« Welvaart | Home | Waarom buiten douchen… »

Roodborstje

Hoewel het zelfs voor zeer ervaren ornithologen ondoenlijk is de gelaatsuitdrukking van een Roodborstje te duiden ben ik er zeker van dat sinds gisteren een Roodborstje, gezeten op de zesde tak van onderen in de paarse Rododendron, mij verwijtend aankijkt. Ik heb daar wel begrip voor.

Het Roodborstje had een week of drie geleden besloten een nestje te bouwen onder een paar tuinhandschoenen en op de zool van de laarzen, die omgekeerd aan de wand hingen onder het afdakje bij de achterdeur. We ontdekten het nestje pas toen het eerste eitje er al in lag. Na ons verblijf in Frankrijk was het aantal eitjes opgelopen tot zes en het Roodborstje maakte echt werk van het broeden. Vanuit het raam kon ik net in het nestje kijken en het Roodborstje keek terug, maar leek niet bang. Wel nam ze de vleugels als er eens iemand wat al te krachtdadig langs liep, maar ze kwam steeds weer terug om gevolg te geven aan haar natuurlijke drang tot het uitbroeden van de eitjes. En met succes. Ongeveer een week geleden had het Roodborstje opeens dagwerk om wormpjes te zoeken voor zes gloednieuwe vogelkeeltjes. Een vertederend tafereeltje dat ik tot dusverre slechts in documentaires van de EO had gezien.

Toen ik gisterochtend om half zes mijn bed even verliet voor de eerste ochtendplas zag ik de werkhandschoenen op de grond liggen. Ik wist meteen hoe laat het was en inderdaad: het nest was leeg. De dader is zonder twijfel de brutale zwart-witte poes van de buurman. Die poes is aangesteld om de muizenstand in de hooischuur enigszins op peil te houden, maar af en toe gaat een nest jonge vogeltjes er bij wijze van delicatesse natuurlijk wel in.

Misschien had ik toch een nachtelijke barrière tegen een kattenaanval moeten opwerpen. Aan haar verwijtende blik te zien is dat in ieder geval wel de opvatting van het Roodborstje.

twee reacties

Jonge sla roodborstjes

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla roodborstjes in september mei,
net geplant uitgekomen, slap nog,
in vochtige bedjes nestjes, nee.

FrankiePebbles - 31-05-’09 09:58

Ach bij ons hetzelfde laken en pak, alleen dan met een merelpaartje:

Het nestje is gebouwd in onze haag, de vier eieren gelegd. Het uitbroeden van de eieren bijna voltooid; je volgt het dagelijks. Nee gekker noch, je mag steeds even kijken van moedermerel. Ze kent je en komt braaf weer terug op het ‘honkje’.

Dan ineens is toch gebeurt wat je niet wilde dat zou gebeuren!
Een kat bovenop de haag. Dit kan moedertje niet verdragen; ze blijft lang weg, wel een halve dag. Komt in de vroege avond wel terug en zit weer braaf te broeden. Om ong. 22.30 uur ( het is schemerachtig in onze tuin bij de haag ) toch weer een luid gesnetter! Weer die kat erbij.

Dit is toch echt te gortig voor moedermerel, en laat haar nest nu voorgoed in de steek!

Had ik dat loeder maar eerder bij zijn lurven kunnen pakken; ruiken ze het soms dat er een nest in onze haag is? Bah, zo’n naarling.

Hansje Witteveen (E-mail) - 09-06-’09 13:13