde dame. Ze was zeer zwaar en werd enkele malen per dag door twee verpleegkundigen op de po-stoel gehesen, om zich eens ferm te ontlasten. Weliswaar werd ons de aanblik van dit tafereel bespaard door het gordijn, maar de geluiden die wij allemaal wel eens maken als de stoelgang wat al te vlotjes verloopt waren niet van de lucht. En de lucht was werkelijk niet te harden en bleef nog uren hangen. Het arme mens kon er natuurlijk ook niks aan doen, maar haar vertrek naar de afdeling hartbewaking was toch wel ??n van de hoogtepunten van mijn korte verblijf in het hospitaal.
Alle verpleegkundigen waren hartelijk, behulpzaam en vrouw, met uitzondering van Frank, die man was. Hij hield zich in dit kippenhok moeiteloos op de been, door zijn verplegende rol te combineren met die van clini-clown, maar dan met zijn eigen neus. Gelukkig had hij ook regelmatig optredens in andere kamers, zodat mijn kirrende kamergenotes zich weer helemaal konden overgeven aan hun liefhebberij.
Het afscheid viel me niet zwaar.
zeven reacties
Het is allemaal geen pretje! Hopelijk ben je weer zowat hersteld. Voordeel van deze ellende is dat je dingen meemaakt die je anders niet beleeft. Zeker in jouw geval is dat handig, want de tweede alinea van deze post kun je integraal in je cabaret-programma opnemen…
CasaSpider (E-mail) (URL) - 06-05-’05 15:10ha die menno sneu van de hond zeg , laat hem/haar maar niet te lang leiden das nergens goed voor.ben blij dat het weer de goede kant met je op gaat en dat je prostaat weer een beetje rustiger ispm feliciteer hannie met haar verjaardag groetjes sipke
sipke bos (E-mail) - 06-05-’05 17:31Wat kun je het mooi vertellen, mee eens dat je de 2e alinea in je programma op kunt nemen, maar daar is ook wel wat meer van te maken denk ik!!
o ja, en beterschap natuurlijk ook nog,
groet, jan willem
jwtje (E-mail) (URL) - 06-05-’05 21:31Ha ha ha! En ik ben ook blij, dat je weer thuis bent.
henriette (URL) - 07-05-’05 13:39….die man was ….
positief simplistische humor (vK&dB)
ik heb het vaker gezegd (en vermoedelijk velen met mij): als je ooit geen zin meer hebt in optreden, kun je de Nederlandse cultuur nog altijd blijven verrijken met je proza.
Fijn dat het weer goed met je gaat, Menno, we waren even geschrokken. Je ziekenhuisperikelen zijn zeer herkenbaar en inderdaad hooguit leuk om op terug te kijken.
Jan B - 07-05-’05 22:17vertel mij wat!!!! Kun je je voorstellen wat ik afgeleden heb vorig jaar…. gek werd ik ervan…
Paool (URL) - 08-05-’05 01:00Toen bij mij op 13 jarige leeftijd mijn blindedarm op knappen stond (welke zich tijdens de operatie ook genoodzaakt zag te knappen) heb ik ook een mooie tijd in het ziekenhuis door mogen brengen. Eerst in je de jeugdafdeling, maar die ging renoveren dus ik kwam bij de ‘volwassenen’ te liggen. Twee oude mannen eerst die beide rustig en kalm genoten van de rust en vrede, maar spoedig waren die ontslagen. Daarna een zeur van in de 60 die overal op zat te kankeren en mijn eerste vaste maaltijd in anderhalve week wist te verpesten. Met veel enthousiasme had ik uit het menu iets uitgezocht wat waarschijnlijk smerig zou smaken, maar omdat het mijn eerste maaltijd was zou het een waar feest worden. Tot het klisma van mijn buurman begon te werken bij mijn eerste hap en hij, hoewel hij mij zag eten, niet in de verleiding kwam om even naar de wc te lopen, maar het toch spannend vond om in het hokje naast mij in een po-stoel de boel geheel los te gooien… mijn kortste maaltijd ooit!
Patrick - 09-05-’05 14:04