« IJdeltuiterij » Dieren
Vandaag werd mijn enige nog levende tante 84 jaar. Ze is niet altijd mijn enige tante geweest, maar wel (overigens met alle respect voor tante Sietske) de enigste. Tante Ans is de jongere zus van mijn moeder (die al heel lang niet meer leeft) en ik durf wel te stellen dat mijn (ons, want de hele familie ging en gaat er onder gebukt) gevoel voor humor uit die hoek komt. Eigenlijk moet ik dit meteen corrigeren, want mijn vader had ook een ferme dosis gortdroge humor. Ik zal daar dus nog eens verder over nadenken en mijn zussen raadplegen.
Maar nu even over Tante Ans. Humor, zelfspot en een ruime kennis van het werk van Carmiggelt, maakten onze logeerpartijtjes in Amsterdam altijd weer tot een feest. We hebben heel wat afgelachen tijdens, voor, na en in plaats van de afwas. Maar ook Oom Geuch, die zo prachtig piano speelde, leverde zijn aandeel in mijn vreugdebeleving. Vol aanbidding zat ik naar hem op te kijken als hij het klavierinstrument geselde. Dat geselen ervoer ik destijds nog niet zo, maar toen ik later zelf speelde, merkte ik wel op dat zijn toucher het predikaat "teder" niet verdiende. Nog veel later bleek hij zelf het piano spelen helemaal niet leuk te vinden, maar hij moest van zijn ouders. Ja, zo kan het gaan in het leven. Toch heeft hij er in belangrijke mate aan bijgedragen dat mijn ouders een piano kochten en ik op pianoles mocht.
Mijn vierde verjaardag werd enigszins overwoekerd door de geboorte van hun eersteling, mijn gewaardeerde neef Bert. Mijn derde verjaardag stond in de schaduw van hun huwelijk. Mijn 63'ste verjaardag sla ik maar helemaal over, want bij leven en welzijn zullen Oom en Tante de dag tevoren hun 60-jarig huwelijksfeest vieren. En wij mogen er bij zijn.