« Optreden Heerenveen » Golfdag
03 September 2007 ScootMobiel
Gisteren ben ik aangereden door een oude dame in een ScootMobiel. Die mevrouw zei heel verontwaardigd: ik kwam van rechts. Dat was ook wel zo, maar ik verwacht niet dat er opeens iemand in een ScootMobiel keihard uit een zijpad komt als ik in de Hema loop. Maar dat gebeurde wel en het deed nog behoorlijk pijn ook. Ik kan heel wat hebben van oude dames, hoewel ik een paar jaar ben opgevoed door mijn oma. Dat is wel al lang geleden hoor.
Mijn vader zat in die periode in de gevangenis en mijn moeder was absoluut niet tegen mij opgewassen, daarom bracht ze mij onder bij haar moeder. Oma was een uitzonderlijk wrede vrouw. En ze kookte heel smerig. Dat vond ik nog het ergste. Dat ze me regelmatig mishandelde of vernederde was natuurlijk geen pretje, maar een smakelijke maaltijd daarna had veel goed kunnen maken. Niet dus. Ze kookte de bloemkool net zo lang tot ie bruin was. Soms dacht je: ha, vla met rozijnen, maar dat waren dan klonten. Door dat vieze eten ben ik geloof ik wel een beetje vervormd geraakt.
Maar die mevrouw in de ScootMobiel bleef maar doorzeuren, terwijl ik een zeer been had. Ze stond nog half in het paadje tussen de lingerie en voor ik er erg in had, had ik haar, met ScootMobiel en al, een halve meter teruggeduwd, waar niemand haar meer zag en ik siste haar, met mijn gemeenste gezicht, toe: stil nu. Om haar duidelijk te maken dat het me ernst was draaide ik het contactsleuteltje om en haalde het uit het contactslot.
Ik vind ScootMobielen best een mooie uitvinding. Dank zij de ScootMobiel kunnen mensen die niet meer goed kunnen lopen toch nog eens naar de Hema. Mensen in een ScootMobiel zijn wel veel breder dan mensen zonder ScootMobiel en ze zijn ook harder als ze tegen je aan botsen. Mensen in een ScootMobiel hebben ook vaak iets verongelijkts. In plaats van blij en dankbaar te zijn dat ze zich met de ScootMobiel nog zo goed kunnen redden kijken ze ontevreden en boos, alsof ze straf hebben gekregen voor iets wat ze niet gedaan hebben. Uit boosheid botsen mensen in een ScootMobiel regelmatig tegen lopende mensen aan, meestal onverhoeds van achteren. Maar in mijn geval dus onverhoeds van rechts. De mevrouw was inmiddels wel gestopt met haar gezeur, omdat ze zo geschrokken was, maar ze kon wel ieder moment gaan gillen om hulp. Vaak zullen mensen die een situatie aantreffen van een man, met in zijn hand het sleuteltje van de ScootMobiel van een oude dame al snel hun oordeel klaar hebben en de zijde kiezen van de oude dame. Ik zou haar gegil natuurlijk preventief kunnen dempen door een stuks lingerie in haar mond te proppen. Maar dan moet je weer zo uitkijken met die grote plastic anti-diefstal badges, want ik wilde haar nou ook weer niet beschadigen. Tevens achtte ik het risico te groot dat ik bij een dergelijke actie haar kunstgebit achter in haar keel zou duwen, zodat ze door verstikking om het leven zou komen.
Snel nam ik een besluit. Ik stopte het sleuteltje in één van de talloze sokken, liep snel, maar zonder te rennen, naar de volgende hoek en ging bij de kantoorartikelen op zoek naar een mooie gel pen. Ik schrijf heel graag met gelpennen, omdat die zo soepel over het papier glijden en je er ook hele fijne kleuren in hebt. En bij de Hema hebben ze een ruim assortiment voor redelijke prijzen. Ik had nog niet eens mijn keuze gemaakt, toen achter mij een dierlijk gebrul aanzwol. Lopen kon ze niet meer, die mevrouw, maar het schreeuwen ging haar goed af. Ik keek even verstoord op, zag enkele mensen op haar aflopen en koos voor een donkerblauwe pen. Ook nam ik er nog een notitieboekje bij, want dat kon altijd van pas komen. Via een route waarmee ik de inmiddels luid pratende dame meer en meer achter me liet, ging ik naar de kassa. Na het afrekenen begaf ik mij naar de koffiehoek en nam een cappuccino met een tompouce. Dat had ik wel verdiend. Weet je wat, dacht ik, ik ga deze gebeurtenis gewoon opschrijven met mijn nieuwe pen in mijn nieuwe boekje, misschien komt het nog wel eens van pas.
Na verloop van enige tijd stopte er een busje in het voetgangersgebied voor de deur van de Hema. Scootmobielservice stond er op. Er stapte een meneer uit die er niet erg uitzag als een monteur, hoewel ik nou ook weer niet precies zou weten hoe een monteur er gemiddeld uitziet, maar deze meneer leek meer op een administratief medewerker. Nou vind ik het ook niet gemakkelijk uit te leggen hoe een administratief medewerker er uit ziet. Nou ja, zo ongeveer als deze monteur, die een gereedschapskoffer pakte en de winkel in liep. In afwachting van de gebeurtenissen schreef ik rustig door. Opeens hoorde ik een oude dame roepen: "Daar zit ie". Ik keek op en zag de dame in de weer rijdende Scootmobiel naar mij wijzen. Twee bewakers liepen dreigend op mij af en vroegen: "hebt u deze dame haar sleuteltje afgepakt?" Ik bleef koelbloedig, keek onnozel (want als ik iets van oma geleerd heb is het wel onnozel kijken) en antwoordde dat ik die mevrouw nooit eerder had gezien en niet zou weten waarom ik haar in het bijzonder of oude dames in het algemeen hun sleuteltje zou afpakken. "Mogen wij u fouilleren, meneer?" vroeg de oudste bewaker. Ik stond dat genadiglijk toe, maakte mijn zakken leeg en ging bereidwillig wijdbeens staan, om mij te laten betasten. Natuurlijk werd niets aangetroffen, waarop de heren hun excuses maakten en aangaven dat mevrouw door de gebeurtenis wellicht een beetje in de war was geraakt.
Al die tijd lag mijn nieuwe notitieboekje open op het tafeltje waaraan ik zat. Maar bewakers staan gelukkig niet erg bekend om hun leesvaardigheid en ook schrijf ik niet al te netjes. "Bent u schrijver?", vroeg de jongste van de twee bewakers. Hij sprak opmerkelijk netjes en verklaarde dat meteen door te vertellen dat hij Nederlands studeerde, als bijbaantje bewaakte en daarover een boek ging schrijven. Inmiddels keek hij steels naar mijn opengeslagen notitieboekje, waarin de laatste zin was: "Lopen kon ze niet meer, maar het schreeuwen ging haar goed af". Ik deed het boekje dicht en in mijn zak, schoof de dop op de pen en maakte aanstalten weg te lopen. "Ik ga maar weer eens een eindje verder", zei ik ten afscheid. Toen ik langs de mevrouw in de Scootmobiel liep knikte ik haar vriendelijk toe. Door mijn brede glimlach had ik haar vast aan het twijfelen gemaakt, want ze knikte terug, zonder een woord te zeggen. Door het raam zag ik de jongste bewaker iets zeggen tegen zijn oudere collega. Ze keken me nog even na.
Een geweldig verhaal, waarschijnlijk iets aangedikt (toch?) maar dat mag de pret niet drukken.
Dit wordt/is zeker onderdeel van je programma?
@CasaSpider: Aangedikt?
Een collega overkwam iets dergelijks op de Amsterdamse Ten Katemarkt. Terwijl hij op zijn beurt stond te wachten bij een groentenkraam werd hij van achteren aangereden door een zeug op een Scootmobiel die de controle over haar voertuig was verloren. Hij belandde onder de kraam en liep daarna dagenlang te kreupelen en te schelden op het stomme wijf, dat hem dat had aangedaan. Het sleuteltje verdonkeremanen zal ongetwijfeld een staande ovatie bij hem oproepen, want hij is van mening dat ze dergelijke bestuurders (m/v) niet op de argeloze samenleving moeten loslaten. Er zijn namelijk meer dan genoeg gehandicapten.
En dat allemaal op koopzondag, het moet niet gekker worden
Wat een fijn logje!
Menno, ik zweer het je, ik was vanmiddag in de Hema (ja, hier op ‘t dorp is er ook een, maar zonder koffiehoek en ze verkopen zelfs niet eens tompouces – wel die vermaledijde biggenleedworsten) en werd op het hoofdpad nog net niet frontaal geramd door een buggy met een kind erin (heb je vaker met buggy’s) en een vrouw erachter (ook niet ongebruikelijk). Het was dat ik op tijd uitweek. Vrouw keek niet op of om. Heb je daar nog suggesties voor? Die van dat scootmobielsleuteltje parkeer ik even.
Heerlijk verhaal op zo’n herfstige ochtend als deze! 
Weet ik eindelijk waar dat sleuteltje vandaan kwam, dat ik laatst in een paar nieuwe HEMA-sokken vond…