Vele jaren had ik het Groene Boekje binnen handbereik, om in zeldzame twijfelgevallen de juiste spelling te kunnen opzoeken. Ik vond dat belangrijk. Daarbij speelde zeker een rol dat mijn schrijfsels ook werden gelezen door de advocaten op mijn kantoor, die nooit te beroerd waren om fouten hardvochtig aan de kaak te stellen. Maar sinds de invoering van de pannenkoek, vakantie en contact is voor mij de aardigheid er af. Ik hoef niet meer met alle gewelt correkt te spellen. Als mijn lezertjes begreijpen wat ik schreif is het mij al goed. Grapje ... Natuurlijk probeer ik wel goed te spellen en blijf ik letten op de d's en de t's, dat is er nou een keer ingebakken. Maar ik koop het nieuwe Groene Boekje niet, evenmin als het Witte. Ik spel zoals ik denk dat het goed is, was of weer zal worden. Als hier kinderen met vacantie zijn bak ik gewoon pannekoeken voor ze en ik krijg er nooit klachten over.
De d en t, daar wil ik nog wel een sport van maken, maar de rest geef ik ook op.
Enkele (dus niet alle!) omroepe en landelukke dagbladen boikotten de nieuwe spellingvoorschriften omdat hun de weiziginge niet al tijd logies vinden. Hun vinden het wel logies dat er geen al gemeen spellingsvoorsgrift is dat door ieder een wort naar geleeft. As ut maa duidullluk is wa je bedoel kujjut socheknie sgreife asdaddander snap waartomga. Jatog nitog naudan? Ag, vliegop!
En zo gaat de Nederlandse taal naar het vliegveld bij de Zwitserse stad Zürich.
Pannekoeken zijn ook veel lekkerder zonder tussenen…
test.. test..