Wie hem in elkaar gefotoshopt heeft weet ik niet, maar ik vind hem leuk:

Het mag ook nog best een beetje warmer worden, maar vandaag was het in ieder geval lekker wandelweer. En als het zonnetje schijnt zien zelfs kale bomen in een heidelandschap er prachtig uit.

Ik heb bijna 44 jaar stemrecht (in mijn jonge jaren moest je 21 zijn om mee te mogen beslissen) en nog nooit heb ik verzuimd te stemmen. Hoewel de stemplicht al jaren geleden is afgeschaft heb ik stemmen altijd als een plicht beschouwd. In een democratie is het van groot belang dat ieders stem gehoord wordt, omdat alleen dan de volksvertegenwoordiging een echte afspiegeling is van de samenleving. Dat is niet bepaald een opzienbarende gedachte, maar klaarblijkelijk denkt toch ongeveer de helft van de stemgerechtigden daar anders over. Dus dacht ik: kom, dat schrijf ik maar eens op. Misschien is er wel een lezer die op grond hiervan alsnog gaat stemmen.

Alexander Pechtold bezocht afgelopen woensdag Heerenveen, om daar te flyeren. Nu ken ik de plaatselijke lijsttrekker, Jaap Seldentuis en ik vond hem bereid om voor RTV Boslucht een kort vraaggesprekje met de heer Pechtold te houden. Ook maakte ik opnames van de flyertocht door een regenachtige en daardoor enigszins troosteloze winkelstraat. Beide filmpjes zijn hier te zien.

Bij het interview is de beweeglijkheid van de cameraman (dat ben ik dus) bepaald storend. Bij een volgende gelegenheid zal ik het eenbeenstatief toch maar op de grond laten steunen, in plaats van in een om mijn hals hangende riem. Mijn ademhaling is daardoor goed te volgen. Bij de straatopnamen is de beweging gelukkig minder storend. Al doende leert men, zullen we maar hopen. Kijk maar eens af en toe op RTV Boslucht of ik het al een beetje kan. Dat monteren is trouwens ook nog niet zo eenvoudig

En RTV Boslucht was er bij.

Pechtold flyert in Heerenveen from RTV Boslucht on Vimeo.

Exclusief op RTV Boslucht: de lijsttrekker van D'66 in Heerenveen, Jaap Seldentuis, spreekt met Alexander Pechtold.

Pechtold in Heerenveen from RTV Boslucht on Vimeo.

Sven Kramer heeft de snelste tijd gereden op de 10 kilometer, dat staat vast. Hij heeft een aanwijzing van zijn coach opgevolgd, hoewel hij twijfelde. Dat vind ik goed. Je hebt een coach niet voor niks. Dat hij kort na de desillusie even wat onaardig deed over Kemkers is niet meer dan menselijk. Dat hij enige tijd later al kon zeggen: "iedereen kan een fout maken", vind ik groots.

En dat Kemkers, nadat hij Sven de verkeerde kant had opgestuurd vertwijfeld zijn toneelstukje bleef opvoeren om Sven naar de finish te jagen vind ik ook knap. Evenzeer vind ik in Kemkers te prijzen dat hij, nadat hij enigszins tot zich zelf gekomen was, zonder smoezen vertelde hoe het fout had kunnen gaan.

Kortom: mijn bewondering voor deze twee mannen is er niet  minder op geworden. En Bob de Jong heeft er toch maar mooi een medaille aan over gehouden.

Een mailtje, zogenaamd van ING. En dan zou je moeten inloggen en je wachtwoord bekend maken. Ik kan me niet voorstellen dat daar iemand in tuint.

Beste Klant,

Na een verbetering in ons online veiligheidssysteem, dat van PostBank tot ING Bank N.V leidt,
hebben wij een Bericht van de Code van de Fout ontvangen: "ERROR-463" van uw rekening in ons
bankwezensysteem. Dit zou aan of een toegangspoging van buitenNederland of reeks ontbroken
Login ingangen op uw rekening toe te schrijven kunnen zijn.
 
Als deze ontbroken pogingen niet door u werden gemaakt, tevreden Login om uw rekenings ware
eigendom door ons normaal bankwezensysteem voor authentiek te verklaren.


Nota: Wij zouden onbruikbaar maakten uw online bankwezen als veiligheidsmaatregel tegen fraude
kunnen als er niet in slaag om uw identiteit met ons onmiddellijk voor authentiek te verklaren.

 
Wij zijn diep droevig voor het ongemak dit kan of u zou kunnen veroorzaakt hebben. Op controle,
zal u binnen 24 uren als bericht van restauratie aan de normale dienst worden gecontacteerd.
In ING Bank N.V, geven wij om uw veiligheid vandaar proactively op de hoogte brengend u van deze activiteit.
 
 
ING Bank N.V.
Handelsregister Leeuwarden nr. 33031431

Ja, alsof achterwaarts tot de mogelijkheden zou behoren. Over een maand of drie mag het volk spreken en dan zullen we eindelijk weten wat de peilingen waard waren. De jongens en meisjes in Uruzgan kunnen maar beter niet al te drastisch inpakken, want misschien moeten ze van de nieuwe regering de spulletjes dan wel weer uitpakken.

Balkenende heeft zich meteen tot lijsttrekker laten bombarderen, voordat Maxime Verhagen een gooi naar de macht kon doen. Wouter Bos is maar de straat opgegaan om kiezers te winnen. Zouden die mensen doping gebruiken? Of hebben ze een ijzersterk gestel? Veel slaap hebben ze niet gehad en zeker geen "sweet dreams."

Feit is wel dat het kabinet de komende maanden uitsluitend bestaat uit mensen die zichzelf christelijk noemen. En dus (?) geloven dat god het al bestiert. Worden de ministerraadsvergaderingen vanaf volgende week weer geöpend met gebed? Ach wat, ik maak me zorgen om niks. Natuurlijk geloven al die bewindslieden, die toch hebben doorgeleerd, niet echt in god. Goddank.

Soms denk ik dat ik politieke belangstelling heb. En ik heb nog nooit niet gestemd. Vanavond heb ik de race van Annette Gerritsen gemist omdat ik zo nodig moest kijken naar het debat in de Tweede Kamer. Er werden verwoede pogingen gedaan om wat bewindslieden  te "roasten", maar ze kregen niet eens een kleur. Tenslotte liep het weer met een sisser af. Ik zou zo graag willen weten hoe het er morgen in de ministerraad aan toe gaat. Zouden ze ook iets extra's bij de koffie krijgen omdat het weer een dag gelukt is niet te vallen?

Bij het opruimen van mijn harde schijven stiet ik op dit filmpje uit Man bijt hond. Het is een jaar of drie oud, maar misschien vind je het toch leuk om even te kijken.

Menno Nicolai over Hans Dorrestijn from RTV Boslucht on Vimeo.

De hond van mijn zus trof een kleine camera aan op de grond en zag het ding aan voor een bot. Onderstaande foto is met de nieuwe camera gemaakt.

Van de gratis beschikbare geneugten van ons Turkse hotel maakte het bezoek aan een Turks bad deel uit. Dat leek me een goede plek om mijn door verkoudheid geteisterde bijholtes te laten openen. Ik had het woord Turks bad nog maar net uitgesproken toen als uit het niets een in een wit pak gestoken functionaris, gewapend met een agenda voor mij stond. Hij bood een massage aan die mijn leven zou veranderen. Omdat ik best eens een ander leven wilde proberen besloot ik de aan dit avontuur verbonden 40 euro te offeren. Ik diende mij in zwembroek, alsmede de van hotelwege beschikbaar gestelde badjas te melden in de gewelven van het complex.

Bij het inpakken had ik achteloos een zwembroek in de koffer gedaan, dat bleek echter een exemplaar te zijn dat ruim 25 jaar nog redelijk paste. Nu omvatte het nog net mijn meest intieme delen, maar er bleef wel zeer veel bloot over. Een leidinggevende sommeerde me de badjas aan een haakje te hangen en dirigeerde me naar een ruimte waar het vochtig en warm was. In het midden bevond zich een stenen plateau waarop talrijke dames en heren lagen, terwijl zij door iemand werden gereinigd.

Ik ging zitten op een stenen bankje naast een bak, waarin warm water stroomde. Uit die bak moest ik met behulp van een schaaltje water scheppen en dat over mijn gestalte gieten. Vervolgens kwam de leidinggevende aanlopen met een jeugdig en fragiel meisje, dat ik Thais inschatte. Toen ik haar werd aangewezen als slachtoffer meende ik een zekere verbijstering in haar ogen te lezen, maar dat kan projectie geweest zijn. Zij nam me mee naar de ronde stenen tafel, legde een handdoek neer en nodigde me uit daarop te gaan liggen, aan welk verlangen ik zonder morren voldeed. Het meiske was spaarzaam gekleed, bepaald aantrekkelijk en begon mij in te wrijven met een ruwe washand, voorzien van scrubzout. Om te voorkomen dat ik haar wat al te gretig zou bezichtigen sloot ik mijn ogen en liet mij de behandeling geheel op de tast welgevallen. Na het scrubben werd ik ingezeept en afgespoeld en moest ik op mijn buik gaan liggen.

Mijn armen, benen, rug en billen zijn misschien wat aan de vlezige kant, maar het grootste deel van mijn overgewicht bevindt zich in de buikpartij. Bij het omkeren op de gladde stenen tafel herinnerde ik mij dat Wim Helsen aan een nijlpaard moest denken als hij mij zag. Ik begreep dat nu heel goed. Het liggen op een dikke buik wordt zwangere vrouwen ontraden. Ik begreep dat nu heel goed. Door op mijn ellebogen te steunen was het scrubben en wassen van mijn keerzijde nog net te verdragen, maar een genoegen was het niet.

Het Thaise meisje sprak onderwijl hartelijk lachend met een collega in een taal die ik als Thais inschatte. Waarover zij spraken kon ik gelukkig niet verstaan, maar ik kon me wel wat teksten voor het geestesoor halen. Tot mijn opluchting mocht ik na enige tijd opstaan om even bij te komen in een relaxruimte. Al na korte tijd verscheen het meisje weer aan mijn rustbank, haar slanke leest gehuld in een gebloemd kleedje dat haar vormen niet verbloemde. Ze nam me mee naar een half verduisterde ruimte, waar ik op een massagetafel mocht klimmen. De buikligging was een stuk minder bezwaarlijk dan op het stenen bruidsbed in het Turkse bad en de jonge dame bleek sterke handen te hebben. In de ruimte klonk zachte Turkse muziek en ik begon me al af te vragen of ze mij wellicht tegen bijbetaling een oneerbaar voorstel zou doen, dat ik natuurlijk niet zou hebben aanvaard, maar daar kreeg ik de kans niet voor, want opeens was de sessie voorbij. Gebroken trok ik mijn badjas aan. Mijn bijholtes zaten nog steeds vol.

Deze week mag Maxim Hartman oude tv-fragmenten presenteren bij De Wereld Draait Door. Dat doet hij heel niet onaardig en hij komt zelfs redelijk sympathiek over. Dat is jammer, want ik zou hem eigenlijk het liefste haten.

In 2003 was ik uit een 60-tal gegadigden verkoren deel te nemen aan het Cabaretfestival Cameretten. In dat kader mocht ik optreden voor bijna 1.000 mensen in het Oude Luxor Theater in Rotterdam. Mijn optreden verliep voorspoedig en ik meende dan ook in aanmerking te komen voor de finale. Dat mocht niet zo zijn.

Dat Ronald Goedemondt de finale won verbaasde niemand. Van de andere twee finalisten is sindsdien weinig meer vernomen. En of ik wel tot de nationale cabaret-top zou zijn doorgedrongen als ik een finaleplaats had bereikt is natuurlijk ook nog maar de vraag, maar dat ik die finale niet heb gehaald is vooral te danken aan Maxim Hartman, die voorzitter van de jury was en niet veel aan mij vond, zo vernam ik later van ingewijden.

Ach, het is zoals het is. En volgende week is ook Maxim weer vergeten.

Ik plaatste een nieuw filmpje op RTV Boslucht.

Hoewel ik geen sombere aard heb, ben ik mij zeer bewust van mijn sterfelijkheid. Niet dat ik daar elk kwartier mee bezig ben, maar een keer of wat per week realiseer ik mij dat ik statistisch gezien nog een jaar of 13 mee zou kunnen. Vorige week werd onze nieuwe koelkast bezorgd. De vorige ging na 15 jaar wat minder presteren en dat ook nog ten koste van meer energie dan het nieuwe exemplaar. Het oudje staat nu in de garage, om in de zomer af en toe dienst te doen als extra koeling. En toen de nieuwe op zijn plek stond dacht ik: "dit is mijn laatste nieuwe koelkast." Ja, zo'n gedachte komt dan plotseling bij me op. En zo vlak voor het slapen gaan wilde ik die gedachte even met je delen. Welterusten.

In ons Turkse hotel was een fotograaf actief. Steeds als we naar de eetzaal liepen moesten we hem passeren, bij welke gelegenheid hij ons aanbood een foto te maken die we dan later, want zo was hij ook wel weer, zouden kunnen kopen. Nou hoeven wij niet zo nodig samen op de foto, want mijn oma zij altijd: "Samen op een prentje maakt aan de liefde gauw een endje" en ik neem liever geen onnodige risico's. De fotograaf had evenwel een vriend (of vriendin, daar wil ik even af wezen), met wie ik maar al te graag - en speciaal voor jullie - op de foto wilde.

Tussen mensen kunnen vele hindernissen de liefde in de weg staan. Deze Turkse honden laten zien dat, als de gevoelens maar diep en oprecht zijn, er altijd een oplossing te vinden is.

Op zijn hondjes from RTV Boslucht on Vimeo.

Voordat we aan boord gingen van de vliegmachine die ons naar Antalya zou brengen had ik enkele toiletbezoeken op Schiphol achter me, in de hoop dat ik gedurende de vier uur durende vlucht niet naar het kleine vliegtuig wc’tje zou hoeven. Die hoop bleek ijdel. Het naar beneden doen van de broek in de beperkte ruimte was een hele opgaaf, maar geholpen door de krachtige aandrang lukte het tijdig. Eenmaal gezeten op het brilletje moest ik mijn hoofd goed bij mijn onderlichaam houden en kiezen in welke volgorde ik mij wenste te ontlasten. Tegelijkertijd plassen en het doen van de grote bah zou zonder twijfel leiden tot smerige randverschijnselen, omdat de beide uitgangen niet samen in het potje pasten. Door uiterste concentratie slaagde ik er in niet te morsen.

Details omtrent mijn reiniging bespaar ik je, maar ik wil wel verklappen dat ik twee maal mijn rechter elleboog geniepig stiet aan de zijwand. Omdat bukken bij gesloten deur niet mogelijk was, moest ik een soort hurkbeweging maken om onderbroek en pantalon te pakken te krijgen, want het leek mij gewenst de toiletruimte geheel gekleed te verlaten, ook al omdat achter de deur enkele stewardessen stonden te beraadslagen. Over de wc in het hotel niets dan lof, maar daarover later meer.

Sides bestaat voor een aanzienlijk deel uit restanten van een ver voorbije tijd. In het nieuwe deel houdt men zich in hoofdzaak bezig met pogingen gouden voorwerpen en namaak horloges te verkopen aan toeristen. En dan zijn er nog enkel horecagelegenheden. In één ervan, Aphrodite geheten, streken Hannie en ik neer voor een kopje Illy en een klein lunchhapje. We hadden nog ruim een half uur voor de bus zou vertrekken, dus dat moest makkelijk kunnen. Hannie koos een cheeseburger en ik kon de verleiding niet weerstaan gebakken inktvisringen te bestellen.

Na een kwartier deelde ik de bediende mee dat wij een bus te halen hadden, zodat enige haast geboden was. En binnen vijf minuten werd de bestelling afgeleverd. Hannie wist niet dat een cheeseburger bestond uit een hamburger met een plak kaas er op, zodat ze de toch al schaarse tijd moest besteden aan het schrapen van de kaas van de ongewenste plak gehakt. Ze schrokte het halve broodje naar binnen en zette koers naar de bus om het gezelschap te melden dat ik er aan zou komen. Inmiddels had ik mij krachtig aan het verorberen der inktvisringen gewijd, zodat ik kort na Hannie’s vertrek kon opstaan om af te rekenen.

De dienstdoende kassier rondde het te betalen bedrag achteloos af op 20 euro, maar om der tijdswille liet ik dat lopen. Ik overhandigde hem een biljet van 50 euro, waarop hij mij twee bankbiljetten toestak en  begon met afscheid nemen. Het bovenste biljet was er één van 5 euro, daaronder veronderstelde ik 20 euro, dus ik stelde mijn vertrek nog even uit om het stapeltje muntgeld in ontvangst te nemen dat samen nog eens 5 euro waard was. Opgelucht dat ik niet in deze truc getuind was liet ik nog een euro achter en spoedde mij buswaarts. Na een minuut verscheen voor mijn geestesoog de blik die de kassier mij had toegeworpen toen hij me de bankiljetten overhandigde. Die blik was onderzoekend geweest, dat zag ik nu duidelijk. Tuint hij er in, stond onmiskenbaar te lezen op de, bij nader inzien afzichtelijke en onbetrouwbare tronie van deze weerzinwekkende Turk. Ik pakte mijn portemonnaie om te constateren dat ik niet 25 maar 15 euro had teruggekregen. Ik was als het ware genaaid waar ik bij stond. Teruggaan kon niet meer, want ik was al bijna 10 minuten te laat en de weg naar de vertrekplaats was nog lang en steil. Uitgeput bereikte ik mijn reisgenoten, die mijn verontschuldigingen accepteerden en begaan waren met mijn betreurenswaardige onnozelheid. Turkije komt, als het aan mij ligt, niet in de EU