« Jokken » Barmhartig
15 Mei 2006 Moederdag
Moederdag, vaderdag, secretaressendag, valentijnsdag, allemaal commerciële bedenksels waarmee ik niks op heb. Toch hebben we vandaag mijn 88-jarige schoonmoeder bezocht, want je kunt je principes ook overdrijven. Tegen mijn eigen kinderen heb ik al toen ze nog vrij jong waren gezegd dat ze hun geld wat mij betreft niet hoefden uit te geven aan vaderdagcadeautjes. Voorzover ik me kan herinneren is dat het enige advies van mij dat ze ooit (en nog steeds consequent) hebben opgevolgd. Toen ze nog te klein waren voor zakgeld, en dus ook te klein om een beetje toonbare tekeningen te kunnen vervaardigen, kreeg ik die onder leiding van de juf gemaakte prutswerkjes uiteraard op bed aangereikt. Ik betoonde de minimale dankbaarheid die mij pedagogisch aanvaardbaar leek, nam de kinderkunst mee naar kantoor, als voer voor de versnipperaar, maar beloofde uiteraard ze te zullen ophangen op mijn kamer. Ik loog dus al jong tegen mijn kinderen, maar zorgde wel dat ze me niet konden betrappen. Ik hanteerde een strenge, zij het wat eenzijdige, scheiding tussen mijn werk en mijn privé-leven. Dat wil zeggen dat ik wel werk meenam naar huis, maar mijn kinderen niet meenam naar kantoor.
Zit ik toch al weer keihard te glimlachen. Uiteraard vanwege de herkenning. Mijn echtgenote werd gisterochtend ook bedolven onder met door kleuterjuffen bedacht broddelwerk. De troep die dat geeft mocht papa later opruimen…
Ik heb een déjà-vu. Heb je hier een of twee jaar geleden ook al niet over geschreven, en heb ik daar ook toen al niet op gereageerd? Enfin, de periode van het op school gemaakte broddelwerk ligt bij ons thuis inmiddels achter ons. Zonder enige sturing mijnerzijds hebben de kinderen iets voor hun moeder gekocht en de grote vraag is zoals altijd: wat woog zwaarder: de kalenderdwang (negatief) of het ‘het is leuk om iets te geven’ (positief). Daar kom je nooit achter.
Ik heb weer luid en duidelijk geroepen dat ze straks voor vaderdag vooral niets moeten doen, maar a) daar gaan ze niet naar luisteren en b) als ze wel luisteren, zal ik ondanks mezelf een heel klein tikje teleurstelling voelen.
ja dat is het, hoe hard mijn mama roept dat ik er niets aan moet doen, ze vind het toch leuk als ik het wel doe…. en ik heb niks geplakt en geknutsteld…ik was alleen maar even aanwaaien 