Hedenochtend belde een charmante jonge vrouw bij ons aan. Zij droeg een tweetal zakken oliebollen bij zich, die zij gaarne aan ons wilde verkopen. De opbrengst zou ten goede komen aan enkele plaatselijke sportverenigingen. Ik deelde de deerne mede dat ik juist zelf het deeg voor de oliebollen aan het bereiden was, maar omdat ik sportbeoefening door anderen een warm hart toedraag, deed ik haar wel een bescheiden aalmoes toekomen, zodat ze toch niet voor niets de kou had doorstaan.
Ruim een uur na deze aangename onderbreking van de serene rust in onze woning bracht ik de zonnebloemolie op temperatuur. Vervolgens vormde ik met behulp van een tweetal lepels het inmiddels gerezen deeg tot bollen, om die in de dampende olie te bakken.
Het proeven was een spannend moment, maar ik kan verklaren dat ik mijn titel "de oliebollenkoning van Hoornsterzwaag" heb weten te prolongeren.
Op een doordeweekse dinsdagmiddag verwacht je toch rustig een paar boodschappen te kunnen doen in Oosterwolde. Dat viel niet mee. De parkeerplaats op het Stipeplein was overvol, zodat ik moest uitwijken naar een obscure plek achter Super de Boer. Ja, wat kan men toch vreselijke dingen meemaken. En ook de winkels waren overvol. Je zou toch denken dat de mensen na de kerstinkopen wel wat uitgeboodschapt zouden zijn, maar niets bleek minder waar. In de Hema stond een zo lange rij voor de kassa dat ik voor het eerst winkeldiefstal heb overwogen. Uit lafheid zag ik daar natuurlijk van af, bovendien had ik best tijd om drie minuten te wachten.
Terwijl ik bij de supermarkt stond te wachten omdat mijn voorgangster stond te pinnen werd ik door een grote man zo'n beetje weggeduwd, omdat hij zijn boodschappen iets voorbij mij op de band wilde plaatsen. "Lukt het?", vroeg ik geïrriteerd, want ik raak snel geïrriteerd als mensen tegen mij duwen. "Ja hoor," antwoordde de man en hij ging door met stapelen en duwen. Ik overwoog hem een vuistslag in het gelaat te geven. Uit lafheid zag ik daar natuurlijk van af, bovendien kon ik doorlopen, waardoor ik buiten zijn actieradius kwam. Wat heeft die man een geluk gehad, zeg!
Dank zij een initiatief van iemand van de golfclub gaan we in januari een weekje naar Turkije, om aldaar enkele dagen een spelletje golf te spelen, de overige dagen bezienswaardigheden te bekijken en ons alle dagen van buffet naar buffet te slepen, want het eten en drinken is bij de prijs inbegrepen. Hoewel ik altijd heb beweerd dat een "all-inclusive" verblijf in een hotel mij tegenstaat, verwacht ik deze betrekkelijk korte periode wel te overleven.
Ten aanzien van de vliegreizen ben ik minder optimistisch gestemd. Ik vind het nogal vervelend ruim vier uur te moeten doorbrengen in een stoel, die qua grootte berekend is op een fotomodel. Voorts ben ik er mij voortdurend van bewust dat als er met zo'n vliegmachine iets mis gaat de gevolgen in de regel nogal definitief zijn. Maar goed, de afspraken zijn gemaakt en de reissommen betaald.
We hebben in de woonkamer een paar stoelen dicht tegen elkaar geschoven en een paar keer per avond maakt Hannie een onverwacht geluid, waarna ik over die stoelen heen duik en haar tegen de grond druk. Rond de jaarwisseling gaan we de oefening verder uitbreiden met wat licht vuurwerk, om het nog levensechter te maken. Nigerianen die door omstandigheden in ons vliegtuig terecht komen kunnen zich maar beter heel rustig gedragen, want over een paar weken ben ik volledig klaar voor een heldenrol.
We besteedden vandaag enige tijd aan het sneeuw- en ijsvrij maken van wat looproutes, teneinde te voorkomen dat onze gasten onverhoeds ter aarde zouden storten. Vervolgens kon ik mij geheel wijden aan de bereiding van de Choucroute Royale. Ik had mij, des aangemoedigd door Hannie, bij het inkopen van het vlees gematigd. Niet voldoende evenwel, want we hadden nog gemakkelijk twee uitgehongerde bouwvakkers kunnen voederen. We zullen in de komende week misschien wel twee kliekjesdagen moeten inbouwen, want goed voedsel weggooien past niet in onze klimaat-strategie. Bovendien is dat zonde.
Hannie's moeder brengt al minstens tien jaar de laatste weken van december bij ons door. Op eerste kerstdag zijn we (meestal) met ons drieën. Rond het middaguur is de paus er nog even bij, maar dat is het dan wel. Dat heeft iets overzichtelijks. We hebben lekker gegeten, maar dat doen we eigenlijk elke dag. Morgen komen schoonzus en zwager wat meer leven in onze brouwerij brengen. Ik ga zo nog even naar Midsummer Murders kijken. En dan gaat het al weer hard naar pasen toe.
Terwijl ik bij de kachel zat te hopen op een heerlijke warme regenbui, trok Hannie de wijde winterwereld in met haar camera. Hier alvast een voorproefje:
Het ziet er nu wel mooi uit, zo'n witte laag over het landschap, maar straks moeten we boodschappen doen. Misschien moet ik eerst wel een pad maken met de sneeuwruimer. En dan de auto van sneeuw ontdoen, om vervolgens door de stukgereden blubber de barre tocht naar Oosterwolde te maken. Mijn enige troost is de wetenschap dat sneeuw kort geleden nog gewoon water was en dat het dat ook weer zal worden. Wat mij betreft in de loop van de middag al.
Omdat onze Berlingo is ingericht voor het vervoer van twee personen en Hannie haar moeder vanuit Huissen mee nam naar ons Friese landgoedje legde ik de thuisreis af met het openbaar vervoer. Met de auto duurt die tocht één uur en drie kwartier (tenzij files de zaak in de war sturen natuurlijk); ik was drieëneenhalf uur onderweg. Het reizen per trein vind ik eigenlijk vooral heel prettig en de stukjes in de autobus kan ik best verdragen.
Maar het bereiken van station Arnhem is een avontuur op zichzelf. Er is geen commissie nodig om vast te stellen dat de manier waarop Arnhem CS nu al emkele jaren vrijwel ontoegankelijk is niet deugt. En het gaat ook nog een aantal jaren duren. Om bij de trein te komen moest ik een trap van ruim 380 treden beklimmen, waarna ik uitgeput in de aangewezen richting strompelde, in de verwachting in de gereedstaande trein te kunnen stappen. Toen ik het gangetje in liep waar ik het perron verwachtte bleek ik weer net zover naar beneden te moeten. De trein vertrok 8 seconden nadat ik was ingestapt, pas na 8 minuten was mijn ademhaling weer normaal. Voor sommige trajecten heb je niet alleen tijd nodig, maar ook een ijzeren gestel.
Lees op de link wat de Partij voor de Dieren hiervan vindt en als je het met dat standpunt eens bent teken dan de petitie. Het is toch weer bij de beesten af.
Ja, ik neig eerder tot cynisme dan tot idealisme. Het ontploffen van de zon duurt nog wel een tijdje, maar ruim daarvoor is het al zo heet geworden op aarde dat menselijk leven niet meer mogelijk is. Toegegeven: ook dat duurt nog wel een paar honderd miljoen jaar, maar de afloop staat vast.
Het hoofdonderwerp van de Klimaattop is de beperking van de CO2 uitstoot. Door de hogere CO2 concentratie in de atmosfeer warmt de aarde op. Gisteren vertelde een jonge wetenschapper in De wereld draait door dat door boringen was vastgesteld dat in het verleden diverse perioden zijn geweest met een hoger CO2 gehalte en daarmee samengaande hogere temperaturen. Maar heel vroeger reden we nog niet met auto's en hadden we nog geen vieze fabrieken. Sterker nog: de mens was nog niet eens ontstaan. Ik ontkom niet aan de gedachte dat die processen klaarblijkelijk autonoom zijn.
En toch eten we lang niet elke dag vlees, laat ik de kraan niet zinloos open staan en eten we regelmatig kliekjes. Maar we gaan wel in januari een weekje golfen in Turkije, waar we per vliegmachine naar toe gaan.
Nee, sportief ben ik beslist niet. Ik heb in mijn jonge jaren heel redelijk getennist, maar dat was het dan ook wel. Dat ik nu (althans in de zomer) regelmatig golf zie ik ook bepaald niet als een sportieve prestatie, zeker niet nu ik - door omstandigheden - met een karretje door de baan rijd. Het allersportiefste aan mij is eigenlijk dat ik zo goed tegen mijn verlies kan. Uit onderstaande foto valt af te leiden dat mijn vader ook niet een waarachtig sportman was.
Beperkte balseming van overledenen is sinds enige tijd ook in Nederland toegestaan. Na het verscheiden wordt het bloed vervangen door een soort formaldehyde, waardoor het stoffelijk overschot er een stuk beter uitziet dan in de laatste periode voor het heengaan. Ik heb nooit begrepen wat er nou zo aardig aan is een ontslapene te bezichtigen, om dan tegen de naaste nabestaanden te zeggen: "hij ligt er mooi bij." Niks mooi: morsdood is ie en dat blijft ie ook. Ieder zijn meug, zal ik maar zeggen, maar aan mijn lijk geen polonaise.
Als ik de laatste adem heb uitgeblazen mag Hannie me nog een aai over de dode bol geven en daarna kunnen mijn resten worden ingepakt, bij voorkeur in een kartonnen doos, want al het geld dat niet wordt besteed aan een prachtkist kan bij de herdenkingsbijeenkomst worden uitgegeven aan drank en hapjes. Hoewel ik mij op het standpunt stel dat de rituelen rond de dood vooral van belang zijn voor de nabestaanden, wil ik toch wel melden hoe ik er tegenover sta.
Zo zou ik mijn dierbaren graag een onaangenaam samenzijn in de kille aula van een crematorium besparen. Die kartonnen doos kan wat mij betreft door de uitvaartondernemer achterom gereden worden en zo de oven in. Weg ermee. Wel lijkt het me aardig als er een samenkomst wordt georganiseerd in een gezellig café. Om een uur of vijf, zodat niemand meer aan de kleffe cake hoeft, maar het meteen op een zuipen kan zetten. Bitterballen moeten er zijn, veel bitterballen. En vlammetjes, ja, vlammetjes lijkt me ook fijn. En als het even kan neem ik kort voor mijn sterven nog een videofilmpje op, dat bij de borrel vertoond wordt. En mensen mogen aardige dingen over me zeggen, maar dan tegen elkaar en niet tegen een kist. En gelachen moet er worden, veel en hard. Dat mag om mij, maar dat hoeft helemaal niet. En als Hannie (die mij hopelijk overleeft) het heel anders wil, dan moet ze dat vooral doen.
Het leek alsof ik mijn verkoudheid had verdreven met veel rust, verse geperste sappen en vitamine C, maar na een paar uur slaap werd ik overvallen door een tamelijk onstuitbare hoestbui. Die bui is inmiddels overgewaaid, maar ik zit nu wel klaarwakker in de kamer. Gelukkig heb ik de Vrij Nederland nog niet uit en kan ik ook nog wel een paar spelletjes bridgen, onder leiding van Berry Westra.
Als je in een grote stad woont is het vrij gebruikelijk dat je de meeste van je buren niet kent. Op het platteland, althans in Friesland, althans in onze woonomgeving, is het vrij gebruikelijk dat je al je buren kent. En dan niet alleen je naaste buren, maar de groep in een straal van een kilometer rond je huis. Om dat ook praktisch mogelijk te maken zijn er buurtverenigingen, die een belangrijke rol vervullen in de sociale cohesie van de buurt. Toen 15 jaar geleden de laatste verhuiswagen was weggereden werd aangebeld en stond een vriendelijke jonge vrouw met een bosje bloemen voor de deur. Zij heette ons welkom namens de buurtvereniging en vroeg ons in één moeite door of we lid wilden worden. Wat we natuurlijk wilden.
De buurtvereniging organiseert een paar keer per jaar uitstapjes of bijeenkomsten. De nieuwjaarsborrel wordt altijd goed bezocht, evenals de barbecue met kampvuur na in de zomer. Een ander jaarlijks hoogtepunt is de jaarvergadering. Tijdens het formele gedeelte legt het bestuur verantwoording af voor het gevoerde financiële beleid en af en toe wordt, bij acclamatie, een nieuw bestuurslid gekozen. Het formele gedeelte duurt meestal niet langer dan een kwartier en daarna beginnen we aan het feestelijke gedeelte. Dat is vaak bowlen of samen eten in een Chinees restaurant.
Deze keer was het steengrillen. En omdat onze buurtvereniging genoemd is naar een zeer grote zwerfkei, De Dikke Steen, was het dus in dit geval Dikke Steengrillen. Steengrillen is een wijze van vleesbereiding die tamelijk tijdrovend is. Wij waren met 40 personen en moesten samen gebruik maken van 8, door middel van gasbranders verhitte stenen. Tijdens het wachten op de garing van het vlees kwamen wij met deze en gene aan de praat en dat is eigenlijk het belangrijkste doel van avonden als deze. De Koppenjan had het allemaal keurig geregeld en de dames bleven maar vlees, frieten en groente aandragen. Krenterig zijn ze daar bepaald niet, tot voldoening van enkele buurtbewoners die in staat bleken aanzienlijke hoeveelheden vlees te verstouwen. Ook vloeide er rijkelijk bier en wijn, zodat ik de ochtend na de bijeenkomst nog even het bed moest houden met een Dikke Steen in mijn maag.
Over
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
Allard Nicolai (Medisch bulletin): Je gezondheid gaat vooruit, het weer wordt goed en je kleinzoon Menno komt je graag helpen om aan je … Hnk (Ooievaar): Gaaf hoor. Mrk (Ooievaar): Mooie foto. Aukje (Medisch bulletin): Dat is in ieder geval positief, het gaat de goede kant op! Rietje (Uitslag): Pff had je bericht gemist, en durfde niet te vragen of je de uitslag al had gehad.. Fijn dat je thuis… JanB (Ooievaar): Dat noem ik nog eens valse bescheidenheid. Het is een prachtfoto.
