Ik word rijk!

Wij wensen opnieuw mee te delen dat u zijn genoemd als een begunstigde 
de totale som van $ 11,300,000.00 (elf miljoen driehonderd duizend 
Amerikaanse dollars) in het codicil en het testament van de overledene. 
naam nu ingehouden want dit is onze tweede brief aan u). Ik heb contact 
met u omdat u draagt de achternaam identiteit en Daarom kunnen presenteren 
u als begunstigde van de erfenis. Daarom ben ik tot de overtuiging dat
je kunt deze fondsen ontvangen als u gekwalificeerd door uw naam identiteit. 

Om te controleren of deze middelen in escrow, bel dan het Automated Number 
van de Bank en volg de aanwijzingen: 

Bel: +1 (917) 472-1925 
Pass-code: 4262 
Account Number: 0221077410248 
Pin: 2388 

Alle juridische papers zullen worden verwerkt in uw aanvaarding. In uw 
aanvaarding van deze deal, ik verzoek u vriendelijk naar mij uw brief van 
aanvaarding; uw huidige telefoon-en faxnummers en een forwarding-adres, 
zodat wij de nodige documenten dossier bij ons hoog rechter successie 
afdeling voor de release van dit bedrag van geld. Ga terug naar mij via 
het onderstaande contactformulier e-mail adres: walgerald02@live.ca 

Hoogachtend, 
Gerald Walter

In therapie

Iets meer dan tien jaar geleden geraakte ik in een situatie die toen burnout heette. De oorzaak lag in enkele fusies, een interim manager die niet alles doorzag en mijn onvermogen me te schikken in alweer een nieuwe situatie. Nadat duidelijk was dat ik niet na een week of drie mijn belangwekkende positie opnieuw zou innemen, bood mijn werkgever, des geadviseerd door de Arbodienst, mij een een psychotherapietraject aan. Ik ging er van uit dat mijn werkgever eerder gericht was op een nette afwikkeling dan op het verlangen dat ik na enkele maanden geheel verkwikt weer op mijn post zou terugkeren.

Nochtans toog ik iedere week naar Assen om mij te verstaan met een allervriendelijkste psychologe. Ik heb geen enkele maal gebruik hoeven maken van de doos Kleenex, die binnen handbereik op de salontafel stond. Wel vond ik het heel plezierig onbekommerd mijn frustraties te kunnen verwoorden. Dat viel me niet zwaar, omdat ik ook tijdens mijn werkzame leven gewend was mijn frustraties onbekommerd te uiten, maar de laatste jaren bleek dat niet alle leidinggevenden daar in gelijke mate van gediend waren.

Maar wat ik nu eigenlijk wil vertellen (ja, ik kom tot de kern): het kwam niet bij me op om de therapeute onheus te bejegenen of anderszins af te snauwen. Laat staan dat ik de therapeute wenste te confronteren met haar eigen mogelijke zwakheden. Het ging om mij en mijn problemen en zij spande zich in mij te helpen te ontdekken hoe ik zou kunnen herrijzen uit de as die een burnout nu eenmaal met zich brengt.

En dat is wat ik tegen de serie In therapie heb. We volgen het vrijwel iedere avond en dank zij de uitmuntende acteerprestaties ook nog steeds geboeid, maar de teksten die de cliënten inzetten tegen hun behandelaar vind ik volstrekt onwaarschijnlijk. En dat Paul (Jacob) die schreeuwlelijkerds niet de deur uitschopt vind ik al evenmin begrijpelijk.

Straks maar weer eens een kijken. Maar nu eerst een uurtje West Wing (derde seizoen, aflevering 1).

Sommige mensen verdienen slaag

Ik ben er niet zeker van dat mijn gevoelsleven volledig normaal is. Via het journaal neem ik kennis van rampen, gruwelijke aanslagen, moordpartijen, enfin, kijk zelf maar eens een keertje, dan weet je het precies. Natuurlijk ben ik begaan met het trieste lot van al die mensen die dode dierbaren betreuren, geen huis meer hebben of ernstig lijden onder andere afschuwelijke omstandigheden. Slechts zelden krijg ik bij het zien van dergelijke beelden vochtige ogen en als een mevrouw heel hard gillend in beeld komt denk ik altijd dat ze daarvoor door de cameraploeg zojuist enkele muntstukken of een voedselpakket heeft uitgereikt gekregen. Toch beschouw ik mij niet als hard en cynisch, dat dan weer niet.

Gisteravond zapte ik langs RTL Nieuws en viel ik in een stukje over (Chinese) circusdieren, die worden mishandeld om hun kunstjes te vertonen. Een bruine beer moest touwtje springen en kreeg klappen als hem dat niet lukte. In plaats dat het dier zijn dompteur met een ferme tik velde dook hij steeds weg. Ja mensen, dat beeld sneed mij door de sentimentele oude ziel en zachtjes schreiend besloot ik deze kwestie eens flink aan de kaak te stellen. Hetgeen ik dus bij dezen doe. Dat zal ze leren in China.

Een tegenvaller

Vorige week reed ik naar Amsterdam om mee te doen aan een casting voor een tv commercial. Voor wie dat niet weet: een casting is een soort auditie. Het castingbureau maakt van diverse candidaten een video opname, waarna de producent kiest. Na de opnamesessie was ik zeer in mijn sas met mijn eigen prestaties, zodat ik meende een redelijke kans te maken te worden uitverkoren voor het neerzetten van deze subtiele bijrol. Ik besloot dan ook het te verwachten honorarium alvast te besteden aan de aanschaf van een iPad. Daarbij was mijn redenering dat, als ik de rol niet kreeg, ik dan tenminste de iPad had. In mijn huiselijke kring werd wel iets gemompeld over de huid van een beer die nog niet geschoten was, maar daar ging ik opgewekt mee om.

Vandaag ontving ik het bericht dat de keus niet op mij was gevallen. Dat was, ik zeg het maar eerlijk, een ferme teleurstelling. Weliswaar vind ik veel troost in het bezit van de iPad (werkelijk een rijk bezit, ik kan niet anders zeggen), maar ik had toch graag volgende week een dagje filmster willen spelen. Enfin, ik heb dus eventueel wel wat tijd beschikbaar voor iets leuks dat geld oplevert

Ik heb mij verbonden tot geheimhouding omtrent de commercial, maar als het resultaat over enige tijd op de buis is zal ik melden welke glansrol de mijne had moeten zijn. Ach, en misschien komt de wel gekozen acteur dezer dagen wel lelijk te vallen, zodat ze me alsnog nodig hebben. Doe ik gewoon hoor, ik werd vroeger bij gymnastiek ook nooit als eerste gekozen. Beter tweede keus dan nooit aan de beurt.

Gebakken luchtfoto

Zojuist meldde zich een man aan onze voordeur. Hij had de joviale uitstraling van iemand die een mooi geschenk kwam uitreiken, dat hij zelf liever niet zou bezitten. Hij toonde ons een luchtfoto van ons landgoedje, wat natuurlijk heel aardig was. Deze foto zouden wij in een formaat naar wens en een lijst naar keuze van hem kunnen afnemen. Hij verklaarde zich bereid even naar de auto te lopen om de talrijke mogelijkheden te tonen, zodat wij een verantwoorde keuze zouden kunnen maken. Enkele vragen naar de verkoopprijzen ontweek hij door aan te dringen op bezichtiging der voorbeelden. Eén van mijn liefhebberijen is het tot wanhoop drijven van telefonische colporteurs en ook voor een man aan de deur draai ik mijn hand niet om. Ik vroeg derhalve op strenge toon wat de goedkoopste aanbieding was die hij kon doen. Dat was € 150,- en voldoende aanleiding het onderhoud eenzijdig af te sluiten, waarna hij bedremmeld heen ging om te pogen onze buren af te persen.

Van Tandy Model 100 naar iPad

In 1983 verwierf ik een Tandy Model 100, voor zover ik weet de eerste notebook computer. Het apparaat had een beeldscherm van 8 regels van 64 tekens elk. Programma's en bestanden waren te bewaren door tussenkomst van een cassetterecorder. Tijdens het tikken van het reisverslag op de camping trok dit mooie apparaat veel bekijks.

In 2009 kwam een netbook in mijn leven, als handig apparaatje voor onderweg, de Asus eee PC. Een klein monstertje met een harde schijf van 160 gB, WiFi en Bluetooth. Maar opvallen was er niet meer bij, want vrijwel iedereen had er zelf één of kende tenminste iemand van zeer nabij met zo'n PC'tje.

Vorige week ging ik door de knieën voor de iPad. En dat is absoluut het mooiste overbodige speeltje dat ik tot dusverre heb bezeten.

Het asfalteren van onze reed

De reed waaraan wij wonen ("reed" is het Friese woord voor een tamelijk smalle, maar niettemin verharde weg) is niet bepaald een verkeersader. Eigenlijk komen hier alleen de bewoners en bezoekers van de 7 woningen, de postbestellers en krantenbezorgers en natuurlijk de jongens Z. en Z. om hun brommers en crossmotoren te testen.

Nochtans heeft het de Gemeente Heerenveen behaagd dit ongeveer 1 km lange stukje van het gemeentelijke wegennet te doen voorzien van een nieuwe asfaltlaag. Zelf had ik liever een glasvezelkabel gehad, want ik hecht meer aan snel dataverkeer. Op RTV Boslucht is te zien dat het project met groot materieel en veel mankracht is aangepakt.

Buiten zitten in de regen

Als het niet koud is, maar bijvoorbeeld warm, is het heerlijk om buiten te eten, koffie te drinken of de krant te lezen. Maar als het regent word je nat en de krant ook, dus dat is dan weer minder aangenaam. Wij wilden al jaren heel graag een veranda, maar dat was gezien de architectuur van ons woudboerderijtje met aanbouw niet te realiseren. Na veel puzzelen hebben we een terrasoverkapping bedacht die wel past. En dat vinden we heerlijk. Op RTV Boslucht vind je een filmpje over "the making of."