Voor het slapen gaan lees ik in bed graag nog een stukje in een boek. Als dan de slaap mij overmant leg ik het boek van dienst op het nachtkastje, doe mijn bril af, het licht uit en leg mijn hoofd op het kussen. Vanaf dat moment verlies ik de controle over mijn speekselvorming, die volstrekt overbodig doorgaat en gestaag mijn wangzak vult, tot het moment dat de vloeistof mijn mondhoek bereikt. Zodra speeksel de beslotenheid van de mondholte verlaat verandert het van naam en heet het kwijl. Dat kwijl druipt op mijn hoofdkussen en vormt daar een, aanvankelijk lauwwarm, plasje. Wanneer het is afgekoeld, maar nog niet geabsorbeerd door het kussensloop, grijp ik er bij het omdraaien in, waardoor ik huiverend wakker word. Ik vind dit een zeer onaangename, alsmede onsmakelijke gedraging van mijn lichaam, waarvoor ik me schaam, zodat ik er liever niet over praat.
Ja zeg, lekker om dit te lezen bij het ontbijt…
Haha, zo kennen we je weer! Mennoësker dan dit lees je ze zelden.
Snap dat je hier liever niets over kwijt wilt. Ben dan ook blij dat je dit onsmakelijke verhaal voor je gehouden hebt.
Inderdaad, je hebt er niet over gepraat. Trouwens, het zal wel te maken hebben met de hoeveelheid spraak (sp r eeksel) want ik praat ook veel en heb er ook last van. Niet te verwarren met dat andere lichaamsvocht welke er zonder handen wel es uitdrupt en ‘s morgens als koud plasje in de lakens zit. Getsie
Hmmm. Zeg maar niets.
ja lekker dan…. gaat alle kussens in huis wassen