Gisteravond speelde ik in Edam. Omdat in één der plaatselijke kranten 21.00 uur als aanvangstijdstip was vermeld werd het later dan ik had verwacht en was ik pas om 1.30 uur thuis. Vandaag zou ik naar de tweede voorlopige ledenvergadering van N.E.E. in Gorinchem. Deelnmers moesten 120 exemplaren van een A4'tje met daarop een eigen tekst over "het kan ook minder" meenemen. Ik liet daartoe een afdruk van mijn prachtlied Biggetje Knor 119 maal vermenigvuldigen a € 0,07 per pagina.
Omdat ik in redelijkheid mocht verwachten tamelijk moe te zijn besloot ik een vrije reisdag te gebruiken en met de trein te gaan. Weliswaar bedroeg de enkele reistijd dan 3 1/2 uur tegen 2 ur met de auto, maar dan kon ik onderweg tenminste kleine uiltjes knappen. Om precies 11.15 uur verliet ik volgens plan onze woning richting Heerenveen. Om 11.35 realiseerde ik me dat ik de map met de Biggetjes was vergeten en keerde ik huiswaarts. Dan toch maar met de auto. Een deel van de beschikbare tijd besteedde ik aan het nuttigen van een kopje koffie, waarna er nog een half uur resteerde voor een dutje. Door omstandigheden liep dat uit tot een uur, waarna ik voelde hoe moe ik eigenlijk was en besloot dan maar helemaal niet te gaan. En nu heb ik zomaar een vrije zondagmiddag.
Ewout Jansen is één derde van het duo Ewout en Etienne (Etienne en regisseur Albert Ballast maken het duo compleet) en is nu wereldberoemd en met de dood bedreigd. Hun voorstelling heet Onze Vader en op enkele momenten is de stem van God te horen. Omdat God zelf niet in de gelegenheid was zijn medewerking te verlenen is het mijn stem die als De Zijne uit de luidsprekers weerklinkt. Nog maar een paar eeuwen geleden waren de Christenen niks te beroerd om zo nu en dan eens een ketter te verbranden, dus ik kom de deur niet meer uit, vrezende voor groepen Veluwse boeren die mij aan hun riek willen rijgen. Ik kan heel slecht tegen bloed, zeker als het mijn eigen bloed betreft, dus ik hoop dat deze hype snel overwaait. En anders wil ik ook op de tv. Word ik tenminste ook wereldberoemd voor het te laat is.
Lente en zomer zijn mij het liefst. Maar helemaal zonder winter is toch ook wel erg merkwaardig. Vanncht heeft het gevroren en dat doet het nu weer. Morgen opnieuw rijp op de bomen en struiken. Heerlijk. En dan mag volgende week de lente gewoon beginnen.
Vorige week werd ik gebeld met de vraag of ik (in Amsterdam) mee wilde doen aan een casting. Ik zou een Twentse boer met weinig tekst moeten spelen. Nu hebben Twentse boeren in de regel van nature al weinig tekst, dus het leek me een zwijgzaam type, waarbij mijn niet autochtone Twents misschien net door de beugel zou kunnen. Met een koffer vol kleren die een boer zou kunnen dragen en een paar klompen, reed ik naar Amsterdam. Die attributen konden ongebruikt weer achter in de Berlingo. Samen met twee anderen moest ik een potje improviseren. In het dagelijks leven improviseer ik mij heel redelijk door de maatschappij, maar voor de camera, met een paar jongens die reuze hun best doen, kwam ik niet veel verder dan een paar in Twentsiamento gemompelde zinnen, die ik slechts uitbracht onder invloed van de dwingende blik van de casting-director. Ik ben thans nog gebonden aan geheimhouding, maar als het spotje over een tijdje op de tv komt zal ik je laten weten welke rol ik had kunnen krijgen als ik het beter had gedaan.
Als je in beginsel altijd vrij bent, ben je je niet bij voortduring bewust van dag en tijd. Zo kon het gebeuren dat ik op vrijdagmiddag om 15.00 uur in een lange rij voor de kassa bij Lidl stond. Ik accepteer de gevolgen van mijn onoplettendheid in de regel blijmoedig, evenals de pech dat iemand in de rij voor mij was vergeten de groente af te wegen en dat daarna een artikel niet kon worden gescand, zodat de prijs door een jongeman moest worden opgezocht in de winkel. Bovendien ben ik in beginsel altijd vrij, dus waarom zou ik haast hebben.
Niettemin was ik wel even uit het veld geslagen toen een uiterst allochtoon en nog lang niet ingeburgerd echtpaar een doos bevroren frikandellen aan de caissière voorlegde met de vraag of de inhoud ervan halal was. Nu beschouw ik mij beslist niet als deskundige op het gebied van de Islam, maar dat moslims geen varkensvlees mogen eten is mij nochtans bekend, evenals het feit dat frikandellen stellig resten van beslist niet diervriendelijk opgegroeide varkens bevatten. Haram dus en niet halal. De bedrijfsleider werd erbij gehaald en hij verklaarde in zijn beste Engels dat in de vleesachtige staven onder meer varkensvlees was verwerkt. Het debatje daaromtrent kostte enkele minuten, waarna het paar kordaat besloot de doos frikandellen toch maar te kopen. Ik hoop voor ze dat Allah net even de andere kant op kijkt als zijn onderdanen deze abjecte zoute en vette hap naar binnen werken.
Dat was een mooi weekend, waarin we door en vanwege de Nederlandse Vereniging behoorlijk in de watten werden gelegd. Zo brachten we de nachten door in een fraaie suite, werden we gehaald en gebracht en bleek het zakgeld ruim toereikend om uitstekend te dineren in The Olive Tree. Gelukkig viel mijn optreden in de smaak, al waren er jammer genoeg maa 40 mensen naar het theater gekomen, waar 300 ook moeiteloos een plaats hadden kunnen vinden.
Aberdeen zelf is niet de mooiste stad van de wereld. Alle huizen en overige gebouwen zijn opgetrokken uit grijze blokken graniet, wat de straten toch een wat grauw aanzicht geeft. Maar King's College en de kathedraal in de oude stad waren wel de moeite van het bezichtigen waard. En in de Art Gallery was net een door BPM georganiseerde portrettenwedstrijd geexposeerd, waarbij we de gelaatstrekken van onze dichter des vaderlands Driek van Wissen nogal groot mochten aantreffen.
De Dutch Club heeft ons ondergebracht in dit hotel:
Het lijkt te zijn gebouwd van Lego-steentjes, maar dat zal wel aan de foto liggen. Als je meer wilt weten zoek dan maar even op Skene House Whitehall in Aberdeen, het ziet er allemaal heel deftig uit en is maar vijf minuten lopen van het centrum.
Ik heb inmiddels een parkeerplaats gereserveerd op Schiphol, morgenochtend ga ik de boarding-pass geheel digitaal printen, dus alles komt goed. Deze geruststellende woorden zijn vooral aan mijn eigen adres gericht.
Donderdag speel ik in het Helmertheater in Enschede. Avondvullend. Na afloop kan ik de twee uur in de auto gelukkig zacht snurkend doorbrengen, terwijl Marcel ons door de stormnacht stuurt. Maar thuis moet ik uiteraard wel helpen de auto uit te laden, ook al omdat ik mijn zender en microfoon en nog wat noodzakelijke toebehoren mee naar binnen moet nemen. Dan kan ik een uur of drie in mijn eigen bed slapen, want om half zes vertrekken we richting Amsterdam. Hannie is dan kwiek en gaat rijden, zodat ik nog wat kan dutten. We brengen Beertje bij vrienden en zetten vervolgens koers naar Schiphol. Om 9.40 uur stijgt ons toestel op naar Aberdeen, alwaar ik zaterdagavond optreed voor de Hollandse Vereniging. Ik ga dus nu aanstalten maken om mijn bed op te zoeken, om te zorgen dat ik in ieder geval fit aan deze operatie begin. Het is wel even gedoe, maar natuurlijk ook geweldig leuk! Dus we gaan er gewoon flink van genieten.
We speelden met ons vieren (nou ja, achten, maar vier "acts") in Manifesto in Hoorn. Manifesto brengt pop en cultuur onder de mensen en ik neem maar aan dat wij onder cultuur vielen. Omdat het bij popconcerten nog wel eens wil gebeuren dat enthousiaste fans pogen zich op de artiesten te storten, was het podium ruim een meter hoog. Men moet van goeden huize komen om de aldus geschapen afstand tot het publiek te overbruggen. Ook de iets oudere dames in het publiek lieten mij met rust.
Natuurlijk wens ik iedereen voorspoed en geluk, maar voor mezelf ben ik al lang blij als ik dit jaar mijn overwegend aangename leven op ongeveer dit niveau kan voortzetten. Zeker, ik ga meer bewegen en minder eten en drinken en dat dan nog gezonder ook. En ik doe uiteraard nooit meer onaardig tegen Hannie. En mocht ik dit jaar veel boekingen krijgen is dat leuk en mocht dat niet lukken, dan is het maar niet anders. Wel ben ik van plan dit jaar een CD op te nemen en in eigen beheer uit te geven. En misschien moest ik ook maar eens een boek schrijven. Zo, dan nu eerst maar eens een borrel.
Laatste reacties Arthur (Regels): Menno, ik was er graag bijgeweest. Ik had… Muriel (Regels): Mee eens. Gewoon dat rondje opnieuw spele… Menno (Lijf): @RH: Tante citeerde Carmiggelt RH (Lijf): Mooi gezegd van je tante, zal wel in de f… Renesmurf (Lijf): Het is maar goed alles niet van te voren … els (Hart): Sterkte er mee. Zo’n man heeft er verstan…
