Omdat de enveloppe van de Bankgiroloterij tamelijk dik was, scheurde ik hem niet door om hem daarna bij het oud papier te voegen. Gelukkig maar: we hebben een vierdaagse cultuurreis naar een Europese stad naar keuze (uit 21 mogelijkheden) gewonnen. Na enige aarzeling tussen Istanbul en Reykjavik kozen we voor IJsland. Ik verheug me nu al op het thermale bad met mineraalrijk warm water.
Update: ik was een beetje angstig voor Istanbul, maar inmiddels heb ik uit talrijke betrouwbare bronnen vernomen dat de kans aldaar te worden omgebracht met een kromzwaard niet veel groter is dan dat zo'n drastische ingreep in Friesland aan mij wordt voltrokken. En eigenlijk ben ik ook wel erg nieuwsgierig naar die heel andere wereld. Ik ben alleen wel bang dat ik veel te veel ga betalen voor de souvenirs, omdat ik afdingen nogal onbeleefd vind.
Gisteren moest ik namens de Partij voor de Dieren deelnemen aan een forum, georganiseerd door de gezamenlijke ouderenbonden in Friesland. De partijen werden in de gelegenheid gesteld duidelijk te maken dat hun partij het meest voor de ouderen zal doen. De ouderenbonden hebben in Friesland 27.000 leden, waarvan de 50 meest strijdbare present waren. Nu heeft de Partij voor de Dieren, de naam geeft dat al aan, het dierenwelzijn als belangrijkste speerpunt. Niettemin heeft de partij het welzijn van mensen ook hoog in het vaandel, waarbij de zwakkeren in de samenleving op extra aandacht mogen rekenen. Tot gisteren dacht ik dat bejaarden tot de zwakkeren behoorden, maar daar was bij dit gezelschap niets van te merken.
Al snel bleek dat ik aan alle kanten werd omringd door ervaren politici, die met veel woorden wisten te suggereren dat hun partij eigenlijk alleen voor ouderen in de bres sprong en de rest er maar zo'n beetje bij deed. Inmiddels ben ik redelijk in staat de partijstandpunten ten aanzien van de bio-industrie te verwoorden, maar dat onderwerp kwam niet aan de orde. Voorts ervaar ik zelf aan den lijve dat het openbaar vervoer op het platteland nogal te wensen overlaat, maar hoe dat probleem moet worden opgelost had ik niet onmiddellijk paraat. Ik ben er voor dat stoepranden hier en daar worden verlaagd, om te voorkomen dat mensen met een rollator lelijk ten val komen, terwijl de rollator nu juist was ingezet om dat te voorkomen. Maar ik durfde niet de keiharde toezegging te doen dat de Partij voor de Dieren, met één van de 43 zetels in de Provinciale Staten alle Friese gemeenten zou opdragen alle straathoeken scootmobielvriendelijk te maken.
Mijn pogingen me zo klein mogelijk te houden werden door de presentator opgemerkt en voor straf gaf hij me een paar keer onverhoeds een beurt, om me die, als ik net op het punt stond de vraag te begrijpen, weer af te nemen. Nu geloof ik niet dat er mensen aanwezig waren die best op de Partij voor de Dieren hadden willen stemmen, maar daar na mijn gestuntel van zullen afzien. Maar nieuwe stemmers heb ik zeker niet geworven.
Vandaag hebben Paul en ik de garage al voor een groot deel ontruimd. Dat ter voorbereiding op de vergroting van mijn studio. Verdubbeling, om helemaal precies te zijn. De huidige studio is in 1999 tot stand gebracht. We hebben dus een jaar of zeven kunnen besteden aan het vullen van de rest van de garage. Dat hebben we goed gedaan. Er is dus nog wel het een en ander te doen en de Kringloopwinkel zal waarschijnlijk moeten uitbreiden.
De dood is nog steeds een gevoelig onderwerp, terwijl het toch absoluut zeker is dat wij er allemaal te zijner tijd aan zullen overlijden. Hoe meer mensen er leven, hoe meer sterfgevallen zich zullen voordoen. Dus de dood is absoluut een groeimarkt.
Bij uitvaartplechtigheden richten sprekers nogal eens het woord tot de kist, waarin het stoffelijk overschot ligt. “Je was een fantastisch mens, Johan”, of “Bedankt voor alles, Fred”. Zou het nou niet prettig zijn om dat allemaal zelf te mogen meemaken? Het kan natuurlijk niet altijd, want soms slaat de dood wel erg onverhoeds toe. Maar toch is dit wellicht een gat in de markt. Samen met een vriend richtte ik vorig jaar een onderneming op die het midden houdt tussen een uitvaartcentrum en een cateringbedrijf. De onderneming heet Wie het laatst lacht …
14 Februari 07 - 00:25Annulering optreden Pleintheater
We hadden met vier deelnemers een avondje amusement zullen brengen in het Pleintheater te Amsterdam donderdag a.s. Er waren echter maar 8 kaartjes besteld en dat was een te magere basis om vanuit het hele land artiesten naar Amsterdam te laten komen. Het gaat dus niet door.
Ach, de triomfboog kan niet altijd gespannen zijn.
Door mijn actieve lidmaatschap van de Partij voor de Dieren word ik steeds vaker geconfronteerd met misstanden in de bio-industrie. Ik ben nog steeds geen vegetariër, maar ik eet wel steeds minder vlees. Als je een sterke maag hebt en ook overigens tegen een stootje kan, kijk dan eens naar dit Amerikaanse filmpje. Het gaat om een slachterij waar kosher wordt geslacht.
Sjoerd en ik speelden ook eens een avond in Bar Oase te Drachten (40 jaar geleden mensen, die bar bestaat al 39 jaar niet meer). Deze keer hadden we niet alleen een orgel gehuurd, maar ook een zanginstallatie en een Dynacord band-echo. Ik zong populaire liedjes, waarvan ik de tekst ternauwernood kende, maar door de vette echo was het vrijwel onverstaanbaar en het dansende publiek zong hard mee. Dat we dat durfden had vooral te maken met onze onstuitbare overmoed en het publiek was nog niet zoveel gewend in die tijd.
In de pauzes ontstond een mooi contact met twee Haagse meisjes die op de Oudeweg logeerden. Aan het einde van de avond lieten de dames zich van harte naar huis brengen in Sjoerds auto. Ik had in die tijd net een vakantiebaantje in de zuivelfabriek te Opeinde, moest om zes uur opstaan en wilde derhalve naar huis en naar bed. Sjoerd is er nog steeds zeker van dat hij door mijn toedoen een hartstochtelijk samenzijn met één der dames heeft moeten ontberen. Waarover ik in die tijd met dat andere meisje had moeten praten zou ik niet weten. Maar ik was de volgende ochtend wel op tijd om mijn bijdrage te leveren aan de kaasproductie van Frico.
Peter had natuurlijk gelijk dat het een Hohner Clavinette was en geen Clavinova. Rond 1968 speelde ik regelmatig met mijn vriend Sjoerd op recepties. Sjoerd speelde drums en ik piano of orgel. Dat orgel huurden we bij Muziekhandel Faber. Het kan zijn dat Sjoerd (die hier ook wel eens langs komt) zich een optreden in Siderius herinnert. Dat wachten we dus maar even af.
Ik herinner me wel een avond in Jubbega 3de Sluis (waar ik nu regelmatig boodschappen doe). Een toneelgezelschap met Dicky Modderman speelde het stuk Boeing Boeing en na afloop verzorgden Sjoerd en ik de dansmuziek. We hadden geen geluidsinstallatie, dus het publiek moest het doen met het geluid van het orgel. Zelfs Sjoerd kon dat nauwelijks horen boven het geluid van zijn eigen drums uit, dus men danste in hoofdzaak op de maat van het slagwerk. Nou ja, daar is het slagwerk natuurlijk ook voor.
Een extra handicap was dat het orgel, als het te warm geworden was (want ik stookte het natuurlijk wel op tot zijn uiterste grens) helemaal stilviel. De stekker er uit en een paar minuten wachten was de enige remedie. De afkoelperiode vulde ik in door luidkeels vrolijke deunen te zingen, terwijl Sjoerd keihard doorsloeg op de trommels. Gek genoeg kwamen we er nog mee weg ook.
Vanmiddag mocht ik in De Skâns in Gorredijk een voorproefje van mijn Friestalige programma laten zien aan een groep programmeurs van theaters en culturele centra uit Friesland. Het kwartiertje werd enthousiast ontvangen en als ik net zoveel boekingen krijg als complimenten wordt het een druk seizoen. Het programma zal twee keer drie kwartier duren, dus ik moet maar weer eens aan de slag.
Al jaren geleden ben ik opgehouden met mededelingen als: ik weet zeker dat ik nooit in Siderius te Grouw op een keyboardachtig instrument amusementsmuziek heb vertolkt. Vanavond beweerden mijn studievrienden Klaas en Leo dat zulks wel het geval was geweest. Leo wist ook zeker dat ik op mijn studentenkamer in Corpus den Hoorn in Groningen een keyboard had. Ik weet zeker dat ik in die tijd als drummer deel uitmaakte van Trio Les Germains. En mijn eerste digitale instrument was (nou ja, dacht ik) een Hohner Clavinova en dan heb ik het toch echt over 1977. En van Siderius heb ik nog nooit gehoord. Bewijzen wil ik. Heeft iemand foto's of geluidsopnames uit die tijd, waarop of -in ik een rol speel? Of een herinnering? Want anders moet ik aannemen dat Leo (notaris) en Klaas (psycholoog) zich niet alles even goed herinneren.
Het was een lange, maar mooie dag. Marcel (technicus en chauffeur) en ik vertrokken om half elf en waren om kwart over twaalf in Hoorn, waar we pas om één uur hadden afgesproken. De koffie in Cosy smaakte zo goed dat we er 's avonds zijn gaan eten: ook prima in orde. Tim (TCManagement) was ook gekomen om met Marcel het lichtplan door te nemen. Uiteindelijk zijn vier mannen de hele middag bezig geweest met het ophangen en stellen van lampen en het vervangen van kleurfilters, terwijl ik dat spektakel met stijgende verbijstering zat te bekijken. Het resultaat heb ik zelf natuurlijk niet kunnen zien, maar ik merkte wel op dat de overgangen tussen liedjes en conferences veel natuurlijker gingen dan ooit tevoren. Door de veranderingen in het licht gaat het publiek ook beter mee naar een andere stemming. Ik was dus heel tevreden en het publiek ook. Ruim 40 kaartjes verkocht, dus ook de terugreis is betaald. Complimenten in overvloed, maar zelf vond ik het deel na de pauze nog niet goed genoeg. Gelukkig maar, zo blijft er altijd ruimte voor verbetering.
Op vrijdag 9 februari om 20.30 uur zal het toegestroomde publiek, comfortabel gezeten op de nieuwe stoelen van het Pakhuistheater in Hoorn, kunnen genieten van het door mij persoonlijk aangereikte stukje amusement. Zo zijn er tal van prachtige liedjes, waarbij ik mijzelf virtuoos begeleid op keyboard en accordeon. Ook zal ik boeiende vertellingen doen aangaande mijn nu en dan treurige verleden. Ja, dat belooft een mooie avond te worden.
Het zou wel plezierig zijn als er ook publiek kwam, want mijn technicus en ik vertrekken morgenochtend al om half elf uit Friesland, om tijdig te kunnen beginnen met het inhangen van het licht en het checken van de sound (de soundcheck dus). Bij de laatste telling die mij bereikte waren er 15 kaartjes verkocht. Daarvan kunnen we de heenreis wel bekostigen. Mocht je mensen in de buurt van Hoorn kennen, stuur ze dan vooral naar Pakhuistheater, zodat we ook de terugreis kunnen betalen.
De Partij voor de Dieren doet mee aan de verkiezingen voor de Provinciale Staten. Ik sta als nummer drie op de lijst en het lijkt niet erg waarschijnlijk dat we drie zetels halen, maar toch moet er van alles gedaan worden om in ieder geval zoveel mogelijk stemmen te krijgen. Zo mochten we vanmiddag naar een bijeenkomst waar ons werd uitgelegd hoe je het meeste rendement krijgt uit media-optredens. Onze voorvrouwe Marianne Thieme was aanwezig om af en toe commentaar te geven op ons goedbedoelde gestuntel, maar het valt om den drommel nog niet mee!
Vrijdag speel ik avondvullend te Hoorn (Pakhuistheater) en ik wil nog van alles verbeteren aan het programma, ook al omdat vrienden komen kijken. En zaterdag mag ik in Gorredijk een kwartiertje van mijn in de maak zijnde Friestalige programma vertonen voor programmeurs van podia in Friesland. Zenuwslopend, kort samengevat. Ik ga dus maar eens naar bed.
Renesmurf (Stok): Wat zijn er toch een boel mensen waar je … Menno (Herfst): @Jan B: Wij hebben de per deelnemer verpl… Jan B (Herfst): Ik voor mij blijf niet zozeer hangen bij … Renesmurf (Herfst): De wind weet er wel raad mee. Menno (Herfst): CasaSpider: ik kreeg het inderdaad erg wa… Jeroen (Herfst): Wat betekent dat ergens in een Fries bos …
