« Schipholgate » Zon
Drie dagen (en nachten en avonden) alleen thuis en dan nog ziek ook: een beetje kerel zou zwelgen in zelfmedelijden. Zo niet ik. Tussen de talrijke slaapmomenten door probeer ik het met Beertje zo prettig mogelijk te hebben. Omdat de weersomstandigheden niet bepaald geschikt zijn om mijn verkouden hoofd er aan bloot te stellen moet Beertje zichzelf uitlaten. Ik sus mijn schuldgevoel met de gedachte dat hij op ons eigen terrein ruimte in overvloed heeft en voorts door hem, als hij weer binnen komt, te verwennen met kleine hapjes. Dus Beertje vindt het al lang best.
Zelfs de tocht naar de in de studio opgestelde hometrainer is me nog te zwaar, dus ik moet erg oppassen dat ik mijzelf niet al te zeer troost met lekkere hapjes. De eerste paar dagen werd dat verlangen nog gereguleerd door mijn onwelzijn, maar ik merk dat ik begin op te knappen en dus in de gevarenzone ga belanden. Gelukkig komt Hannie morgen weer thuis.
Een troost: je gaat er wel beter van schaken.