« Sportkleding » Eenzame Kerst
Vanavond werd ik qua koorbeleving wreed gescheiden van Hannie. Zij moest in Makkinga en ik in Elsloo zingen in het koor bij de kerstnachtdienst. Wij moesten bij de aanvang van de dienst met in windbestendige bekertjes geplaatste brandende waxinelichtjes zingend een rondje door de kerk lopen, alvorens onze plaatsen in te nemen. Zo ging ik voor het eerst in mijn leven zingend de kerk in.
Met het oog op de plaatsing van de stoelen moest ik als eerste naar binnen lopen. Toen ik snel mijn stoel wilde opzoeken, werd ik gecorrigeerd en het linker gangpad ingedreven. Achterin de kerk liep het dood en angstig keek ik hoe ik, tussen de in de kerkbanken gezeten kerkgangers zonder al te veel schade aan te richten, zou kunnen passeren. Gelukkig zag de kosteres de wanhoop in mijn blik en zij opende een deur achterin de kerk, via dewelke wij het portaal konden bereiken en vandaaruit via een andere deur de kerk opnieuw konden betreden. Ik had in mijn paniek een aanzienlijke voorsprong bereikt op de rest van het koor, wat gelet op mijn jeugd niet echt een prestatie mag worden genoemd, maar door het oponthoud bij de deuren had het koor de gelegenheid gekregen mij weer in te halen. Toen we eenmaal zaten besloot ik mij volgend jaar, aangenomen dat ik dan nog steeds deel zou uitmaken van het koor, krachtig te verzetten tegen deze opkomst, die ik vooral als afgang ervoer.
kerken zitten ook vol met geheime deurtjes.
Ah, er is dus ook een Elsloo in Friesland. Ik kende alleen het Limburgse dorpje van die naam (ter plaatse ‘Aelse’ genoemd, met de ии-klank van ‘flair’). Ik dacht al, wat is Menno zijn kerst ver weg gaan vieren. Weer wat geleerd.