Menno Nicolai

27 Juli 08 - 03:23Bang

Sinds enkele jaren (wij vermoeden een samenhang met het slechter worden van zijn gehoor) is Beertje, onze 13-jarige Cairnterrier, bang voor knallen. In december lijdt hij ernstig onder het carbid schieten, als er in de buurt gejaagd wordt is het mis en hij is bang voor onweer. Hij hijgt dan hevig, trilt over zijn hele lijfje en wil heel dicht bij ons zijn. Vandaar dat ik in het holst van deze nacht een tijdje met de hond op schoot heb gezeten, hem aaiend en geruststellende mededelingen toevoegend. Volgens buienradar zou het over een kwartiertje over zijn, dus dan kan ik weer gaan slapen.

menno - twee reacties / Geen trackback - § ¶

26 Juli 08 - 14:37Warm

In het zwembad of op het strand (beide plekken bezoek ik slechts zelden) stoor ik me nooit aan blote mannenvoeten, maar in het centrum van Drachten vind ik de aanblik van grote blote voeten in sandalen iets obsceens hebben. Bovendien droeg de man ook nog eens een veel te korte broek en een hemd zonder mouwen. Dat hij er bij dit weer zo bij wil lopen op de camping kan ik nog billijken, maar in de openbare ruimte vind ik een dergelijk tenue aanstootgevend. De man was vergezeld van een ongeveer zesjarig jongetje en allebei waren ze een ijsje aan het weglikken. Waarschijnlijk was de bijbehorende moeder in een kledingwinkel aan het rondsnuffelen. Het liktempo van het jongetje lag niet hoog genoeg bij deze temperatuur, waardoor het gesmolten ijs langs het hoorntje over zijn hand liep. Hij besloot eerst zijn hand af te likken, maar hield daarbij de ijsco zo scheef dat het ijs op de grond viel. Het ventje keek er beteuterd naar en blikte toen op naar zijn vader. De vader pakte het bijna lege hoorntje van zijn zoontje en gaf hem zijn ijsje. "Hier, neem de mijne maar", zei hij, "dan maak ik zo je handje wel even schoon." Eigenlijk vielen zijn voeten ook best mee.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

25 Juli 08 - 18:45Slapen

Hoewel ik me kan voorstellen dat je wel weer eens een amusant stukje over anderen wilt lezen op deze plek, ga ik je toch nog even vertellen over het gemaskerd slapen tot dusverre. Als het apparaat pas is ingeschakeld wordt in het masker een lichte, nauwelijks merkbare, druk opgebouwd. Het is de bedoeling dat je dan in slaap valt, waarna de machine op stoom komt. Zodra ik rustig ga ademhalen denkt het apparaat dat ik slaap en wordt de druk opgebouwd. Als zich een apneu voordoet (stokken van de ademhaling zogezegd) dan wordt de luchtstroom krachtiger. Al na een half uur is het alsof je langs het strand van Schiermonnikoog bij windkracht 8 tegen de wind inloopt. Het inademen gaat daardoor heel gemakkelijk, waardoor de longen goed gevuld worden, maar daarna moet de lucht er ook weer uit en dat gaat een stuk moeizamer. Het is me nog niet gelukt daar door heen te slapen. Vandaag heb ik de CPAP bij mijn lederen herenfauteuil geplaatst, want zittend is het misschien wat gemakkelijker om te wennen.

En morgen ga ik een ontzaggelijk geestig stukje schrijven over een nog nader te bepalen persoon in een vermakelijke situatie.

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

25 Juli 08 - 00:06Hypochonder

Eigenlijk zouden alle medische pagina's op het internet verboden moeten worden voor hypochonders. Zojuist heb ik even "gegoogled" op pulmonale hypertensie en heb daardoor ondekt dat deze aandoening ongeneeslijk en progressief is en dat mijn levensverwachting zonder behandeling nog twee tot drie jaar is. Er zijn ook sites waarin wordt gesuggereerd dat er goede, zij het kostbare, medicijnen bestaan ter behandeling van dit ongemak, maar de ware hypochonder laat zich daardoor niet van de wijs brengen.

Je hoort wel eens mensen met gezondheidsproblemen vertellen dat ze nooit meer zeuren over onbelangrijke details. Daar doe ik niet aan mee. Zeuren over onbelangrijke details is mijn lust en mijn leven. Ik zal mijn laatste twee tot drie jaar niet laten verpesten door niet meer te mogen zeuren over onbelangrijke details. Je hoort nog van me!

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

24 Juli 08 - 23:12Uitslag

Om kwart voor negen zat ik klaar om de cardioloog te ontvangen voor de uitslag. Om kwart over tien werd ik door een charmante jonge vrouw per rolstoel naar de poli gereden, waar ik al snel naar binnen mocht bij dr. Jochemsen. Kort samengevat: ik heb een pulmonale hypertensie. Als je echt wilt weten wat dat is kijk dan hier. Ik moet weer terug naar de longarts, die me waarschijnlijk zal doorsturen naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen, omdat de medicijnen waarmee deze aandoening kan worden behandeld zo duur zijn, dat de overheid het aantal voorschrijvers heeft beperkt. Het goede nieuws is dat deze kwaal vrij zeldzaam is, zodat opnieuw is bewezen dat ik heel bijzonder ben.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

24 Juli 08 - 14:35Hartcatheterisatie

Ik werd hartelijk ontvangen door Hiske, die me mijn bed wees en me al snel verzocht mijn onderlichaam te ontbloten, aan welk verzoek ik aanstonds gevolg gaf, waarna ze mijn liezen schoor, zodat ik mijn zwemstring weer kan dragen. Een half uur later lag ik, gekleed in een soort kappersschort en mijn onderbroek, op bed te wachten op de transportploeg. Twee dames reden mij naar de operatiekamer, waar ik na een korte wachttijd zelf op de behandeltafel mocht klimmen. Dank zij een Oxozepam was ik redelijk rustig, dat wil zeggen dat ik niet over mijn hele lichaam trilde, hetgeen met het oog op het aan mij te voltrekken onderzoek wel prettig was. Ik hoopte dat de dokter evenmin zou trillen, want anders hadden we toch nog een probleem.

Eerst kreeg ik drie verdovingsprikken en vervolgens sneed een verpleegkundige mijn lies open om daar een paar toegangsbuisjes in te plaatsen. Omdat ook enkele drukmetingen zouden worden verricht waren er twee openingen nodig. Dit alles werd mij monter medegedeeld, zonder dat ik uitdrukkelijk om die informatie had gevraagd. Na deze voorbereidingen kwam de cardioloog binnen en begon de zoektocht naar mijn hart. Doordat één mijner kransslagaders zich verdekt had opgesteld bleek die, ook na zes keer opnieuw proberen, niet te vinden. Het wroeten in mijn lies werd steeds onaangenamer en zelfs wat gevoelig, omdat de verdoving uitgewerkt raakte. Na vijf kwartier besloot dokter dat ik genoeg geleden had en werd een kurk in de slagader aangebracht, die op zijn plaats werd gehouden door een drukverband. Ik moest twee uur plat blijven liggen, mocht daarna een uurtje wat omhoog komen en tegen zes uur kwam de verpleegkundige het drukverband wegknippen om de wond te controleren. Dat was in orde, ik mocht me aankleden en aan tafel mijn warme maaltijd gebruiken. De gebonden champignonsoep zou uitstekend kunnen dienen als behangplaksel, waarbij de champinons voor een artistiek reliëf zouden zorgen. De aardappelpuree was goed te eten, evenals de worteltjes en het runderlapje was zelfs smakelijk te noemen.

Hannie kwam even op bezoek en haalde voor ons een ijsje. Nadat ik haar deelgenoot had gemaakt van mijn vreselijk lijden stond ik haar genadiglijk toe weer naar huis te gaan. Met een leesboek en Frost kwam ik de avond door. Omdat ik, bij wijze van hoge uitzondering, mijn eigen kussen niet had meegenomen sliep ik slecht.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

22 Juli 08 - 17:14Masker

Vanmiddag is de machine die mij vanaf nu snurkvrij en zonder ademnood de nachten zal moeten doorpompen bezorgd. Het kostte even tijd een passend masker aan te meten, maar bij de derde poging lukte het. Zo zal ik in het vervolg slapen:

menno - vier reacties / Geen trackback - § ¶

17 Juli 08 - 18:52Theorie

Als een onderwerp mijn belangstelling heeft wil ik er graag over lezen en eventueel plaatjes kijken. Hoewel Internet een rijke bron van informatie is heb ik toch liever boeken en tijdschriften. Zo heb ik een flink aantal (vooral Amerikaanse) boeken over standup-comedy en songwriting. Ik heb ze geamuseerd doorgelezen of tenminste doorgebladerd en ben daarna gewoon doorgegaan op mijn eigen manier. Als standupper heb ik in de halve finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival de publieksprijs verworven, maar in de finale was ik zo belust op de ultieme triomf dat ik stijf stond van angst en niets meer klaarspeelde. Toen was ik wel uitgestandupt. Bij het schrijven van liedjes heb ik me ook niet veel gelegen laten liggen aan de Amerikaanse suggesties. Wel heb ik veel gehad aan de werkjes van Het Rijmschap (Drs P. en Ivo de Wijs). En het Rijmwoordenboek van Jaap Bakker blijft een onmisbaar hulpmiddel.

Toen ik amateur-fotograaf werd heb ik niet alleen talrijke foboeken aangeschaft, ik heb zelfs de schriftelijke cursus van de Fotovakschool gevolgd. Ook was ik geabonneerd op Focus en ik was zelfs lid van een fotoclub. Jaren lang heb ik tenminste twee avonden per week in de donkere kamer doorgebracht tot in 1983 de computer deel ging uitmaken van mijn leven. De boeken over programmeren die ik kocht waren niet aan mij besteed. Een programmeur moet namelijk niet alleen slim zijn (wat ik natuurlijk ben of in ieder geval was), maar moet ook veel geduld hebben en zich langdurig kunnen concentreren. Toch ben ik redelijk handig in de omgang met computers en van de belangrijke programma's die ik bezit heb ik ook nog eens een boek met een meer uitvoerige handleiding, zodat ik altijd de fijne kneepjes kan opzoeken. Jammer genoeg heb ik zelden behoefte aan fijne kneepjes, maar je weet het nooit.

Schrijven is altijd al een ambitie geweest en ik heb dan ook een uitvoerige bibliotheek met boeken over schrijven. Als ik alle tijd die ik heb besteed aan het lezen van die boeken had gewijd aan schrijven was mijn eerste boek vast al af geweest. Maar zolang er leven is is er hoop.

In mijn boekenkast staat (naast de twee meter kookboeken) een flink aantal boeken over diëten, bewegen en afvallen.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

16 Juli 08 - 16:45Landschap

Deze foto vond ik nog op mijn N95. Zo was het in de bergen.

Klik

Menno op Reis - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

16 Juli 08 - 00:06Winnen

Ik schreef een column over winnen. Als je zin hebt die te lezen klik dan hier.

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

15 Juli 08 - 19:13Regels

Eigenlijk hou ik niet van spelletjes, maar als het dan toch onvermijdelijk is, dan wel volgens de regels. Gisteravond zaten we met ons zevenen te eenentwintigen. Ik geloof dat dit spel in Casino's als Black Jack wordt gespeeld. Degene die aan de beurt is om de bank te zijn schudt de kaarten gaat ze vervolgens de uitdelen. In het begin dicht en daarna open. Nu kan het gebeuren dat er iets mis gaat en dat een kaart op de grond valt. Mijn medespelers vonden het heel gewoon dat die kaart terzijde werd gelegd en werd doorgespeeld met een volgende kaart van de stapel. Ik was en ben het daar niet mee eens. De volgorde van de kaarten is bepaald door het schudden en mag daarna niet gewijzigd worden. Dat heeft namelijk gevolgen voor degenen die nog aan de beurt komen en voor de bank zelf, als die moet spelen tegen de passers. Iedere kaart die vanaf het incident wordt neergelegd is een andere dan eigenlijk had gemoeten. Mijn medespelers wierpen op dat het niet uitmaakt, omdat je toch niet weet welke kaarten er nog aankomen, maar dat is onzin: je ziet welke kaart je voorganger kreeg en weet dat jij die had gekregen als alles volgens de regels was gegaan. Natuurlijk weet ik wel dat zoiets negatief, maar ook net zo goed positief kan uitpakken, maar dat kan me niet schelen. Het gaat me niet om winnen of verliezen, maar om handhaving van de regels.

Van mijn zes medespelers kreeg ik weinig begrip, zodat ik me erg eenzaam voelde. Dus dit is een verzoek om steun aan mijn lezertjes. Of sta ik echt helemaal alleen in mijn opvatting dat in het geval dat er een ongelukje gebeurt het spel ongeldig moet worden verklaard?

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

11 Juli 08 - 13:22Lijf

In zijn laatste jaren had mijn vader weinig oog voor de wereld om hem heen. Zoals mijn dierbare tante het destijds uitdrukte: "Hij heeft niks anders aan zijn hoofd dan zijn lijf." Nu ik zelf in de medische molens terecht ben gekomen ben ik (nog meer dan altijd al ten gevolge van mijn egocentrische aard) bezig met mezelf. Ik vecht er tegen, maar ben nog niet aan de winnende hand. De erfelijkheid van sommige eigenschappen is sterker dan men af en toe zou willen. Mijn vader is overleden toen hij net 65 jaar was. Hopelijk is dat niet erfelijk.

menno - drie reacties / Geen trackback - § ¶

09 Juli 08 - 17:41Hart

Voor wie het wil weten: op 23 juli zal ik een hartcatheterisatie moeten doorstaan, omdat de cardioloog wil weten wat er zich in mijn hart afspeelt. Ik zie daar erg naar uit ...

menno - vier reacties / Geen trackback - § ¶

09 Juli 08 - 00:26Bergwandelen

Aan de echte bergwandelingen deed ik niet mee, maar ik schuifelde wel elke dag een stukje te voet door het fraaie landschap. Een absoluut dieptepunt op 1.650 meter hoogte maakte ik mee toen mijn 90-jarige schoonmoeder, begeleid door haar beide dochters, ook een eindje mee zou lopen. Omdat ze enigszins onvast ter been is krijgt ze steun van een rollator. Zij duwde de rollator opgewekt babbelend met twee harer nazaten de berg op, terwijl ik al na enige minuten, snakkend naar adem, een pauze moest inlassen. Uiteindelijk ben ik op een bankje gaan zitten wachten tot de dames weer terug kwamen. Ook op weg naar beneden had ik al vrij snel het nakijken. Morgen oor ik van de cardioloog wat er allemaal niet aan me deugt.

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶

06 Juli 08 - 00:44Tauplitzalm

Ruim 400 foto's van een weekje op de Tauplitzalm staan nog op mijn MacBook, maar dat dun ik nog wel verder uit. Als je het leuk vindt om een indruk te krijgen dan kun je hier twaalf van die foto's bekijken.

menno - een reactie / Geen trackback - § ¶

05 Juli 08 - 21:36Redding

Vanmiddag maakten Beertje en ik een wandeling in onze eigen prachtomgeving. Als het warm is neemt Beertje iedere kans waar om even een natte buik te halen en wat te drinken, zo ook vanmiddag. We liepen langs een opgevoerde sloot (in dit voormalige turfgebied wijk genoemd) en Beertje ging te water. Meestal loopt het talud onder water door, maar hier was kennelijk sprake van enige afkalving, zodat Beertje volledig onder water verdween. Hij was het zwemmen nog niet verleerd, maar toen hij het water wilde verlaten kwam hij niet verder dan met zijn voorpootjes op de oever, omdat hij met zijn achterpootjes niet kon afzetten. Vanuit die positie keek hij me hulpeloos aan.

Normaal gesproken roep ik in situaties als deze de hulp van Hannie in, maar die was niet binnen bereik, zodat ik de doodgewaande redder in mijzelf moest wekken. De waterspiegel was ruim een meter onder het maaiveld en het talud was steil. Zoals mijn trouwe lezertjes weten ben ik lichamelijk niet erg behendig, maar aangezien wij erg op Beertje gesteld zijn leek het me gepast een reddingsactie te ondernemen. Ik ging zitten, zocht met mijn voeten een steunpunt en liet me langs de wallekant naar beneden zakken, tot ik voorover buigend mijn hondje zou kunnen bereiken. Met mijn linker hand hield ik me vast aan een graspol, zonder het volle vertrouwen dat die mijn gewicht zou kunnen verdragen als ik mijn evenwicht zou verliezen. Met de moed der wanhoop stak ik mijn hand uit en wist mijn harige vriendje in zijn nekvel te grijpen en op de kant te trekken, zonder zelf in het water te storten. Beertje beloonde mijn heldenmoed door zich eens lekker uit te schudden ter hoogte van mijn hoofd, om vervolgens door te gaan met snuffelen. Met enige moeite slaagde ik er in weer op het rechte pad te komen, zonder dat Beertje een poot uitstak om me te helpen. Ondankbaar mormel.

menno - Geen reacties / Geen trackback - § ¶