« Auto'tje (2) | Home | Teller »

Hypochonder

Een half jaar geleden kwam ik in het ziekenhuis terecht met een nierbekkenontsteking. Daarna ging de uroloog op zoek naar de oorzaak, die hij in hoofdzaak in mij zocht, want artsen zoeken de oorzaak van het lijden van hun patienten zelden bij zichzelf. Toen enige maanden daarna een bloedonderzoek opnieuw een verhoogde PSA-waarde aangaf, was ik ervan overtuigd dat ik prostaatkanker en nog maar kort te leven had.

De geneesheer keek daar wat minder pessimistisch tegenaan, maar stelde voor dan maar een biopsie uit te voeren om zekerheid te krijgen. Mijn twee vijanden, pijn en onzekerheid, streden kort om de eerste plaats, maar dokter besliste in het voordeel van de pijn en de afspraak was toen snel gemaakt.

Gedurende de wachttijd besteedde ik vrij veel tijd en energie aan angst voor de op handen zijnde ingreep. Toen het eenmaal zover was vroeg een zeer vriendelijke verpleegkundige mij mijn broek uit te trekken. Daar was ik op voorbereid, dus ik voldeed aan haar verzoek en stond vervolgens deels ontkleed te wachten tot ik binnen mocht komen. De uroloog begroette mij hartelijk, ik maakte kennis met een tweede verpleegkundige, die ook uitermate vriendelijk was en ik werd uitgenodigd via een huishoudtrapje op de gereed staande tafel te klimmen en op mijn rug te gaan liggen. Mijn benen diende ik te plaatsen in een tweetal steunen en vervolgens moest ik mij zover naar het voeteneinde bewegen dat dokter goed bij me kon op de plek die ik, sinds ik zindelijk ben, niet meer zo uitbundig heb aangereikt.

Ik weet nog goed hoe blij ik was met de oor-thermometer, want ik vond het inbrengen van de koortsthermometer in mijn geheime opening, die wat mij betreft uitdrukkelijk niet als ingang was bedoeld, al zeer onplezierig.

De specialist nodigde mij uit mee te kijken op een monitor, maar ik besloot van dit inzicht in mijn innerlijk af te zien. Vervolgens bracht hij een ferme plastic buis in, terwijl de verpleegkundige probeerde mij af te leiden met een opgewekt praatje over wat ik zoal deed. Het nieuws dat ik cabaretier was maakte diepe indruk, zij het minder dan de indruk die de plastic buis in mij maakte. Want uit die buis kwam een ijzeren happertje, dat tot zes maal toe een stukje uit mijn prostaat verwijderde.

Echt pijn deed het niet, maar toch is het een ervaring die wat mij betreft niet voor herhaling in aanmerking komt.

Toen ik weer aangekleed was, alsmede voorzien van een luier om eventuele lekkage op te vangen, kwam de dokter vertellen dat hij op de echo niets bijzonders had gezien, dus dat het naar zijn idee gewoon een oudemannenkwaaltje was. Ik beloofde dat ik mij niet te veel zorgen zou maken, wetende dat ik tegen hem loog. Vandaag kwam de uitslag per post: niks kwaadaardigs aan de hand. Over een jaar maar weer eens bloed laten prikken.

zes reacties

Gefeliciteerd! Je zit toch in de rats. Ik ben pas weer ‘op’ geweest voor borstkankeronderzoek en dat was ook OK maar ik was ook nerveus.

Mieke (URL) - 26-10-’05 00:24

Ik zat net een zakje chipito’s te eten. Ongemerkt was ik een stuk sneller gaan kauwen. Gelukkig liep het verhaal goed af!

CasaSpider (URL) - 26-10-’05 04:14

Ongeacht het onderwerp: je hebt het weer prachtig opgeschreven.

Jan B - 26-10-’05 17:03

Nare onderzoekjes, maar gelukkig een prima uitslag. En wat is het leven dan ineens weer mooi!

aargh (URL) - 26-10-’05 22:50

Vreselijk onderzoek, mooie uitslag en geweldig beschreven!

Petra (URL) - 27-10-’05 16:01

gruwelijk onderzoek, been there done that. gefeliciteerd met de uitslag.

jacq (URL) - 30-10-’05 00:00