« Onwennig | Home | Een gedicht »

Cardioloog

De cardioloog wilde graag een echo van mijn warm kloppend hart en ook had hij graag dat ik een test onderging op een stationair rijwiel. Teneinde deze beproevingen te ondergaan meldde ik mij vanmiddag in ziekenhuis Tjongerschans te Heerenveen. Ik was een kwartier te vroeg, maar mocht al meteen mee met een vriendelijke jonge vrouw die mij, met ontbloot bovenlijf, op een gereed staande bank verlangde. Zij bracht enkele plakkers met draden aan, waarna ze met een hard voorwerp een ferme deuk aanbracht in mijn vetlaag, teneinde signalen van mijn hart op te vangen. Na de meting mocht ik mij weer aankleden, in de wetenschap dat ik na vrij korte tijd hemd en t-shirt weer zou moeten uittrekken, maar half naakt in de wachtkamer gaan zitten leek me voor de overige wachtenden niet erg aangenaam, dus ik deed wat ik moest doen.
Al vrij snel werd ik opgehaald door alweer een vriendelijke jonge vrouw. Ook zij bracht plakkers met draden aan op mijn opnieuw ontblote tors, alsmede een manchet om de bloeddruk te meten, waarna ik het gereedstaande rijwiel mocht bestijgen. Het trappen ging aanvankelijk heel licht, maar de weerstand werd iedere minuut opgevoerd. Mij was uitdrukkelijk verzocht melding te maken van alles wat ik voelde en op een zeker moment bekende ik, happend naar lucht, dat ik me wat duizelig begon te voelen. Het leek de testdame vast geen prettig vooruitzicht mijn machtig lichaam te moeten opvangen en binnen 10 seconden stond een broeder uit een belendend vertrek naast me om te vragen hoe het ging. Al die tijd moest ik blijven fietsen, dat dan weer wel. De testmevrouw friste mijn voorhoofd en nek op met een nat gemaakte handdoek, het meisje van de echo stond ook opeens met een bezorgde blik in de kamer en binnen een minuut na mijn melding stond ook de cardioloog afwisselend naar mij en de monitor te kijken. En ik maar doortrappen, want dat moest! De cardioloog zag al snel dat ik nog niet onmiddellijk zou sterven en ging weer heen. Eindelijk werd de fietsweerstand verminderd, maar ik moest blijven fietsen, terwijl de metingen voortgingen.
Na nog een korte wachtperiode haalde de cardioloog mij op, belangstellend informerend of het alweer wat beter ging, hetgeen ik kon bevestigen. “Als u thuis oefent houdt u zeker wel eerder op”, vroeg hij. Dat gaf ik toe, er niet bij vermeldend dat het fietsen op de hometrainer er niet iedere dag van kwam. “Heel verstandig,” zei hij, “sporten is helemaal niet goed.” Ik was het roerend met hem eens.
Uit het bloedonderzoek was gebleken dat mijn bloedwaarde in orde was, evenals het cholesterolgehalte. Een iets verdikte hartspier leek geen probleem en in het algemeen viel het hem hard mee hoe ik er, drie jaar na onze vorige ontmoeting, aan toe was. Ik kreeg een recept mee voor een bêta-blokker en moet me over twee maanden weer melden.

vier reacties

Ik ben dol op verhalen die goed aflopen.

Jan B - 17-01-’12 09:31

Dat doen ze expres, hoor, met zoveel mogelijk mensen ‘n beetje ernstig kijkend om je heen komen staan. Dan valt het toch mee en ga je opgelucht naar huis. Gewoon psychologie. Ondertussen mooi dat goed was. Maar geen hond meer uit te laten scheelt ook caloriëen, hoor!

els (URL) - 17-01-’12 15:49

@els: Het hondje was zo traag geworden dat het uitlaten niets meer voorstelde. Ik ben nu mijn wandelen weer aan het opvoeren, hoewel ik niet voornemens ben mee te gaan doen aan de vierdaagse.

Menno Nicolai - 17-01-’12 16:07

@Menno: Mijn dochter wel. Loopt drie keer in de week zo’n 15 á 20 km. Voor meer kilometers per keer heeft ze geen tijd. Je hebt van die mensen en dat ze dan familie van mij zijn verbaast mij zeer.

els - 18-01-’12 13:15