De Bogaerd in Sint Truiden heeft een grote zaal met ongeveer 400 stoelen. Daarvan waren er voor Roué Verveer en mij maar een kleine 100 bezet. De mensen zaten verspreid in de zaal en de eerste drie rijen waren leeg. Ik heb het begin van mijn optreden geöfferd aan een poging het publiek naar voren te krijgen. Slechts enkelen gaven gevolg aan mijn verzoek en de rest bleek niet van plan te bewegen. Net Friezen die Vlamingen. Mede door deze kleine schermutseling duurde het wat langer dan normaal voordat ik de zaal op mijn hand had, maar het lukte toch. Bij Roué werd na de pauze af en toe nog harder gelachen dan bij mij, dus ik had mijn werk als voorprogramma goed gedaan. De nazit was kort en intiem en om elf uur stond ik op straat in een nagenoeg uitgestorven Sint Truiden. Op de Grote Markt nam ik nog een biertje en om half twaalf zat ik in mijn treurige hotelkamer naar de tv te kijken. De stofzuiger was er al een tijdje niet binnen geweest, dus het was maar goed dat ik mijn neusspray tegen huismijtallergie in de reistas had. Ik begreep beter dan ooit dat succesvolle artiesten hun toevlucht zoeken bij vrouwen, drank en drugs. Zelf ging ik maar gewoon slapen.
In Leffinge werd ik hartelijk ontvangen door organisator Ronnie. Hij bracht me naar mijn onderkomen voor twee nachten, een bed-and-breakfast en nodigde me uit ’s avonds in zijn café wat te komen drinken. In Oostende bleek het zomerseizoen geheel ten einde. Veel restaurants waren gesloten en de schaarse toeristen waren overwegend hoogbejaard. Met het oog op mijn meelezende tante haast ik mij hieraan toe te voegen dat ik niets tegen hoogbejaarde toeristen heb, het was slechts een constatering. Na een paar uur slenteren at ik voor € 18,- een paella, die ik van dat geld voor vier personen had kunnen bereiden, maar dan lekkerder.
Ronnie’s café was verbonden aan een sporthal. Ik maakte kennis met mede-organisator Erwin en we gebruikten enkele pinten, waarna ik mijn bed opzocht en vond.
Vrijdag bezocht ik Nieuwpoort, om nog even kort stil te staan bij de slag die Maurits de Spanjaarden toebracht in 1600. Erg dankbaar zijn de Belgen daar niet meer voor. Nederlanders en Duitsers zijn niet de meest welkome gasten, maar wel in de meerderheid.
In het café had ik belangstellend geïnformeerd naar het merk van de vleugel, hetgeen tot lichte paniek leidde. De zinsnede in het contract over de piano was niet voldoende doorgedrongen. De normale pianoverhuurder was met vacantie, maar Ronnie vond een digitale piano, waarmee ik me uitstekend heb gered. Er waren circa 200 mensen aanwezig en ik mag spreken van een succesvol optreden. Ook Roué viel zeer in de smaak, dus na afloop konden we ons nog even warmen aan de complimenten in de foyer. Tot mijn groot plezier waren het ook hier zowel jongeren als ouderen die mijn verhaaltje en liedjes konden waarderen.
In het bed-and-breakfast waren inmiddels talloze andere gasten neergestreken, zodat de druk op de badkamer zaterdagochtend aanzienlijk was. Uiteindelijk reed ik pas tegen elf uur weg en op half zes ons Friese erf op. Sinds woensdagochtend had ik 1.120 kilometer gereden en dat is eigenlijk wel veel.
En nu moet het gras nodig gemaaid worden.
Kortom, je hebt Belgie op zijn grondvesten doen schudden! En zo hoort het ook.
En gras groeit almaar door.