Zoals je misschien weet hebben wij een eigen bosje achter ons huis. Van oorsprong is het een hakhoutbosje, dat voor de bewoners een bron van warmte was. Eerst kregen vader en de oudste zoon het warm bij het kappen van het hout, later genoot het hele gezin van de warmte van de brandende houtblokken. In de visie van de Gemeente Heerenveen is ons bos een landschapselement. Dat landschapselement verdient bescherming en kan daarom met gemeenschapsgeld worden onderhouden. Alleen staat niet vast dat we na het beoogde onderhoud nog steeds een eigen bosje hebben, of dat pas over 25 jaar de opvolgende eigenaren het aan drastisch uitdunnen onderworpen woud-perceel weer als zodanig kunnen beschouwen. Bovendien maakt de houtopbrengst deel uit van de financiering, terwijl wij nu juist zelf willen genieten van het gezellige geknetter van het brandend hout. En wij zouden de jaarlijkse bijdrage van de familie Borst aan de begaanbaarheid van onze bospaden ongaarne missen, al was het maar vanwege de feestelijke dis, die ik, na hun gedane arbeid, mag serveren.
Aan drastisch uitdunnen onderworpen?!
Dat meen je toch niet?
Ik begin een Stichting Ter Behoud Van De Nicolaaise Bossen!