« Leve de pianostemmer » Onwel
Laat ik het maar eerlijk toegeven: nog nooit is een meisje, nadat ik haar had onderworpen aan mijn vleselijke lusten, onwel geraakt. Toch zou ik in zo'n situatie eerder 112 hebben gebeld dan een vriend met een boot. Tenzij ik de jonge vrouw in kwestie met mijn witte schoenen zo krachtig zou hebben aangemoedigd om aan mijn diepste verlangens te voldoen, dat het meiske daaraan was bezweken. Ook die omstandigheid heeft zich nooit voorgedaan. Gelukkig maar, want in de Friese Meren zwemmen geen haaien om het belangrijkste spoor in zo'n zaak op te peuzelen.
Haaien? Vandaag heb ik van zowel een beroepsvisser als van een visfanaat begrepen dat haaien niet aan lijken knabbelen. Palingen wel. Dus wat dat betreft zou je in de Friese meren je lol nog op kunnen.
Ach, een béétje paling draait er zijn vin niet voor om…
Die griezel zal in dit geval ook wel weer een gemodificeerde versie van de waarheid hebben verteld. Hij schijnt niet meer te kunnen worden uitgeleverd aan de VS. Jammer, want met waterboarding, bij voorkeur met Bacardi 151 (dus eigenlijk Bacardi 151-boarding) hoewel zeewater op zich ook wel toepasselijk is, zou er misschien nog wel iets meer van de waarheid naar boven te halen zijn. Ik heb mensenrechten hoog in het vaandel, maar dan moet het ook wel om ménsen gaan.
“Laat ik het maar eerlijk toegeven: nog nooit is een meisje, nadat ik haar had onderworpen aan mijn vleselijke lusten, onwel geraakt.” Hoe weet je dat zo zeker? Laat ik het als generatiegenoot maar opbiechten: van mij is eind vorig jaar een gewezen verloofde overleden. “Zie je wel,” zei ik meteen, tijdens de uitzending.