« Super Senioren | Home | Bosbrand »

Recensie

Af en toe Google ik mijn naam, om te controleren of ik nog wel vermeld word. En zo stiet ik op een recensie van maart 2004 over een merkwaardig optreden in Maastricht, waar ik op verzoek van mijn neef optrad voor een groep studenten. Nu houd ik helemaal niet van nare recensies, maar ik wil je dit verhaal toch niet onthouden. Ik heb het stukje dat ik er vorig jaar over schreef iets ingekort er onder gezet, voor het geval je het grappig vindt om dezelfde gebeurtenmis van twe kanten belicht te zien. Het kopje is overigens volstrekt onjuist.

Cabaretier krijgt studenten niet aan het lachen

Een tripje naar de Minderbroedersberg houdt meestal in dat studenten op weg zijn naar een college of lezing. Een enkele keer echter staat er in het universiteitsgebouw lichtere kost op het programma. In dit geval: een cabaretavond georganiseerd door het Onafhankelijk Studentenplatform Maastricht (OSM).
Afgelopen maandag, in de aula, verzorgde het studentenplatform voor de derde maal zijn zogenoemde cultureel-maatschappelijke activiteit. Op die manier wil het OSM laten zien dat het de disputenfederatie "niet alleen om het zuipen gaat", legt organisator Bert Schroter (derdejaars rechten) uit. De regie ligt steeds in handen van drie disputen; dit jaar waren dat herendispuut Lucifer en de damesdisputen Allicht en Femmes Tastiques. Zo'n 150 studenten kwamen opdagen.

Na het debat van vorig jaar over de rol van gemeente en universiteit in het verbeteren van studentenfaciliteiten, koos de organisatie nu voor een cabaretavond. De keuze viel op Menno Nicolai, een oom van ??n van de OSM-leden. Anderhalf jaar geleden verruilde deze Fries van middelbare leeftijd het werkzame leven voor het artiestenvak en deed onder andere mee aan het Amsterdams Kleinkunst Festival 2003. Helemaal uit Drachten kwam hij naar Maastricht om de studenten te vermaken.

Het was geen succes. Op enkele goed ontvangen grappen na bleef het opvallend stil in de Minderbroedersberg; een toevallige passant zou gedacht hebben dat er inderdaad een lezing aan de gang was. En ?ls een verhaal aansloeg, volgde erna een droog liedje. Na de pauze gingen de hoofden een beetje hangen van verveling. Vreemd eigenlijk, want zowel zijn grollen als liedjes waren knap verzonnen. Opvallend genoeg deden grappen over seks, drank en recht pissen in de plee het beter dan de gein over zijn gezinsleven in Friesland.

Sloeg zijn repertoire niet aan vanwege het studentenpubliek? Nicolai gelooft van niet. Hij had wel vaker voor jeugd gespeeld.

(was getekend) Floris van Blankenstein

En nu mijn verhaal:

We spraken af om kwart voor vier voor de Aula van de Universiteit waar mijn optreden zich zou afspelen. Bert en Paul namen al mijn vooroordelen jegens Limburgers in ??n klap weg, door stipt op tijd te verschijnen, om vervolgens mijn spullen naar binnen te dragen. De technicus herstelde mijn vooroordelen jegens Limburgers weer enigszins, door een kwartier te laat te komen. De aula heeft een fraaie regieruimte, met daarin geavanceerde geluidsapparatuur. Dat was wel goed nieuws. Het slechte nieuws was dat die apparatuur niet gebruikt mocht worden. Ook zou de technicus niet bij de voorstelling aanwezig zijn, hetgeen ik overigens al kort na de kennismaking niet meer bezwaarlijk vond. Er werd een klein mengtafeltje op het podium geplaatst, waarin ik de pluggen van mijn instrumenten en microfoonontvanger mocht steken. Gelukkig had ik een Discman meegebracht, met een passende kabel, zodat ik tenminste ??n geluidseffect zelf kon instarten. De rest heb ik maar laten zitten.

De aula werd doeltreffend verlicht door TL-bakken met daarin TL-buizen in de kleur wit. En dan heb ik het dus over de allerwitste variant. Het was welmogelijk een paar rijen lampen acherin de zaal uit te schakelen en de rest te dimmen. Dat hebben we dus maar gedaan. De beginnende cabaretier moet nu eenmaal roeien met de beschikbare middelen en door mijn jaren heb ik tenminste een soort van berusting in het onveranderbare ontwikkeld.

Toen ik om iets over half negen binnen schreed door de deur van de aula, die ook door hoogleraren en promovendi wordt gebruikt, werd ik met hartelijk applaus ontvangen.

Deze avond was georganiseerd door vijf disputen en omdat de wel heel serieuze debatavond van vorig jaar matig in de smaak was gevallen, had men nu gekozen voor cabaret. Het bleek nog niet mee te vallen een cabaretier te vinden die de avond low-budget wilde verzorgen, merkte de presentator fijntjes op, maar ze hadden in Friesland iemand gevonden die in ieder geval niet duur was. Al snel bleek dat een deel van het publiek bestond uit mensen die waren gekomen uit een soort plichtsbetrachting en niet omdat ze dol waren op cabaret. En als het dan cabaret moest zijn dan maar Hans Teeuwen. Tsja, dat red ik net niet helemaal, dus het was een moeizame verovering van het publiek, die uiteindelijk, de omstandigheden in aanmerking genomen toch nog heel behoorlijk slaagde. Door de zichtbaarheid van het publiek zag ik enkele meisjes zo nu een dan zeer hartgrondig gapen. Nu wil ik er best van uitgaan, dat zij dodelijk vermoeid waren door recente activiteiten, waar ik volkomen buiten stond, maar erg bemoedigend is het niet. Maar over het geheel genomen zag ik vooral opgewekte gelaatstrekken.

Ik was meer dan gewoonlijk nerveus, omdat ik twee nieuwe stukken had verzonnen, die eigenlijk nog niet af waren. Dat wist ik, maar ik wilde ze toch proberen. Soms ben ik namelijk nog eigenwijzer dan ik. Ik wil niet beweren dat die twee stukjes pijnlijke dieptepunten waren en ik ben achteraf blij dat ik het toch geprobeerd heb, want ik heb nu voor eens en voor altijd geleerd dat je niet iets ten tonele moet brengen waarvan je zelf weet dat het nog niet af is. Als je een slechte tekst vol overgave brengt heb je nog een redelijke kans dat het publiek dat accepteeert. Maar als je een, op zich niet eens slechte tekst, presenteert met de duidelijke uitstraling: ja, 't is eigenlijk nog niet helemaal af, hoor, dan zal het publiek dat aanzien met toenemende kilte. Eigenlijk mag ik nog heel niet klagen over de reactie, men wachtte rustig en beleefd tot het weer wat aardiger werd. Dus alles liep goed af en ik werd behoorlijk hartelijk toegejuicht. Vele lovende woorden vielen mij na afloop ten deel en later in De Beurs (de kroeg van deze vijf disputen) werd de vriendelijkheid ruimschoots ondersteund met gerstenat.

vier reacties

Ja, dat met die TL-buizen is dodelijk natuurlijk!

Verbal Jam (URL) - 10-09-’05 23:12

Menno, het feit dat je iedere keer met je spullen vanuit het verre Friesland het land in rijdt vind ik al een prestatie van formaat.
Iedere avond is eigenlijk een soort finale. En vaak werken de omstandigheden niet mee, laat staan het publiek.
Ik denk dat je een olifantenhuid moet hebben om ondanks de vele tegenslag door te gaan.
Jij kunt dat, ook al ben je dan geen Hans Teeuwen…

CasaSpider (E-mail ) (URL) - 11-09-’05 02:50

Recensenten oordelen op wat ze zien, niet op wat de omstandigheden zijn. En dan kan het tegenvallen. Dan hoef je niet als een Rintje Ritsma 100 excuses aan te dragen. Je mag ook wel eens zeggen dat het gewoon niet zo lekker ging.

Wel leuk om jouw verhaal te lezen naast dat van de recensent!

Aukje (URL) - 11-09-’05 12:31

Menno, nog bedankt dat je even voor me in kon vallen. Volgende week een keertje bowlen?

Hans Teeuwen (E-mail ) - 11-09-’05 20:21