« Interview » Broadway Den Hoorn
In april vorig jaar stond Hannie des avonds, op een haar onbekende plek, in de regen, te wachten voor een rood licht. Ze keek naar de ANWB-borden om de juiste richting te kunnen kiezen, zag het licht in haar ooghoek groen worden en trok op. Haar passagiere riep: "pas op, je rijdt door rood". Ze stopte onmiddellijk, constateerde dat ze half op de weg stond, dat het verkeer van rechts al weg was en het verkeer van links er aan zat te komen en besloot de kruising vrij te maken en door te rijden.
Op de foto die werd gemaakt was natuurlijk alleen maar het door rood rijden te zien. Na twee bezwaarschriften wilde de Officier van Justitie nog steeds gewoon die € 95,- hebben, dus vandaag ging Hannie het nog eens uitleggen aan de kantonrechter in Zwolle. Want het voelt niet eerlijk aan dat je, als overigens nogal correcte weggebruikster, voor een vergissing dezelfde straf krijgt als een onverlaat, die willens en wetens door rood rijdt. De kantonrechter bleek de stukken met zorg te hebben gelezen, de officier bleef bij zijn standpunt, Hannie hield een kort, maar duidelijk pleidooi, de secretaresse knikte instemmend, de griffier bleef onbewogen en de kantonrechter was vast bij dezelfde studentenvereniging geweest als de officier, dus hij vonniste conform de eis.
Nadat ons vertrouwen in de rechtsstaat aldus geweldig geschonden was hebben we maar een broodje gegeten in swingend Zwolle. Hannie ziet af van hoger beroep.
En de officier?
Zo schijn ik vorig jaar “onterecht” gebruik te hebben gemaakt van een verdrijvingsvlak. Ik was ervan overtuigd dat ik deze overtreding niet gemaakt KON hebben omdat ik een half jaar eerder zo’n zelfde overtreding beging; bewust!! en ik me de tering schrok van het bedrag. Ik had mezelf voorgenomen dit NOOIT meer te doen, en…. heb ik ook niet. Maar goed, deze laatste overtreding werd geconstatteerd door iemand van, let op… de waterpolitie in Harlingen (ik reed tussen Dokkum en Lauwersoog) welke in een onopvallend dienstvoertuig reed en mij aldus niet ter plekke staande kon houden. Ze stuurden me een vaag rapportje aan met alleen datum, tijd en Rijkswegnummer( geen hm-paaltje o.i.d., de weg is 22 km lang) en… de onverbiddelijke acceptgiro van 175 Euri. Toen ik bij de kantonrechter bezwaar maakte door de onvolledigheid, wees mij me erop dat ik gebruik had kunnen maken van het recht om de volledige overtreding op te vragen alsmede dat ik me verder had kunnen inlezen in artikel….. blablabla. Vergelijkend, zou ik als meester van groep 8 een kind laten doubleren of terugplaatsen naar groep 7 met alleen de mededeling dat hij niet slim genoeg is. Toetsresultaten e.d. zijn niet van belang om daarbij te tonen en kun je desgevraagd inkijken…
Hier kon de kantonrechter noch de officier van justitie om lachen en dus heb ik mijn gelijk noch mijn 175 Euro teruggekregen. Soyant detail, een week na mijn overtreding was in de Leeuwarder Courant te lezen dat de Waterpolitie Harlingen niet genoeg bekeuringen had geschreven in verhouding met hun collegae elders….
Ik geloof niet dat ik ga vertellen dat mijn vertrouwen in het rechtsysteem allang door een aantal rechters is weggevaagd! Eenieder die dat niet gelooft, raad ik aan een eigen bedrijf met personeel te beginnen!
ik ben ook heel hard met iets bezig waar ik ne zo verdrietig van wordt…. ik geloof niet meer in bepaalde instanties….
Meen je nu serieus dat je verbaasd bent dat de rechter jullie verhaal niet geloofde?
@Piet: De rechter geloofde het verhaal onvoorwaardelijk, wat niet zo gek is, want het was de waarheid. Hij vond evenwel in die waarheid geen reden af te wijken van de opgelegde boete.