In mijn hoedanigheid van hypochonder zoek ik altijd op Internet naar een oorzaak voor mijn lichamelijke ongemakken. Zo kwam ik enkele maanden geleden tot de conclusie dat ik leed aan hartfalen. Ik wendde mij tot de huisarts en de plaatsvervangende artsin leende mij welwillend haar luisterende stethoscoop. Zij dacht een warm kloppend hart te horen, maar stelde mij nochtans in de gelegenheid een longfoto te laten maken en enig bloed af te staan voor onderzoek. Ik hoorde niets en ging er gemakshalve van uit dat alles dan wel in orde zou zijn. Men kan ook hypochondrie overdrijven.
Mijn op afstand bestuurbare golftrolley trok een beetje naar links. Na een lichte verstelling van het neuswiel blijft hij op koers. Tot zover het goede nieuws. Na de ingreep wilde ik de kar weer naar de auto sturen, maar ik drukte op het verkeerde knopje, waardoor de trolley achteruit ging rijden en binnen een halve seconde met het handvat een kras had gemaakt op de prachtig glimmende auto van de schilder. Vermoedelijk had deze me graag met een grote, natte kwast willen bewerken, maar hij droeg het als een man en gaat in het weekend proberen de kras met cleaner te verwijderen.
Zoals je misschien weet hebben wij een eigen bosje achter ons huis. Van oorsprong is het een hakhoutbosje, dat voor de bewoners een bron van warmte was. Eerst kregen vader en de oudste zoon het warm bij het kappen van het hout, later genoot het hele gezin van de warmte van de brandende houtblokken. In de visie van de Gemeente Heerenveen is ons bos een landschapselement. Dat landschapselement verdient bescherming en kan daarom met gemeenschapsgeld worden onderhouden. Alleen staat niet vast dat we na het beoogde onderhoud nog steeds een eigen bosje hebben, of dat pas over 25 jaar de opvolgende eigenaren het aan drastisch uitdunnen onderworpen woud-perceel weer als zodanig kunnen beschouwen. Bovendien maakt de houtopbrengst deel uit van de financiering, terwijl wij nu juist zelf willen genieten van het gezellige geknetter van het brandend hout. En wij zouden de jaarlijkse bijdrage van de familie Borst aan de begaanbaarheid van onze bospaden ongaarne missen, al was het maar vanwege de feestelijke dis, die ik, na hun gedane arbeid, mag serveren.
Wij hebben veel boeken. Het hebben van veel boeken is prettig. We kopen steeds weer nieuwe boeken. Dat is ook prettig. Zo nu en dan moeten we ruimte maken voor nieuwe boeken door oude boeken weg te doen. Het begint met weggeven, maar inmiddels stonden vijf dozen boeken versmaad te zijn, dus die heb ik vandaag naar een antiquariaat gebracht. Conform mijn verwachting begon de handelaar te vertellen dat hij tegenwoordig erg kritisch was bij de inkoop. Dat hij dat klaarblijkelijk voorheen niet was bleek uit de waanzinnige hoeveelheid flutboeken die voor 1 euro per stuk te koop stonden. Nadat hij alle boeken zorgelijk had bekeken zei hij steunend: ik kan er echt niet meer dan 25 euro voor geven. Dat vond ik al lang best, zodat hij spijtig dacht dat het met 15 euro ook wel gelukt zou zijn. Wat waar is. Ik heb de gedachte dat ik zou kunnen handelen namelijk al heel lang geleden opgegeven. Als iets dat we kwijt willen echt geld moet opleveren, mag ik zelfs niet in de buurt van de potentiële kopers komen en handelt Hannie de kwestie geheel zelfstandig af. Zo ook bij aankopen van enige betekenis. Daardoor kunnen we nog steeds regelmatig nieuwe boeken kopen.
In Simek 's Nachts wentelden Martin Simek en Seth Gaaikema zich bijna wellustig in elkaars emoties. De wederzijdse bewieroking werd uiteindelijk zelfs behoorlijk genant. Een mannenpraatgroep uit de jaren zeventig was er niks bij: "Wat goed dat jij gewoon durft te huilen."
Simek vertelde dat hij in het Vondelpark was aangesproken door een joggende bewonderaar, die daartoe even pas op de plaats maakte, naar ik aanneem. Deze beluisterde via zijn iPod de uitzending van de afgelopen zaterdag. Simek begreep nauurlijk niets van die moderne techniek, want Simek doet uitsluitend in emoties. Hij had maar het liefste dat mensen live naar de uitzending luisteren, het eerste uur van de zondag vanuit studio Desmet. In het volgende uur (van Winterswijk naar Hoornsterzwaag kun je heel lang naar de radio luisteren) bleek toevallig dat de uitzending met Gaaikema tevoren was opgenomen. Zou Simek dat misschien ook niet hebben begrepen?
Morgen spelen Sharon Simon en ik in de muziekschool van Winterswijk. De school heet Boogie Woogie, maar ik veronderstel dat de Winterswijkse kinderen gewoon met Algemene Muzikale Vorming mogen beginnen. Mocht je in de buurt wonen: er zijn nog kaarten verkrijgbaar.
Update: Ondanks de prachtaffiche van Sharon waren er maar 40 mensen naar de voorstelling gekomen. In een zaal waar plaats is voor 200 is dat niet echt lekker spelen. Gelukkig kende Sharon het publiek persoonlijk, zodat we toch nog een leuke avond hadden.
Vandaag konden we weer eens uitslapen. Geen timmerlui die om 7 uur het erf oprijden en om kwart over zeven zagen, boren, timmeren en praten. Woensdag komt de schilder pas, dus we hebben een paar dagen rust. Als over ongeveer twee maanden de vloer ligt en de interne verhuizing met de daarmee samenhangende wederinrichting achter de rug is zal het prachtig zijn. We hopen dat dit de laatste verbouwing in ons leven in.
Binnen is het een behoorlijke bende. Nu vast staat dat ook de rest van de woonkamer leeg moet heeft Hannie alweer een flink aantal dozen volgestouwd met boeken. Vanochtend hebben we bij de koffie blijmoedig berekend dat (nadere tegenslagen voorbehouden) we half november kunnen vaststellen of het leed van de alsdan voorbije drie maanden opweegt tegen het resultaat. Omdat we dan zo blij zijn dat huis en erf weer van ons zelf zijn, valt die afweging vast gunstig uit. Van de staat van de woning ga ik je misschien volgende week nog iets laten zien, maar nu eerst het erf.
Verbouwen duurt altijd langer dan de aannemer belooft. Verbouwen kost altijd meer dan de begroting. Gelukkig hebben we al zoveel ervaring met verbouwingen, dat we daar helemaal niet zenuwachtig van worden. Behalve toen vandaag bleek dat de verwarmingsmonteur bij het verplaatsen van de radiatoren wel het gelekte water had opgedweild dat op de laag ter bescherming van het laminaat lag, maar dat zich daaronder ook nog wat een plasje had gevormd. Dat water is tussen een aantal naden gekropen, de spaanplaatlaag waarop het plastic is gehecht heeft zich gretig volgezogen en een paar m2 van de oude vloer (die we hadden willen laten liggen) is onbruikbaar geworden. We zijn dus genoodzaakt 28 m2 extra nieuwe vloer te leggen, want repareren is onmogelijk. Ik ben benieuwd of de verzekeringsmaatschappij nog waarde toekent aan de 17 jaar oude vloer, die dank zij onze rustige levensstijl nog best 17 jaar had meegekund.
Mijn politieke carrière zit in de lift. Ik sta als regionale candidaat op de kieslijst van de Partij voor de Dieren. Dat betekent dat ik met een voldoende aantal voorkeursstemmen in de Tweede Kamer zou kunnen komen. Vooralsnog reken ik daar evenwel niet op en ga ik er van uit dat mijn naam vooral op de lijst staat omdat het zo sneu is als het rijtje heel veel korter is dan dat van de andere partijen. Dat neemt niet weg dat ik in het kiesdistrict Leeuwarden hoger op de lijst sta dan bijvoorbeeld Rudy Kousbroek, Paul Cliteur, Maarten ’t Hart, Georgina Verbaan, Martin Gaus, Jan Wolkers en Kees van Kooten. Ik bedoel maar!
Je ziet op de foto de stand van de Partij voor de Dieren, bekwaam bevrouwd door onder meer Barbara en Julie. Op het filmpje kun je mij zien met een papegaai op mijn hand. Morgen meer.
Het was niet erg druk op de beurs. Met het oog op het gebodene en de weersomstandigheden keek ik daar niet van op. Nochtans hebben we enkele mensen mededelingen mogen doen omtrent misstanden in de bio-industrie en we hebben zelfs vijf nieuwe leden mogen inschrijven. Morgen nog maar eens proberen.
Het karkas van de aanbouw is klaar, zelfs het dak zit er op. Maandag worden de kozijnen uit de huidige buitenwand gezaagd en in de nieuwe geplaatst. Het gat dat daarna nog open is wordt gevuld met een tweedehands gekochte schuifpui. Omdat deze gebeurtenissen stellig stof zullen doen opwaaien, heb ik dezer dagen de boekenkast leeggehaald, de boeken met de stofzuiger bewerkt en ingepakt in speciaal tot dat doel aangeschafte kartonnen dozen. Het moest vandaag wel klaar, omdat ik het weekend in het Thialf-stadion te vinden ben in de stand van de Partij voor de Dieren. Je hoort nog!
In het kader van de cursus stemacteren heb ik vanavond de stem van Shrek ingesproken bij een paar scenes. Het was best aardig om te zien hoe dat gaat, maar het is bepaald niet waarvoor ik de cursus volg. Eén van mijn mede-cursisten heeft niet een bijzonder klinkende stem en praat met een behoorlijk Rotterdams accent. Niet echt een stem om als onopvallende voice-over te gebruiken bij documentaires, zodat ik me na de eerste bijeenkomst afvroeg wat hij wilde. Later werd dat duidelijk: hij wil tekenfilms inspreken. En vanavond heeft hij bewezen dat hij dat kan. Hij kan allerlei verschillende stemmen maken, gekke accentjes nabootsen en dat allemaal met hoorbaar plezier. Het zal voor hem nog wel een gevecht worden om door te dringen in het wereldje dat beheerst wordt door de grote filmstudio's, maar hij deed als ezel beslist niet onder voor Eddy Murphy (die in de originele versie de ezel een stem geeft), dus ik verwacht dat hij door gaat breken.
Bouwvakkers beginnen om 7 uur 's morgens en doen hun mooie werk niet in stilte. Hun werkterrein bevindt zich gemiddeld 3,75 meter van mijn hoofdkussen. Ik denk dat ik maar eens naar bed ga, dan kan ik nog net 6 uur slapen.
Als beloning voor haar hole in one mocht Hannie lid worden van de Bols Hole-in-one Club. Gratis en voor het leven. Na de aanmelding zou zij het Bols Hole-in-one pakket krijgen toegestuurd. Ik keek erg uit naar dat pakket. Toen het een enveloppe bleek te zijn, nam ik aan dat er zich onder meer een tegoedbon in zou bevinden, inwisselbaar bij een regionale slijter.
Dat viel tegen. De enveloppe bevatte een oorkonde, die qua layout nog het meest doet denken aan een rouwadvertentie. Voorts een lidmaatschapsbewijs, dat aan de golftas kan worden bevestigd, maar dat past niet bij Hannie's karakterstructuur. Tenslotte een brief van het bestuur van de Club, waarvan ik je de laatste alinea niet wil onthouden:
"Bij de eerstvolgende vergadering, zal het bestuur van de Bols Hole-in-one Club met een glas Bols Corenwyn proosten op uw succes. Graag gaan wij er van uit dat u deze welkomsttoast met genoegen zult beantwoorden. Zo klinken wij elkaar van verre toe ... "
Met het toenemende aantal golfers in Nederland neemt het aantal holes-in-one natuurlijk ook toe, zodat het redelijk is te veronderstellen dat het bestuur na iedere vergadering beschonken huiswaarts keert. Maar dat zelfs geen proefflesje is bijgevoegd om de welkomsttoast van verre te kunnen beantwoorden is toch wel erg krenterig.
In een andere regelmatig terugkerende droom loop ik zonder broek temidden van mij onbekende dames en heren. Nooit droom ik erbij hoe ik in die situatie terecht ben gekomen. Een afspiegeling van het ware leven is dit zeker niet. Wanneer ik mij onder de mensen begeef draag ik altijd twee broeken. Wat betekent dit nou weer, o Musonius?
In één van mijn vaste dromen in de categorie onaangenaam zit ik achter het stuur van een auto die niet goed, of zelfs helemaal niet remt. Dat manco manifesteert zich vooral op een neergaand traject. Het komt nooit tot een akelig ongeval: na de intensieve beleving van de angstige momenten dat ik geen controle heb over de situatie word ik wakker wegens een nachtplas. Wat zou Freud hiervan vinden?
Laatste reacties Arthur (Regels): Menno, ik was er graag bijgeweest. Ik had… Muriel (Regels): Mee eens. Gewoon dat rondje opnieuw spele… Menno (Lijf): @RH: Tante citeerde Carmiggelt RH (Lijf): Mooi gezegd van je tante, zal wel in de f… Renesmurf (Lijf): Het is maar goed alles niet van te voren … els (Hart): Sterkte er mee. Zo’n man heeft er verstan…
