Opa Menno

Hoewel ik moet erkennen dat ik als vader niet heb gefunctioneerd zoals dat had gemoeten, begin ik als grootvader toch een beetje het idee te krijgen dat daar nog wel mogelijkheden liggen. Op deze foto kun je me zien met mijn kleinzonen. De oudste heet Menno en eerlijk gezegd vind ik hem het leukste, omdat ik met hem een goed gesprek kan voeren over kwesties als het nemen van een hap uit een boterham, het monteren van een vuilniswagen van Duplo en het rollen van ballen over de vloer. Bij Joost, die op 16 december werd geboren, ben ik vooral bang dat ik hem stuk zal maken, hetgeen overigens niet is gebeurd.

Liedjes te koop

Omdat het me best aardig lijkt waanzinnig rijk te worden bied ik sinds kort mijn liedjes aan op een webwinkel, waar de versjes tegen een geringe vergoeding kunnen worden gedownload. Natuurlijk kun je eerst 30 seconden luisteren, waarna je verlangen het lied dagelijks volledig te kunnen horen zodanig is opgewekt dat je op de knop Kopen zult drukken. Het hebben van dit winkeltje kost € 7,95 per maand en van de opbrengst krijg ik slechts 75 %, dus de eerste (circa) 15 downloads per maand zijn net genoeg om de kosten te dekken. Daarna stroomt het geld evenwel binnen. Kom maar gauw kijken in mijn winkeltje.

Dat was dan Kerstmis

Al vele jaren zijn tijdens de laatste weken van het jaar mijn schoonmoeder (thans 93 jaar oud) en mijn zwager en schoonzus onze gasten. Dat heeft als voordeel dat de situatie vertrouwd is, maar tegelijkertijd ook buitengewoon saai. Ik ben overigens de enige die daar last van heeft, maar ik ben dan ook met mijn 65 jaar de jongste van het gezelschap. Dat ik tevens beschik over een bruisende persoonlijkheid behoef ik nauwelijks te vermelden. Om toch wat leven in de brouwerij te brengen nodigden wij de oudste zoon van eerder genoemde zwager en schoonzus uit, zij gaven aan die uitnodiging gehoor en zo mochten wij op de eerste kerstdag Bram (11), Wicky (10) en Pleuntje (5) met hunne ouders verwelkomen. Daarmee werd het leven in de brouwerij ruimschoots vertienvoudigd, maar ik kon dat beter verdragen dan de twee pauselijke optredens die voor mijn schoonmoeder nu eenmaal onlosmakelijk verbonden zijn aan de kerstviering.

Wij zaten dus met ons tienen aan tafel, hetgeen bepaald gezellig was. Voor wie dat boeiend vindt hier het diner:

Voor: Gebakken grote garnalen, zalmmousse en gravad laks. Hoofd: Lamsbout met bospaddenstoelensaus, aardappelen, sperziebonen, tuinbonen en salade. Toe: Trifle.

Vandaag ben ik weer in Dr. Frank.

Ik ben de chef

Gisteren bereidde ik een dinertje voor vrienden. De Omelette Sibérienne met zelfgemaakt chocolade ijs was wat mij betreft het hoogtepunt, terwijl de presentatie van het tussengerecht als mislukt kan worden aangemerkt. Het citroen sorbet ijs (jazeker, ook van eigen makelij) smaakte weliswaar voortreffelijk, maar ik slaagde er niet in er een mooi bolletje van te maken. Het werd dus een glaasje champagne met schaafijs, maar wij werkten het nochtans gretig naar binnen. De Provencaalse stoofschotel was smakelijk en de spruiten deed ik vergezeld gaan van gecaramelliseerde uien met Balsamico.

Dadelijk zal hier een jong gezin arriveren en ga ik een fiks aantal pannenkoeken bakken. Ik bied mijn gasten de keus uit naturel, spek, appel of kaas. Als dat geen smullen wordt.

Een nieuwe versterker, een nieuw geluid

De circa 30 jaar oude Kenwood receiver liet steeds vaker een steekje vallen, zodat wij besloten om te zien naar een vervangend exemplaar. Ook uit de bijna 35 jaar oude B&W luidsprekers kwam zo nu en dan een verontrustend kraakje, hetgeen ons deed vrezen dat hier en daar een tandje des tijds los was gaan ziten en daardoor mee trilde bij bepaalde frequenties. Nu bezitten en gebruiken wij nog een platenspeler, dus de tuner/versterker zou bij voorkeur moeten beschikken over een phono ingang.

Omdat de beleving van geluid talrijke subjectieve aspecten heeft leek bestellen via internet ons niet de beste optie. Maar ook was ik enigszins bevreesd voor speciaalzaken, waar zou worden aangeraden het netsnoer in goud uit te voeren en de eenvoudigste versterker € 6.999,- kostte. Vervuld van vooringenomenheid begaven wij ons naar de firma Hofma te Drachten. Wij werden vriendelijk ontvangen en mochten plaats nemen in een afgesloten ruimte, waar diverse luidsprekers waren aangesloten op een versterker met een CD speler. Om het oordeel te vergemakkelijken hadden wij eigen CD's meegenomen en door het indrukken van knopjes konden we de verschillende speakers beluisteren.

Het mooiste klonken, althans in onze oren, de B&W's. Na overleg met de deskundige, maar volstrekt niet opdringerige verkoper, besloten wij eerst een receiver aan te schaffen (Marantz, € 449,-) en dan thuis eens te gaan proberen hoe de oude boxen dan klonken. En dat bleek een wereld van verschil op te leveren. Niettemin legden wij vandaag de luidsprekers in de auto en reden we nogmaals naar Hofma. Onze boxen werden aangesloten en we konden de luistersessie op ons gemak herhalen, om na een half uur te constateren dat we geen aanleiding vonden een flinke investering in andere speakers te doen. Wel kochten we een paar staanders met spikes, om contactgeluiden te vermijden en echte luidsprekerkabels. En nu zijn we heel tevreden met de klank van onze stereo-installatie en zeer te spreken over de service van Hofma. Warm aanbevolen dus, ook voor een rijk assortiment televisietoestellen.

Winter

Bevroren sneeuw is op een verraderlijke manier glad. Mijn wandelingetjes naar de studio en weer terug staan dan ook in het teken van risicobeperking. Lang geleden brak ik bij het skieën mijn sleutelbeen en ik heb mij toen voorgenomen alles in het werk te stellen om een herhaling van die onaangename en pijnlijke sensatie te voorkomen. Tot dusverre met succes. Nog maar vier maanden, dan is het al weer lente.

Een jonge middelvinger

Zojuist bezocht ik de apotheek van onze huisarts te Jubbega teneinde wat medicijnen af te halen die mijn leven verlengen. Toen ik de oprit opliep vertrok juist een oudere man (nog ouder dan ik) in zijn brommobiel. Naast hem zat een jongen van een jaar of zeven met zijn duim in de mond. Hij zag mij, nam de duim uit de mond en stak de middelvinger van de hand met de nog natte duim naar mij op. Niet heel even, maar lang en nadrukkelijk. Daar keek ik behoorlijk van op en ik toonde mijn verbazing door stil te staan en het vertrekkende vehikel na te kijken, waarop het misselijke ventje zich trachtte te verbergen, wat in de beperkte ruimte van een brommobiel onmogelijk bleek. Jubbega, mensen, onthou die naam. Als je niks te zoeken hebt in Jubbega, rijd er dan met een boog omheen.

Ik mis de hoogte

Een week of vier geleden meldden wij ons aan als aspirant-lid van het Toonkunstkoor Heerenveen. We mochten meteen mee repeteren, maar moesten wel na enige tijd een test afleggen om te bewijzen dat wij goed genoeg konden zingen. Aanvankelijk maakte ik me daar niet zo bezorgd om. Hannie is een zeer goede sopraan, ze oefent dagelijks, heeft zangles en is voor ieder koor een aanwinst. En ik beschik over een diepe bas, waaromtrent ik veel hartelijke mededelingen heb mogen incasseren.

Nu is het eerstvolgende concert van het koor al op 9 januari a.s. en de stukken die op het programma staan zijn van een ander niveau dan de liedjes die wij tot dusverre in andere koren hebben gezongen. Over het in betrekkelijk korte tijd instuderen van vele nootjes maakte ik me nog niet zo heel druk, maar het feit dat vooral de heer Mozart baspartijen had geschreven waarbij de hoge F regelmatig voorkwam baarde me wel zorgen. Ik kan namelijk wel heel laag zingen, lager dan de meeste bassen die ik in koren heb meegemaakt, maar bij de hoge C doet mijn stem het alleen nog maar als het hard mag. En daarboven is het gebeurd.

De afgelopen nacht droomde ik dat ik werd afgewezen en ik had dan ook weinig zin vanavond naar de repetitie af te reizen, want na afloop zouden wij voor de dirigente en enkele bestuursleden moeten laten horen wat we er van terecht brachten. Tijdens de repetitie had ik al gemerkt dat alle andere bassen probleemloos ook de hoge noten zongen. Hannie liet mij voorgaan, omdat zij wist dat ik anders waarschijnlijk van angst merkwaardig gedrag zou gaan vertonen. Ik zette mijn beste beentje voor en tot de C ging dat heel behoorlijk, maar de voor mij onbereikbare hoogte bleek toch een onoverkomelijk probleem. In vriendelijke bewoordingen kreeg ik het advies zangles te nemen om de kopstem te ontwikkelen en het dan over een half jaar nog eens te komen proberen. Hannie was (uiteraard) hartelijk welkom, maar zij heeft geen zin om alleen te gaan, dus het koor zal het voorlopig ook zonder haar moeten blijven doen.

Ik ga dus zangles nemen, want ik ben wel benieuwd of het mogelijk is om op mijn leeftijd het zangbereik nog te vergroten. Daar kan ik bij het vertolken van mijn eigen liedjes in ieder geval plezier van hebben en als het lukt kan ik ook mijn volgende versjes wat spannender maken. En of we dan een nieuwe poging gaan doen om door te dringen tot de gelederen van dit mooie, grote koor zien we dan wel weer. We gaan wel op 9 januari naar het concert. Zonder stress, dat is ook wel weer prettig. En we hoeven in deze drukke decembermaand niet elke dag keihard te oefenen om de (behoorlijk moeilijke) partijen in te studeren. Dus ook dit nadeel heeft voordelen.