PivotX vanaf de iPhone

Niet alleen Apple komt steeds weer met iets nieuws, ook ons eigenste PivotX laat van zich horen. Niet meer mobloggen, maar direct vanaf de iPhone bloggen.

De dirigent

Het is al weer 12 jaar geleden dat ik voor de laatste keer op kantoor een kerstkoor dirigeerde. Tijdens de kerstlunch vertolkten wij enkele vierstemmige kerstliederen. Mede doordat ons optreden plaats vond nadat het publiek enkele glazen wijn had gedronken (wij uiteraard ook) hadden we altijd veel succes. Ik heb weten te voorkomen dat er geluidsopnamen werden gemaakt, want daardoor zou de herinnering dat het prachtig was wel eens danig verstoord kunnen worden.

Ik koop niet op straat

Het is bij de supermarkten in mijn omgeving zo langzamerhand vrij gebruikelijk dat iemand probeert mij een straatkrant te verkopen of bij de winkelkarren accordeon zit te spelen, met het onmiskenbare oogmerk voor die inspanning te worden beloond. Los van de omstandigheid dat de inhoud van de straatkrant mij volstrekt niiet interesseert vind ik het onprettig op straat mijn portemonnaie te trekken. Ik laat niet graag zien dat ik een portemonnaie bezit en al helemaal niet waar ik deze verberg. Straatkrantverkopers of verkoopsters (ook in deze kringen is de vrouwenemancipatie aan het doordringen) trachten mijn aandacht te trekken met een vriendelijke groet. Omdat ik maar moeilijk tegen vriendelijkheid ben opgewassen, zeker wanneer oogcontact is ontstaan, kijk ik nors langs betrokkene heen, stal mijn winkelkar en ga met de goed gevulde boodschappentas naar de auto.

De meeste straataccordeonisten spelen erbarmelijk slecht en ook nog eens steeds hetzelfde half afgemaakte deuntje. Omdat de kans gering is dat zij de verworven bijdragen zullen besteden aan de broodnodige muziekles krijgen ook zij niks.

Behalve vanmiddag. Al op grote afstand meende ik te horen dat er echt muziek gemaakt werd en niet plichtmatig min of meer samenhangend geluid uit een harmonica werd geperst. Het was een onmiskenbaar Oost-europese jongen van een jaar of 18, die blij lachend een gezellige deun speelde. In de maat en met de goede accoorden, want daar ben ik een zeur in. Toen ik de winkel uit kwam vertolkte hij een geheel ander nummer, maar weer klonk het goed. En toen liet ik mijn principes varen, trok mijn beurs en wierp een muntstuk in de tot dat doel gereed staande kartonnen doos. Ik overweeg nu in het vervolg enkele muntjes los in mijn broekzak te doen, zodat ik me in eventuele toekomstige gevallen iets minder geremd zal voelen goed te doen. Want ach, wat is het heerlijk je een goed mens te weten.

Dit is mijn doorbraak

In oktober maakte Janine Abbring (ook bekend als Jakhals Janine) de opnames voor een filmpje ten behoeve van Lifelines. Haar hond Lois speelt daarin de hoofdrol, zelf neem ik de rol van een wat knorrige grootvader voor mijn rekening en de show wordt gestolen door een meiske dat net doet of ze mijn kleindochter is. Ze blikt naar me op alsof ze mij waarlijk lief heeft en ik voorspel haar dan ook een gouden toekomst als actrice. Haar identiteit onthul ik niet, omdat zij er recht op heeft eerst rustig haar schoolopleiding af te ronden, zonder dat ze iedere dag wordt opgewacht door drommen cameralieden.

Natuurlijk ben je nieuwsgierig geworden. Kijk dus maar gauw: Lifelines.

Misschien is kinderarbeid toch niet zo'n goed idee

Persbericht
 
Amsterdam, 17 maart 2010
 
Vacature Productontwikkelaar Rank a Brand blijkt campagne
 
De vorige week geplaatste vacature voor ‘Productontwikkelaar’ bij Rank a Brand is een nep vacature. In de advertentie, die onder andere op Jobtrack.nl staat, presenteert Rank a Brand zich als een succesvol internationaal productiebedrijf dat op zoek is naar nieuwe werknemers. De ideale kandidaat voor deze ‘droombaan’ is vrij van ziektes, tenminste 1,3 meter lang en in staat om een werkweek van 84 uur draaien. Het productiebedrijf biedt de kans om textiele vaardigheden te verwerven zonder last te hebben van lastige controles op de mensenrechtensituatie. De beloning bedraagt 50 euro per maand.
 
Virale campagne
 
Met deze campagne vestigt de vergelijkingssite Rank a Brand de aandacht op de extreem lage lonen en de vaak slechte arbeidsomstandigheden voor fabrieksarbeiders in productielanden als India en Bangladesh. Populaire twitteraars hebben de vacature massaal opgepikt: alleen al via Twitter zijn ruim 400.000 mensen bereikt.
 
Slavernij in Amsterdam?
 
Rank a Brand heeft honderden reacties gekregen op de personeelsadvertentie. In het begin waren dit vooral reacties van verontwaardigde mensen die met de arbeidsinspectie dreigden en die de vacaturesites om directe verwijdering vroegen, omdat ‘[…] deze vacature mij een schending van de mensenrechten lijkt en dit bedrijf mijn inziens geen podium zou moeten krijgen voor het verder verspreiden van vacatures.’ Ook de eerste reacties op Twitter weerspiegelden het onbegrip: ‘Modern slavery in Amsterdam’, ‘WTF! Bizarre vacature! 84 uur p/wk, 50 euro p/mnd (contant), min. lengte 130 cm’.
Maar, naarmate de vacature langer online stond werd de actie beter begrepen: de verontwaardiging maakte plaats voor complimenten over de actie. Er kwamen ook grappige reacties, zoals: ‘Wat een goed initiatief om zulk productiewerk naar Nederland te halen! Mijn twee dochtertjes van respectievelijk 3 en 5 zijn inderdaad groter dan de genoemde 130 cm en voldoen daarmee aan de vereisten! Dat betekent binnenkort €100,- extra per maand! Hoezo crisis?’ Rank a Brand ontving zelfs ‘serieuze’ sollicitatiebrieven met bijgevoegde CV’s.
 
Waarom 84 uur p/wk voor 50 euro p/m?
 
Hoewel veel mensen konden lachen om de ongewone functie-eisen en –voorwaarden, zijn deze voor veel fabrieksarbeiders nog steeds de dagelijkse realiteit. Rank a Brand maakt consumenten bewust van de macht die zij hebben om te kiezen voor bedrijven die wél oog hebben voor de mensenrechtensituatie van de fabrieksarbeiders. Op www.rankabrand.nl kunnen consumenten vergelijken hoe transparant, groen en fair hun favoriete merken zijn en daar hun aankoopkeuzes op baseren.

Beatrix had het mis

Dank zij computernetwerken kom ik af en toe in contact met vroegere collega's, die ik in het werkelijke leven alleen bij uitzonderlijk toeval zou zijn tegen gekomen. Is dat dan leuk? Ja, dat is leuk. Je wisselt even uit wat je sindsdien hebt gedaan, kijkt eens naar elkaars website en daarna weet je elkaar, zij het virtueel, te vinden.

Zo kreeg ik vandaag een uitnodiging om toe te treden tot het Linkedin netwerk van Marie Cécile Thijs. Marie Cécile heeft ongeveer 15 jaar geleden de advocatuur vaarwel gezegd, om een toekomst op te bouwen als fotografe. Als amateur-fotograaf verbeeld ik me verstand van fotografie te hebben en ik ben zeer enthousiast over haar werk. Je hoeft me niet te gevloven, kijk maar zelf op haar website.

Verdriet om Milly

Had ik maar nooit van Milly gehoord. Dan had ze nog geleefd. Nu kent iedereen die af en toe televisie kijkt of wel eens het internet op gaat haar gezicht. Een leuk meisje, zo te zien. Uit huis gelokt door een overbuurman, in wiens achtertuin haar ontzielde lichaam vanavond is gevonden. Wat er er gebeurd is zullen we de komende tijd wel uit de pers vernemen, maar dat het meiske ellendig aan haar einde is gekomen lijkt me wel zeker. Ik heb zeer te doen met haar ouders en overige naasten. Zelfs de beste slachtofferhulp zal hun verdriet nooit kunnen wegnemen.

Twitteren en het gezin

Vandaag "ontvolgde" ik ongeveer 100 twitteraars die mij niet volgden. Wel blijf ik de tweets van mensen als Frits Wester, Dolf Janssen en Freek de Jonge (en nog een paar anderen) volgen omdat ik dat leuk vind. Maar met de "gewone" twitteraars, dus de onbekende Nederlanders, wil ik graag het idee hebben dat er sprake is van tweerichtingsverkeer. Omdat ik dat leuker vind. En daar komt nog bij dat het vrijwel ondoenlijk is alle tweets van zo'n 300 mensen te volgen, dus het geeft ook wel wat ruimte in de tijdlijn. Eigenlijk, ik zal het maar eerlijk zeggen, speelt voor mij een belangrijke rol dat ik meer tijd wil hebben voor mijn gezin.

Balkenende moet wilder worden

Wie hem in elkaar gefotoshopt heeft weet ik niet, maar ik vind hem leuk:

Alles is mooier als de zon schijnt

Het mag ook nog best een beetje warmer worden, maar vandaag was het in ieder geval lekker wandelweer. En als het zonnetje schijnt zien zelfs kale bomen in een heidelandschap er prachtig uit.

Ik heb nog nooit niet gestemd

Ik heb bijna 44 jaar stemrecht (in mijn jonge jaren moest je 21 zijn om mee te mogen beslissen) en nog nooit heb ik verzuimd te stemmen. Hoewel de stemplicht al jaren geleden is afgeschaft heb ik stemmen altijd als een plicht beschouwd. In een democratie is het van groot belang dat ieders stem gehoord wordt, omdat alleen dan de volksvertegenwoordiging een echte afspiegeling is van de samenleving. Dat is niet bepaald een opzienbarende gedachte, maar klaarblijkelijk denkt toch ongeveer de helft van de stemgerechtigden daar anders over. Dus dacht ik: kom, dat schrijf ik maar eens op. Misschien is er wel een lezer die op grond hiervan alsnog gaat stemmen.