« Prakken » Optreden Leiderdorp
Hoewel ik het geloof in God al een jaar of 45 geleden voorgoed heb laten varen, stond ik gisteravond in de gereformeerde kerk te Donkerbroek kerstliederen te zingen dat het een lieve lust had. Ik deed dat in mijn hoedanigheid van bas in het koor Zanglust uit Elsloo. Voorzover ik in de twee weken van mijn lidmaatschap heb kunnen ontdekken, worden slechts weinig leden tussen de repetities overvallen door zanglust, zodat de dirigent de partijen er tijdens de wekelijkse oefenbijeenkomst probeert in te stampen. Er waren nog zes andere koren om de avond op te luisteren. Meestal met namen als Chr. Gem. Koor, waarbij het Chr. niet zelden van de voor de gelegenheid op nobel gezette gelaatstrekken viel af te lezen. Eén dameskoor heette al heel lang De Vriendschap en gezegd moet worden dat de dames een vriendelijke omgang met elkander toonden, waarmee niet gezegd wil zijn dat de leden van de andere koren elkaar vijandig of onverschillig bejegenden. Het koor met de meest spectaculaire naam was Vrouwen van Nu, temeer omdat het vrijwel geheel bestond uit Vrouwen van Toen.
De samenzang werd begeleid met orgel en twee trompetten en ik durf gerust te zeggen dat wij met ons allen jubelden van vreugde. Op kerstavond mag ik weer, maar dan is het een heuse kerkdienst met een dominee die gaat preken en bidden. Ik beloof dat ik er niet doorheen ga praten.
even off topic, menno: ik denk niet dat het in de digitale volkskrant staat; het is een artikel in de katern Het Betoog van de weekendkrant.
Ga er maar doorheen zingen dan, van mij mag het!
Het is je weer gelukt: de gulle lach: ‘vrouwen van toen’