Menno Nicolai

28 September 05 - 00:05Geheugen

Omdat mijn geheugen niet meer is wat het geweest is, althans voorzover ik mij dat herinner, heb ik een telefoon met een agenda en dergelijke. Vrijwel dagelijks synchroniseer ik de gegevens met Outlook en in de huiskamer ligt een print van die Outlook agenda, die we samen gebruiken. Er kan dus niet veel mis gaan. Het enige wat ik moet doen is 's morgens in mijn agenda kijken.

Vanavond om iets na acht uur werd ik opgebeld door iemand van De Lawei in Drachten. Even hoopte ik dat mij een optreden in dit mooie theater zou worden aangeboden, maar het bleek te gaan om door mij via internet gereserveerde kaartjes. Jazeker, daar wist ik van, antwoordde ik blijmoedig, tot ik mij een seconde daarna realiseerde dat die kaartjes betrekking hadden op de voorstelling van Leo Bassie die dadelijk zou beginnen. Het was volstrekt onmogelijk de voorstelling nog tijdig te bereiken en ik hoef de kaartjes niet eens te betalen! Maar o, o, o, wat had ik de pest in. Bijna veertig jaar geleden ben ik eens precies een week te vroeg op een afspraak voor een sollicitatiegesprek gekomen. Ook vrij onnozel, maar ik werd toch aangenomen. Ik kan me evenwel niet herinneren dat ik ooit een afspraak helemaal vergeten ben. Maar ja, mijn geheugen ...

menno - vijf reacties / Geen trackback - § ¶

27 September 05 - 22:28Alexander Nijeboer

De cabaretrecensent van de Volkskrant Alexander Nijeboer  heeft op de site van de Volkskrant een soort weblog, waarop zijn recensies worden gepubliceerd. Het bijzondere is dat het voor de lezers ook mogelijk is daarop commentaar te geven. Ik vind dat nogal bijzonder. Het wordt natuurlijk pas echt mooi als de gerecenseerde artiesten ook commentaar gaan leveren. Het lijkt me wel raadzaam dat ze hun eventueel gekwetste ego een nacht of twee rust geven alvorens uit te leggen waarom de kritiek volledig bezijden de waarheid was, want het gemiddelde kinderzieltje is een vesting vergeleken bij de tere ziel van ons kunstenaars .

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

27 September 05 - 01:36CD opname

Omdat het de hoogste tijd wordt dat ik een CD ga opnemen, ben ik op zoek naar een zaaltje met een vleugel of een goede piano. Als er 30 mensen kunnen zitten is het al genoeg. Voor het maken van de opname heb ik al iemand op het oog en om de stoelen ook daadwerkelijk gevuld te krijgen zou de ruimte gesitueerd moeten zijn in Amsterdam, Groningen, Heerenveen, Leeuwarden of Drachten. Maar als je een prachtlocatie met vleugel en publiek elders in het land weet is het ook goed. Nee, het mag niet te veel kosten, want het lijkt me niet erg waarschijnlijk dat mijn CD een commercieel succes gaat worden. Eerlijk gezegd ben ik al lang blij als ik er genoeg verkoop om de (aanzienlijke) kosten te dekken. Ik sta geweldig open voor suggesties.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶

26 September 05 - 19:41Optreden Rotterdam

Vorige week donderdag speelden de finalisten van het AKF Standup Comedy Concours in Theater Zuidplein in Rotterdam. Tijdens de finale stond ik stijf van de wedstrijdangst en het ongefundeerde verlangen te winnen. Als je in de zaal zit wil je geen medelijden behoeven te hebben met die arme artiest, die door omstandigheden buiten zijn wil zwetend staat te schutteren. Dat leidt namelijk geweldig af van de door betrokkene vertolkte tekst. Daardoor vallen de grapjes niet in de vruchtbare grond die ze nodig hebben om snel op te bloeien, het publiek lacht niet, de kleinkunstenaar wordt bevestigd in zijn opvatting dat hij er niets van kan en zou het liefste ter plekke van het leven worden beroofd. Pas weken later durft hij weer alleen boodschappen te doen. Maar in Rotterdam ging het goed.

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

25 September 05 - 00:56Amsterdamse taxichauffeurs

Als je in de wereldstad Amsterdam per trein aankomt op het Centraal Station en het is na 00.20 uur, dan zijn metro en trams er mee opgehouden, dus ik nam een taxi. Vroeger stapte je in de eerst gereed staande taxi, meldde je bestemmig en werd daar naar toe gebracht. Soms met een gezellie babbel, soms in stilte. Nooit heb ik taxichauffeurs beschouwd als een minder soort mensen, altijd heb ik ze vriendelijk en met respect behandeld. Zij verleenden mij een dienst en ik betaalde daarvoor. Opeens is er iets veranderd. Niet de betalende klant is koning, maar degene die bereid is de ellendeling naar zijn bestemming te rijden, op voorwaarde dat de misselijke passagier de weg wijst. Het systeem "eerste man" werkt ook niet meer. "Ga maar naar de laatste taxi, die brengt u wel". Dat bleek niet juist, maar omdat ik beslist niet wilde lopen, liet ik mij de vernederingen welgevallen en werd ik door de vijfde taxichauffeur bij wie ik me meldde aangenomen. Die moest zich vervolgens een weg banen door zich vijandig opstellende collega's. Gelukkig ging de meter pas aan toen alle barricaden waren genomen. De rit bleek vervolgens circa 4 euro per kilometer te kosten. De avond daarvoor had ik al bij de derde keer geluk en trof ik een allervriendelijkste Marokkaanse chauffeur. De ritprijs was hetzelfde, maar ik verstrek toch liever te veel geld aan een aardige vent dan aan een onaangenaam sujet. Kennelijk is het Amsterdamse taxibedrijf in handen gevallen van de Marokkaanse mafia. In het vervolg neem ik de nachtbus of ik neem de waanzinnige parkeertarieven voor lief. Amsterdam heeft het wat mij betreft gehad.

menno - vier reacties / Geen trackback - § ¶

24 September 05 - 17:40Leentje

Nog even een foto van Leentje. Gewoon omdat het een mooi hondje was. Wij beginnen al aardig te wennen aan haar afwezigheid en we kunnen ons niet geheel aan de indruk onttrekken dat Beertje, die tien jaar de tweede Cairn is geweest, zeer in zijn nopjes is met de nieuwe situatie. Niet zo gek trouwens. Hij mag gaan liggen waar ie wil, zonder te worden weggeduwd en krijgt ook nog eens een overdosis liefde, omdat wij tijdelijk wat over hebben. Maar dat gaan we geleidelijk weer terugbrengen tot het normale niveau, want anders wordt Beertje moddervet. Voor wie dat niet weet: voor honden hebben liefdesuitingen pas echt waarde als je ze kunt eten.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶

24 September 05 - 17:05Gramofoonplaat

Ze had een stijfgespoten permanent, nog geen roze strippenkaart, maar lang zou dat niet meer duren. In Heerenveen stapte ze in de bus en ze bleek de chauffeur te kennen. Haar stem was schel en onaangenaam, maar wel zeer goed verstaanbaar. Onmiddellijk begon ze met roddelen over wederzijdse kennissen. De chauffeur reageerde vrij gemoedelijk en gaf antwoorden als: "och, ik vind het wel een aardige kerel" of "nou, ze ziet er anders toch heel vriendelijk uit", maar dat mocht niet baten. Alle personen die de revue passeerden werden negatief besproken, zodat ik me begon af te vragen of er ook mensen in haar omgeving voorkwamen die in haar ogen wel genade vonden. Nadat ze ruim een half uur onafgebroken het woord had gevoerd, vertrouwde ze de chauffeur toe: "die Rika, waar ik net mee was, dat is toch zo'n druktemaker, die houdt zich geen moment stil, het is net een gramofoonplaat". Toen stond ik op en ik zei: "Mevrouw, u bent zelf net een gramofoonplaat. U kletst maar door en het enige wat we horen is kwaadsprekerij. Hebt u zich wel eens afgevraagd hoe het komt dat u helemaal geen vriendinnen meer hebt?" Ach, dat geloof je toch niet. Laat ik maar eerlijk zijn: dat dacht ik. Maar ik denk dat ik de chauffeur de dag van zijn leven had bezorgd met zo'n opmerking. Want hij moest nog helemaal met haar door naar Assen.

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

23 September 05 - 22:47Razende reporter

De razende reporter van Radio Boslucht interviewt de bekende cabaretier Jeroen Pater.

Luister naar de uitzending: downloaden als MP3 via Boslucht 9, of beluisteren via klikken in de ipod rechts in beeld.

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

20 September 05 - 21:54Pop up of under?

Het schijnt dat de NedStat teller, die in andere handen is overgegaan, popups of popunders met reclameboodschappen laat opspringen bij het inloggen op mijn site. Bij mij gebeurt niets, maar als jij er wel last van hebt hoor ik het graag, want dan zoek ik een andere teller.

menno - vijf reacties / Geen trackback - § ¶

20 September 05 - 16:01Sasja Bork

Tijdens de komediantenbarbecue in Den Haag maakte ik kennis met Sasja Bork, in haar hoedanigheid van vriendin van Jeroen Pater. Ik werd onmiddellijk verliefd op haar en nodigde haar uit bij ons te komen wonen in Friesland. Later op de avond heb ik dat aanzoek weer geannuleerd, omdat ik voorzag dat Hannie iets minder enthousiast zou zijn met die wijziging in onze woonsituatie. Wat ik toen nog niet wist is dat Sasja beeldend kunstenaar is. Ze maakt prachtige schilderijen en ik raad je aan haar website te bekijken.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

19 September 05 - 23:31Leentje (slot)

Vanmiddag om 17.00 uur had Leentje het niet meer benauwd. Ze hoefde niet de praktijkruimte van de dierenarts in, waar ze altijd zo zenuwachtig van werd dat ze helemaal trilde. We parkeerden achter het gebouw en de dierenarts, een heel vriendelijke en meelevende jonge vrouw, kwam bij de auto de spuitjes toedienen, terwijl Leentje rustig en ontspannen bij Hannie op schoot zat. Ongeveer tien seconden na het eerste prikje was ze in slaap en een minuut na de volgende prik stond vast dat ze haar 14de verjaardag (in november) niet meer zou halen. Het beestje heeft er niks van geweten. Wij wel.

menno - acht reacties / Geen trackback - § ¶

18 September 05 - 01:13Radio Boslucht

De nieuwe uitzending van Radio Boslucht (Boslucht9) bevat diepte-interviews met artiesten van Roltrap naar de Maan tijdens een door Jeroen Pater georganiseerde barbecue.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

17 September 05 - 16:16Schaamte

Hanneke Groenteman vraagt zich op haar weblog af waarom (bijvoorbeeld) Donner en Brouwer zich niet schamen voor wat er onder hun leiding is gebeurd. Ongeveer 30 jaar geleden schreef Anja Meulenbelt "De schaamte voorbij" en het lijkt haast of schaamte niet meer voorkomt in onze maatschappij. En dan heb ik het echt niet over mannen die in korte broek en met blote voeten in sandalen door een museum lopen (hoewel ik dat ook schaamteloos vind). Nee, ik heb het over mensen met serieuze verantwoordelijkheden, die willens en wetens liegen, ontkennen, draaien, zich verrijken of dat allemaal tegelijk en vervolgens nog gewoon in het openbaar durven te verschijnen, terwijl ze zich zouden moeten terugtrekken op een mestvaalt, hun kleren moeten scheuren en as op hun hoofd strooien. Het hebben van macht, hoe beperkt ook, brengt een grotere verantwoordelijkheid met zich mee. Voor het dragen daarvan mogen deze mensen wat mij betreft uitmuntend worden beloond (waarbij ik natuurlijk als burgerman vind dat 250.000 euro per jaar, auto met chauffeur en regelmatig lekker eten op kosten van de baas al heel uitmuntend is), maar misbruik van macht kan me niet hard genoeg worden afgestraft.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

16 September 05 - 02:46Zwolle en Kampen

Gisteravond speelde ik in Zwolle in Studentencafé Het Vliegende Paard. Eigenlijk was het een wedstrijd, maar dat doe ik echt niet meer (echt niet), maar er was een act uitgevallen en ik viel in. Leuke avond. Ik ontmoette daar de winnaar van Cameretten 1976 Kees Bos. Robbert-Jan Proos was mijn beoogde opponent en hij had ook vast gewonnen, maar dat hoefde het publiek dus niet te bepalen. Vanavond was in hetzelfde kader een voorstelling in Kampen gepland. Ook hier liet één van de deelnemers het afweten, dus ik kwam alweer aan de beurt. Na de soundcheck, het diner en de concentratie op de voorstelling bleken slechts twee betalende gasten te zijn gekomen. Door uitbundig flyeren wist de organisatie ook nog twee mensen bereid te vinden dan in vredesnaam maar voor niks te komen kijken. Vervolgens werd de voorstelling afgelast. Op 10november gaan Olaf en Jasper en ik het nog eens proberen in De Vier Jaargetijden in Kampen.

menno - zes reacties / Geen trackback - § ¶

13 September 05 - 13:17Talpa

Bij de introductie van Talpa kwam de misdaadserie Parels en Zwijnen voorbij. Dat leek me wel wat. Gisteravond heb ik voor het eerst een aflevering bekeken. Ook meteen maar voor het laatst. Reclame op het aanvangstijdstip en twee lange onderbrekingen waren voor het nogal dunne verhaaltje echt te veel, ondanks de goede acteurs.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

13 September 05 - 01:55Leentje (2)

In april werd bij Leentje, onze oudste Cairnterrier van bijna 14 jaar, een ferme tumor in één der longen vastgesteld. In het stukje dat ik daarover schreef meldde ik, dat we haar niet zullen laten lijden. Maar het valt nog niet mee dat vast te stellen. Bj het wandelen maakt ze af en toe geluiden die doen denken aan een stoommachine, maar soms trekt ze een sprintje als een jonge meid. Het akelig hoesten komt af en toe een paar keer per dag voor, maar ook wel eens een dag bijna niet. De dierenarts zei onlangs: "vaak neem je het besluit te laat". Maar om zo'n alleraardigst hondje nou maar te laten inslapen, om te voorkomen dat ze het misschien toch nog een dagje echt te benauwd heeft, roept onaangename associaties met preventief ruimen op. Natuurlijk zullen we onze verantwoordelijkheid nemen, maar het bepalen van het goede moment is nog niet zo eenvoudig.

menno - vier reacties / Geen trackback - § ¶

12 September 05 - 16:30Kassa

Zo nu en dan bezoek ik nog wel eens een kerk of kathedraal, zij het niet uit religieuze overwegingen. De voor bezichtiging geselecteerde gebouwen zijn altijd zeer oud en behoeven derhalve kostbaar onderhoud. Men treft dan ook vaak een collectebus dan wel offerblok aan, waarin een vrijwillige bijdrage aan de restauratie kan worden gedeponeerd. Ook komt het voor dat men een offer moet brengen, alvorens de kerk te mogen betreden. Het tafeltje waar de toegangsbewijzen, alsmede prentbriefkaarten van het godshuis te koop zijn, wordt in de regel bezet door een bejaarde dame. In het Limburgse witte stadje Thorn hebben ze het wel erg bont gemaakt. Weliswaar zal de caissière niet snel een koutje oplopen, maar tal van bezoekers worden door de detonerende kassa zo afgeschrikt dat ze niet eens naar binnen gaan.

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

11 September 05 - 13:04Bosbrand

Nooit gebeurt er hier eens iets en opeens stond er een heuse brandweerwagen op ons weggetje.

Kinderen hadden in het bos een hut gebouwd en toen de lol er af was het ding in brand gestoken. Daardoor was de veenachtige ondergrond gaan smeulen. Een boer die even naar zijn schapen ging kijken zag vuur en rook en achtte het toch verstandig hulp in te roepen, om een echte bosbrand te voorkomen.  Zo droog als in Portugal is het hier niet, maar als het één keer goed brandt heb je het niet zomaar uit.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶

10 September 05 - 22:41Recensie

Af en toe Google ik mijn naam, om te controleren of ik nog wel vermeld word. En zo stiet ik op een recensie van maart 2004 over een merkwaardig optreden in Maastricht, waar ik op verzoek van mijn neef optrad voor een groep studenten. Nu houd ik helemaal niet van nare recensies, maar ik wil je dit verhaal toch niet onthouden. Ik heb het stukje dat ik er vorig jaar over schreef iets ingekort er onder gezet, voor het geval je het grappig vindt om dezelfde gebeurtenmis van twe kanten belicht te zien. Het kopje is overigens volstrekt onjuist.

Cabaretier krijgt studenten niet aan het lachen

Een tripje naar de Minderbroedersberg houdt meestal in dat studenten op weg zijn naar een college of lezing. Een enkele keer echter staat er in het universiteitsgebouw lichtere kost op het programma. In dit geval: een cabaretavond georganiseerd door het Onafhankelijk Studentenplatform Maastricht (OSM).
Afgelopen maandag, in de aula, verzorgde het studentenplatform voor de derde maal zijn zogenoemde cultureel-maatschappelijke activiteit. Op die manier wil het OSM laten zien dat het de disputenfederatie "niet alleen om het zuipen gaat", legt organisator Bert Schroter (derdejaars rechten) uit. De regie ligt steeds in handen van drie disputen; dit jaar waren dat herendispuut Lucifer en de damesdisputen Allicht en Femmes Tastiques. Zo'n 150 studenten kwamen opdagen.

Na het debat van vorig jaar over de rol van gemeente en universiteit in het verbeteren van studentenfaciliteiten, koos de organisatie nu voor een cabaretavond. De keuze viel op Menno Nicolai, een oom van één van de OSM-leden. Anderhalf jaar geleden verruilde deze Fries van middelbare leeftijd het werkzame leven voor het artiestenvak en deed onder andere mee aan het Amsterdams Kleinkunst Festival 2003. Helemaal uit Drachten kwam hij naar Maastricht om de studenten te vermaken.

Het was geen succes. Op enkele goed ontvangen grappen na bleef het opvallend stil in de Minderbroedersberg; een toevallige passant zou gedacht hebben dat er inderdaad een lezing aan de gang was. En áls een verhaal aansloeg, volgde erna een droog liedje. Na de pauze gingen de hoofden een beetje hangen van verveling. Vreemd eigenlijk, want zowel zijn grollen als liedjes waren knap verzonnen. Opvallend genoeg deden grappen over seks, drank en recht pissen in de plee het beter dan de gein over zijn gezinsleven in Friesland.

Sloeg zijn repertoire niet aan vanwege het studentenpubliek? Nicolai gelooft van niet. Hij had wel vaker voor jeugd gespeeld.

(was getekend) Floris van Blankenstein

En nu mijn verhaal:

We spraken af om kwart voor vier voor de Aula van de Universiteit waar mijn optreden zich zou afspelen. Bert en Paul namen al mijn vooroordelen jegens Limburgers in één klap weg, door stipt op tijd te verschijnen, om vervolgens mijn spullen naar binnen te dragen. De technicus herstelde mijn vooroordelen jegens Limburgers weer enigszins, door een kwartier te laat te komen. De aula heeft een fraaie regieruimte, met daarin geavanceerde geluidsapparatuur. Dat was wel goed nieuws. Het slechte nieuws was dat die apparatuur niet gebruikt mocht worden. Ook zou de technicus niet bij de voorstelling aanwezig zijn, hetgeen ik overigens al kort na de kennismaking niet meer bezwaarlijk vond. Er werd een klein mengtafeltje op het podium geplaatst, waarin ik de pluggen van mijn instrumenten en microfoonontvanger mocht steken. Gelukkig had ik een Discman meegebracht, met een passende kabel, zodat ik tenminste één geluidseffect zelf kon instarten. De rest heb ik maar laten zitten.

De aula werd doeltreffend verlicht door TL-bakken met daarin TL-buizen in de kleur wit. En dan heb ik het dus over de allerwitste variant. Het was welmogelijk een paar rijen lampen acherin de zaal uit te schakelen en de rest te dimmen. Dat hebben we dus maar gedaan. De beginnende cabaretier moet nu eenmaal roeien met de beschikbare middelen en door mijn jaren heb ik tenminste een soort van berusting in het onveranderbare ontwikkeld.

Toen ik om iets over half negen binnen schreed door de deur van de aula, die ook door hoogleraren en promovendi wordt gebruikt, werd ik met hartelijk applaus ontvangen.

Deze avond was georganiseerd door vijf disputen en omdat de wel heel serieuze debatavond van vorig jaar matig in de smaak was gevallen, had men nu gekozen voor cabaret. Het bleek nog niet mee te vallen een cabaretier te vinden die de avond low-budget wilde verzorgen, merkte de presentator fijntjes op, maar ze hadden in Friesland iemand gevonden die in ieder geval niet duur was. Al snel bleek dat een deel van het publiek bestond uit mensen die waren gekomen uit een soort plichtsbetrachting en niet omdat ze dol waren op cabaret. En als het dan cabaret moest zijn dan maar Hans Teeuwen. Tsja, dat red ik net niet helemaal, dus het was een moeizame verovering van het publiek, die uiteindelijk, de omstandigheden in aanmerking genomen toch nog heel behoorlijk slaagde. Door de zichtbaarheid van het publiek zag ik enkele meisjes zo nu een dan zeer hartgrondig gapen. Nu wil ik er best van uitgaan, dat zij dodelijk vermoeid waren door recente activiteiten, waar ik volkomen buiten stond, maar erg bemoedigend is het niet. Maar over het geheel genomen zag ik vooral opgewekte gelaatstrekken.

Ik was meer dan gewoonlijk nerveus, omdat ik twee nieuwe stukken had verzonnen, die eigenlijk nog niet af waren. Dat wist ik, maar ik wilde ze toch proberen. Soms ben ik namelijk nog eigenwijzer dan ik. Ik wil niet beweren dat die twee stukjes pijnlijke dieptepunten waren en ik ben achteraf blij dat ik het toch geprobeerd heb, want ik heb nu voor eens en voor altijd geleerd dat je niet iets ten tonele moet brengen waarvan je zelf weet dat het nog niet af is. Als je een slechte tekst vol overgave brengt heb je nog een redelijke kans dat het publiek dat accepteeert. Maar als je een, op zich niet eens slechte tekst, presenteert met de duidelijke uitstraling: ja, 't is eigenlijk nog niet helemaal af, hoor, dan zal het publiek dat aanzien met toenemende kilte. Eigenlijk mag ik nog heel niet klagen over de reactie, men wachtte rustig en beleefd tot het weer wat aardiger werd. Dus alles liep goed af en ik werd behoorlijk hartelijk toegejuicht. Vele lovende woorden vielen mij na afloop ten deel en later in De Beurs (de kroeg van deze vijf disputen) werd de vriendelijkheid ruimschoots ondersteund met gerstenat.

menno - vier reacties / Geen trackback - § ¶

10 September 05 - 22:09Super Senioren

In mijn streven beroemd te worden meldde ik mij in het voorjaar aan voor Super Senioren van de nieuwe omroep Max. Tijdens onze vakantie in Spanje werd ik opgebeld om kennis te maken met de programmamakers, maar dat schikte niet erg. Ze konden niet wachten tot ik weer terug was, dus dat was het dan. Ik kijk nu met een half oog naar de tweede uitzending van dit programma. Het is niet erg waarschijnlijk dat ik zou zijn geselecteerd voor dit clubje en ik zou me waarschijnlijk ook niet 30 dagen hebben laten opsluiten in een landhuis (dat wist ik nog niet toen ik mijn mailtje stuurde), maar o, wat ben ik dankbaar dat ik niet aan deze genante vertoning heb mee moeten doen. Wel vraag ik me af welke criteria de selectiecommissie moest hanteren. In ieder geval niet het uitgangspunt dat je mensen ook wel eens tegen zichzelf moet beschermen.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶

09 September 05 - 13:19Drumstel

Als jongen trommelde ik op alles, bijvoorbeeld aan tafel, met een mes op de deksels van de jampotjes, tot de rest van het gezin me smeekte en voorzoveel nodig sommeerde daarmee onverwijld te stoppen. Voor optredens met een schoolbandje werden drumstellen geleend of gehuurd en mijn vader, die eigenlijk liever had gehad dat ik mijn tijd besteedde aan het oplossen van wiskundige vraagstukken, was niettemin bereid het drumstel en mij per auto te vervoeren. Rond mijn twintigste kocht ik mijn eerste drumstelletje en toen ik deel uitmaakte van Trio Les Germains in Groningen ruilde ik dat in voor een glimmend, nieuw exemplaar. In de huwelijksboot was aanvankelijk geen plaats voor een drumstel en al evenmin voor het spelen in een bandje, dus moest ik afscheid nemen. Toen ik 30 was kocht ik een mooi tweedehands Sonor drumsetje, dat ik vooral in de huiselijke kring gebruikte. Na een jaar of tien heb ik het verkocht aan onze Amsterdamse buren, die het ijlings naar hun huis op het Friese platteland transporteerden. In de buurt waar we toen woonden werd veel gemusiceerd, maar toch vooral op viool, fluit of piano, dus toen de trommels de deur uitgingen werd dat erg gewaardeerd. Ten behoeve van het kantoororkest mocht ik een slagwerk aanschaffen voor rekening van mijn werkgever. De plaatsing op kantoor maakte regelmatige oefening mogelijk. En nu ben ik al weer meer dan zes jaar trommelloos. Nu bekende ik je kort geleden dat ik weer eens aan het proberen ben een minder gewichtige man te worden en in dat kader spraken Hannie en ik gisteren af dat ik, zodra de 100 kg grens is bereikt, een drumstel mag aanschaffen. Dat wordt alsdan geplaatst in het gastenhuisje (notitie aan gasten: ik zet het wel aan de kant als jullie er zijn), zodat ik weer naar hartelust kan trommelen. Nog goed voor de lijn ook. Dus nu denk ik op de momenten dat ik wel iets zoets zou blieven aan een batterij trommels en bekkens en dan neem ik een glas water. Ook lekker.

menno - vijf reacties / Geen trackback - § ¶

06 September 05 - 22:29New Orleans

Al vanaf mijn 13de jaar ben ik een liefhebber van oude jazz, meer in het bijzonder de stijl die in het begin van de vorige eeuw in New Orleans werd gespeeld. De basis van Dixieland, zoals dat later werd gespeeld door The Dutch Swing College Band, Eric Krans en zijn Dixieland Pipers, Papa Bue's Viking Jazzband en The Hammerfield Stompers (met welk orkest ik als invallend trombonist heb meegespeeld). De naam New Orleans was voor mij altijd verbonden met deze meestal vrolijke muziek, ook al was die dan gegrondvest op de blues, die nu niet bepaald verhalen over de vrolijkste periode in de mensheid. Dat New Orleans zo ver uit de buurt ligt van het rijke en goed georganiseerde Amerika wist ik niet. Nu wel.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

06 September 05 - 00:47Vroeger

Af en toe roep ik wel eens: "vroeger was alles beter", maar dat is dan op zijn zachtst gezegd licht ironisch. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat nu alles beter is. Ik had als kind een Opa en Oma in Amsterdam en een Pake en Beppe in Kootstertille. Beide grootmoeders hadden de beschikking over een snijbonenmolen en ik mocht dat apparaat, als ik op het juiste moment op de juiste plaats was, bedienen.

Hannie verbouwt in onze groententuin al jaren snjbonen en we kopen ieder jaar ook nog wel een paar kilo overproductie van de buurvrouw, zodat we in de winter regelmatig een zakje snijbonen uit de vriezer kunnen halen. Lange tijd hebben we die in stukken van een paar centimeter gesneden, maar de laatste tijd vond ik het toch prettiger om ze tot de smalle, schuine reepjes van vroeger terug te brengen. Dat is met een mes uiteraard te doen, maar wel behoorlijk tijdrovend. Nu kijk ik, als ik in de keuken naar de radio of een CD sta te luisteren, niet op een paar minuten, maar toen Hannie gisteren van haar moeder een oude snijbonenmolen kreeg, was ik daar wel blij mee. Vanmiddag heb ik de drie demonteerbare mesjes geslepen en toen ik vanavond ter voorbereiding van de maaltijd de snijbonen uit eigen tuin stond te malen, heb ik beide, al lang overleden grootmoeders nog eens even herdacht. Dat zal de komende weken nog regelmatig gebeuren bij het verwerken van de oogst en vervolgens periodiek bij het eten. Sommige dingen van vroeger waren beter.

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

05 September 05 - 19:31Optreden Utrecht

Zondag 4 september: Uitfeest in Utrecht en ook nog eens koopzondag. Ik speelde 20 minuten in het Werftheater. Dit geweldig leuke theatertje (94 plaatsen) is gevestigd aan de Oudegracht, wel boven de waterspiegel, maar onder de straat. Ik heb maar één keer mijn hoofd gestoten aan de muur boven de doorgang tussen foyer en entrée. Het was mijn eerste niet tot op de minuut voorbereide optreden, maar niettemin werd er smakelijk gelachen en het slotapplaus was zo hartelijk dat het niet alleen maar opluchting dat het was afgelopen kan zijn geweest. En of het nou met mijn optreden te maken heeft of niet: vandaag ben ik voor 3 en 4 maart 2006 geboekt (dubbeloptredens, samen met Pieter Jouke).

In de gracht kwamen regelmatig boten voorbij waarop zo zacht werd gezongen dat het niet te horen was, of zo hard werd getrommeld dat niets anders te horen was. Kortom, een feestelijke middag.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

02 September 05 - 21:15Nordic Walking

Bewegen is goed voor mij. Ik ben niet dol op bewegen. Maar Nordic Walking leek me wel wat. Maar dan niet in het openbaar en al helemaal niet in clubverband, al was het maar omdat die clubs geleid worden door een 23-jarige aerobics instructrice, die zich niet kan voorstellen dat iemand na een meter of 150 al uitgeput is. Hannies's langlaufstokken waren maar 5 cm te lang voor mij en daarmee heb ik mijn eerste Nordic wandeling door ons eigen bos gemaakt. Best leuk eigenlijk en veel inspannender dan gewoon lopen. Het is een soort langlaufen, maar dan zonder het risico dat je te hard gaat, de bocht uitvliegt en lelijk in het prikkeldraad terecht komt. Ja, vertel mij wat over langlaufen ... Vandaag bracht Hannie van Blokker een paar echte Nordic Walking Poles voor me mee. Verstelbare lengte, verend en van 35 voor 10 euro. Dus nu loop ik elke dag een stukje nordic.

menno - vijf reacties / Geen trackback - § ¶

02 September 05 - 01:03Optreden Groningen

Het bovenzaaltje in Huis De Beurs was vroeger een pornobioscoop, maar nu stonden er ruim 100 stoelen gericht op het podium, waarop een nette piano stond. De zaal was slechts bereikbaar via drie tamelijk steile trappen, maar gelukkig zijn de jongens van licht en geluid jong en sterk! Met mijn koffer en accordeon ging het omhoog nog heel redelijk, maar naar beneden heb ik toch iedere twee treden de koffer neer moeten zetten om te voorkomen dat ik naar beneden zou storten.

Al deze inspanningen ten spijt waren er elf betalende bezoekers, zodat ik mijn aangepaste programma niet echt goed heb kunnen testen. Ik had zelfs de indruk dat deze mensen mijn liedjes wat meer waardeerden dan de conferences. Ik heb dan ook besloten dat ik mijn programma geheel flexibel ga maken, zodat ik mij in iedere situatie kan aanpassen aan de omstandigheden. Dan wordt het dus een soort standup comedy (jawel Kees van A.), gelardeerd met liedjes.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

01 September 05 - 01:23Optreden Emmen

Vanavond speelde ik drie kwartier in Café De Brasserie in Emmen. Er was een podium gebouwd, er stonden stoelen, geluid en licht waren professioneel verzorgd en (ondanks de heerlijke zomeravond) zaten er bijna 50 mensen in de zaal. Zowel het publiek als ik werden regelmatig afgeleid door geluiden uit de bar (het café bleef gewoon open, en de lokale studenten hadden deze avond ook nog eens een kroegentocht) maar niettemin werd mijn voorstelling redelijk goed ontvangen. Wel werd na afgeloop opgemerkt dat er wel veel liedjes in zaten, wat ook juist is. Op de terugweg heb ik bedacht dat ik voor dit soort optredens inderdaad beter meer tekst en minder liedjes kan programmeren. Als bij het luisteren naar de liedjes de aandacht even wordt afgeleid ben je al snel de draad kwijt, ook al omdat ik vrij veel woorden in een couplet stop en maar zelden een refrein gebruik. En omdat het echt om de tekst gaat is er - als je eenmaal het spoor bijster bent - niet veel meer aan. Bij gesproken tekst kan ik veel beter inspelen op grote storingen, al was het maar door even te stoppen of de laatste zin nog eens te herhalen of (als me iets te binnen schiet) een grap maken over het incident.

Pieter Jouke, die vanavond de tweede helft voor zijn rekening nam, is daar aanzienlijk bedrevener in. Ik troost me met de gedachte dat hij dan ook veel meer ervaring heeft dan ik. Morgenavond spelen we weer samen in Huis De Beurs in Groningen. Ik ga een nieuw programma samenstellen, met een flink groter aandeel gesproken woord. Morgennacht zal ik je laten weten of dat een verstandig besluit was.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶