« Begrafenis » Spugen
In de supermarkt in swingend Jubbega stonden drie meisjes voor mij in de rij. Zij waren gehuld in strakke, korte broekjes of rokjes en hun bovenlichaam werd deels bedekt door een zwart naveltruitje. Zonder woorden riepen zij om zich heen: "bewonder mij, streel mij, kus mij!" Hoewel deze boodschap uiteraard niet voor mij bestemd was, kon ik hem moeiteloos ontcijferen. Later zag ik het groepje op straat lopen in de richting van een in het weiland plaatshebbende volleybalwedstrijd. Met het klimmen der jaren vind ik het steeds moeilijker de leeftijd van jonge mensen te schatten, maar deze meisjes plaatste ik in de categorie der vijftienjarigen. Naar mijn smaak nog wat te jong om zich door struise boerenzonen te laten bepotelen, maar we zullen maar aannemen dat ze hun eigen grenzen kennen.
In tegenstelling tot mijn kort geleden gestorven vriend Gerard Reve bekruipt mij bij het schrijven van dit stukje geenszins het verlangen mijzelve onzedelijk te beroeren. Zonder wanhoop constateer ik dat de tijd dat dergelijke tafereeltjes tot een lichte opwinding konden leiden nog slechts bestaat in mijn geheugen, dat gelukkig ook steeds minder wordt. Weliswaar geef ik mijn ogen van harte de kost, maar van wat mijn ogen zien, kunnen mijn handen moeiteloos afblijven.
Sommige beelden doen je meer dan andere beelden, dat is logisch, en als je iets vaker ziet wordt het minder spannend.
@Renésmurf: Spannend was en en dat blijft het ook!
Jubbega… Weer wat geleerd.
Wat ‘n rust, hè?
“zich door struise boerenzonen te laten bepotelen” brrr. Zo was het ja, reden waarom ik, áls ik een puberende dochter zou hebben, naar de stad zou vertrekken.
@Ruwina :
Waar zij dan door magere, bleke puistenkoppen in de kelder worden genomen.
Tja, ‘t is maar waar je voor kiest.
hehe, die reacties….als ik kinderen had sloot ik ze op tot hun 21 ste ofzo ![]()