Om vier uur ‘s ochtends waren we nog erg moe, ook al was het dan al zes uur Nederlandse tijd. We waren vroeg gaan slapen, maar door de nogal slechte bedden, het nachtlicht en de spanning hadden we niet een bepaald verkwikkende nachtrust genoten. Nochtans viel er geen onvertogen woord en om iets over half vijf zaten we aan het ontbijt. Om vijf uur reed het busje voor en werden we naar een overstapplaats gebracht. Daar begon de eerste wachtsessie. Een grote bus reed ons naar het vliegveld. Drie kwartier in de rij voor het inchecken, langs de beveiliging en om kwart over zeven mochten we weer doorgaan met wachten. Het vliegtuig had 20 minuten vertraging, dus dat viel erg mee. Hannie had afgezien van een plekje bij het raam, om mij een plaatsje aan het gangpad te gunnen. Bij het inchecken had ik ook nog iets gemompeld over beenruimte en dat werd beloond door een plek bij de nooduitgang. Wel moesten we in geval van nood de nooddeur uitwerpen (overigens pas als daar vanwege de vluchtleiding expliciet om was verzocht) en we zouden ook hulp moeten bieden bij de evacuatie. Dat beloofde ik, maar ik wist al dat ik eerst Hannie en daarna het eigen vege lijf in veiligheid zou trachten te brengen, om vervolgens rustig te bekijken of ik nog iets heldhaftigs zo kunnen doen zonder ons in nader gevaar te brengen. Hoe dan ook: Hannie zat ingeklemd tussen twee stevige mannen, maar ik had genoeg ruimte om mijn benen op diverse manieren te bewegen.
Op Schiphol landde de ploot zo hard dat de schokbrekers bijna door de bodem van het vliegtuig sloegen en we minsten twee meter stuiterden voor de volgende klap. Ik denk dat in de cabine een stevig IJslands Ooops zal hebben weerklonken toen het gevaarte eenmaal over de landingsbaan reed.
Mijn koffer was snel beschikbaar, maar op die van Hannie moesten we ruim een half uur wachten. Vervolgens bracht de bus ons naar de parkeerplaats en om een uur of half drie reden we de wijde wereld in. Ik had mijn medicijnen pas op Schiphol ingenomen, zodat de behoefte aan plassen al vrij snel ontstond. Waar ik bij mijn planning geen rekening mee had gehouden was de file, die op vrijdagmiddag in de randstad eigenlijk vrij normaal is. Twee maal heb ik de auto op de vluchtstrook gezet, ben ik over de vangrail geklommen (hoog hoor!) en heb ik langs de snelweg staan plassen.
Uiteindelijk waren we om zeven uur in Friesland. Hapje eten, opfrissen, omkleden en op naar Noord-Groningen voor het huwelijksfeest van mijn oudste zoon. We waren uitgeput, maar het was zo gezellig dat we dat even konden vergeten. Nadat ik nog een nummertje gedrumd had met de band reed Hannie ons terug naar huis en mochten we eindelijk weer in ons eigen voortreffelijke bed slapen.